Για όλους εκείνους που ισχυρίζονται με περηφάνεια(;) πως φυσικά και δεν είναι ρατσιστές. Για όλους όσοι θεωρούν με μεγάλο θράσος πως είναι ανοιχτόμυαλοι. Για εκείνους που ο ρατσισμός «ντύνεται» μονάχα με τον μανδύα ακροδεξιών κομμάτων. Για όλους εκείνους που είναι απόλυτοι πως είναι σωστοί. Για εκείνον που είναι επιλεκτικά ρατσιστής.
Μία από τις μεγαλύτερες «αρρώστιες», τόσο κοινωνική, όσο και ατομική είναι ο επιλεκτικός ρατσισμός, ο οποίος να επισημανθεί πως όχι, δεν έχει καμιά διαφορά με τον -ας τον πούμε- «ολοκληρωτικό» ρατσισμό. Βλέπεις συνεχώς κοντινά σου άτομα να ισχυρίζονται πως «όχι, βέβαια, δεν είμαι καθόλου ρατσιστής, μόνο που να, δεν μπορώ καθόλου τους …» (εδώ μπορείς να βάλεις το όνομα όποιας εθνικότητας και διαφορετικότητας επιθυμείς).
Δήθεν ανοιχτοί «δρόμοι» που -δυστυχώς- είναι κλειστοί από πολλές μεριές και για πολλούς λόγους. Δεν γίνεται να είσαι επιλεκτικά ανοιχτόμυαλος, όπως δεν γίνεται να είσαι και επιλεκτικά ρατσιστής. Ή είσαι ρατσιστής ή όχι. Όταν αποφασίζεις να εξαφανίσεις κάθε ίχνος μίσους μέσα σου για καθετί διαφορετικό, δεν μπορείς να επιλέγεις ποιον μπορείς να μισήσεις και ποιον όχι. Βλέπεις, η αληθινή καλοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ένα καθεστώς «ολοκληρωτικό». Δεν χωρά καμία πικρία, δεν έχει μέσα της κανέναν φθόνο.
Σε μια εποχή που όλα τα είδη του ρατσισμού βρίσκονται στη μεγάλη τους «άνθιση», είναι χρέος σου να αναλογιστείς τι σημαίνει ρατσισμός και από την άλλη μεριά, τι σημαίνει αποδοχή. Μιλάμε φυσικά, για μια αποδοχή, αυθεντική, χωρίς εξαιρέσεις απέναντι στο διαφορετικό.
Μη γελιέσαι, κανένας δεν είπε πως το να είσαι άνθρωπος με Α κεφαλαίο είναι ένας εύκολος δρόμος, κανείς δεν είπε πως είναι για όλους, μα είναι χρέος σου να το προσπαθήσεις. Κοίταξε για μια φορά βαθιά και αληθινά μέσα σου, ψάξε αυτόν τον εαυτό σου, ο οποίος «κρύβεται» πίσω από στερεότυπα, προκαταλήψεις και μιζέρια και επιτέλους απελευθερώσου.
Για εκείνον που ισχυρίζεσαι πως δεν θα μπορέσεις να τον αποδεχθείς ποτέ, για λόγους που κι εσύ ο ίδιος καταλαβαίνεις πως δεν βασίζονται στην αλήθεια σου, βρες το θάρρος, την ειλικρίνεια και την αντικειμενικότητα που πρέπει, ώστε να καταφέρεις επιτέλους να τον αποδεχθείς. Η ευτυχία και η ελευθερία που θα νιώσεις όταν «ξεγυμνωθείς» από κάθε μνησικακία, θα σου δώσουν τις κατάλληλες απαντήσεις που έψαχνες εδώ και καιρό. Γιατί ναι, όταν μισείς χωρίς λόγο, σημαίνει πως τα ερωτήματα μέσα σου δεν έχουν βρει τη σωστή απάντηση.
Και να θυμάσαι κάτι:
«Είμαι, βιολογικά και πολιτιστικά, μπάσταρδος και είμαι περήφανος γι’αυτό», Βίλχελμ Ράιχ, «Άκου, Ανθρωπάκο»
