Όλοι ξέρουμε πως ο λόγος της Εκκλησίας δεν είναι και τόσο φιλικός απέναντι στην διαφορετικότητα, ειδικά το τελευταίο διάστημα. Έτσι λοιπόν, ένας ακόμη «ειρηνικός» λόγος έκανε την εμφάνισή του, αυτή την φορά από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, ο οποίος υποστήριξε πως η Εκκλησία επιθυμεί να λειτουργήσει σχολεία «πρότυπα» για τα παιδιά, ώστε να μην ξεφύγουν, να μείνουν δηλαδή σε μια δήθεν «φυσιολογική» και «κανονική» ανθρώπινη συμπεριφορά. Και ναι, το κανονικό περιλαμβάνει την μη ομοφυλοφιλική σεξουαλική τάση.
Δεν θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η συγκεκριμένη δήλωση, μα θεωρώ πως κάποια στιγμή πρέπει κάποιος να αντιδράσει άμεσα. Αρχικά, γιατί δεν εφαρμόζεται ποτέ ο αντιρατσιστικός νόμος σε τέτοιες περιπτώσεις; Και σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα πολλά ερωτήματα. Μήπως πρέπει να σωπάσουν κάποιοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, που υποτίθεται πιστεύουν στην άνευ ορίων αγάπη και ανιδιοτελή προσφορά, τάσσονται κατά των ομοφυλόφιλων; Και κάτι κυριότερο: πώς γίνεται ένας άνθρωπος να έχει τόσο μεγάλο πρόβλημα γενικά με το διαφορετικό;
Αναμφίβολα, είτε κάποιος είναι αφοσιωμένος στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη, είτε είναι πιο αδιάφορος, δεν μπορεί να μην εκνευριστεί με τέτοιες ρατσιστικές δηλώσεις μίσους, που έχουν ως στόχο τους τον ίδιο τον άνθρωπο. Όχι, δεν μπορείς να προσβάλλεις απεριόριστα κάποιους, μονάχα επειδή έτυχε να γεννηθούν με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις από τις δικές σου. Δεν μπορείς και δεν έχεις και απολύτως κανένα δικαίωμα, ειδικά στην περίπτωση που εκπροσωπείς την Εκκλησία μιας μεγάλης θρησκευτικής πίστης.
Ας καταλάβουμε λίγο τι μας είπε ο συγκεκριμένος άνθρωπος: η Εκκλησία της Κύπρου επιθυμεί την λειτουργία σχολείων -από νηπιαγωγείο κιόλας- για να «βοηθήσει» τα παιδιά να παραμείνουν straight και όχι gay. Ναι, κάτι τέτοιο ειπώθηκε σήμερα, το 2016. Πόσο ανέχεια πια να δείξει κανείς μας;
Εδώ πρέπει να τονιστεί, πως όλη αυτή η πολιτική «μίσους» από μεριά της Εκκλησίας, δεν είναι απαραίτητο ότι συνδέεται άρρηκτα με την ίδια την θρησκεία του Χριστιανισμού και ακόμη περισσότερο με την ίδια την ιδέα της πίστης. Πολλοί είναι εκείνοι οι πιστοί που εξοργίζονται με τις δημοσιεύσεις τέτοιων ειδήσεων, καθώς πιστεύουν πως το γεγονός ότι υπάρχουν τέτοιου είδους άνθρωποι στην Εκκλησία, δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο «καθρεφτίζει» και την συνολική εικόνα. Μάλιστα, το πιο συχνό τους παράπονο, είναι πως τυχόν αγαθοεργίες της Εκκλησίας δεν βγαίνουν στο φως της διασημότητας. Σωστά όλα αυτά, μα εδώ υπάρχει και ένα τεράστιο «αλλά». Καλώς ή κακώς είναι δεδομένο για μια θρησκεία, που τουλάχιστον υποτίθεται πως πρεσβεύει την απεριόριστη αγάπη, οι εκπρόσωποί της να προσφέρουν έργο σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Το μόνο που δεν θα έπρεπε να βλέπαμε λοιπόν, είναι τέτοιου είδους ρητορικές.
Πώς να μείνει λοιπόν κανείς άπραγος; Πώς γίνεται να μην δικαιολογήσεις την οργή πολλών ανθρώπων;
Η αγάπη πρέπει να είναι καθολική, να υπάρχει για όλους. Δεν γίνεται να την διαχωρίζεις σε δήθεν «φυσιολογικές» νόρμες και σε «διαφορετικούς». Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, οφείλεις και να το δείχνεις.
