Ως ένας λαός συνηθισμένος στις απεργίες και στους «αγώνες» για την διεκδίκηση ενός καλύτερου βιοτικού επιπέδου -ειδικά τα τελευταία χρόνια και ακόμη ειδικότερα την περασμένη εβδομάδα- γνωρίζουμε πως όπου υφίστανται απεργίες, «ξυπνάει» και η ελληνική γκρίνια. Αυτές τις μέρες λοιπόν, ακούγοντας μια συζήτηση μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων, άρχισα να σκέφτομαι για το ποιος απεργεί πραγματικά τελικά και για ποιον ακριβώς λόγο. Το θέμα της συζήτησης; Μεγάλη γκρίνια για την «απραγία» της νεολαίας σήμερα, για το γεγονός πως -σύμφωνα με τα λεγόμενα των κυρίων- οι νέοι δεν κάνουν τίποτα άλλο, πέρα από το να σπαταλούν το χρόνο τους στις καφετέριες. Μάλιστα.
Αρχικά, δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε αυτό το γεγονός, καθώς ο σημερινός «λήθαργος» των νέων ανθρώπων εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσεις. Όταν απεργεί κανείς λοιπόν, αισθάνεται ότι αγωνίζεται. Στην Ελλάδα του σήμερα, άραγε η απεργία μπορεί να σε κάνει «αγωνιστή»; Σίγουρα βέβαια, είναι καλύτερο από το να μένεις άπραγος, αλλά έχει προσπαθήσει κανείς να μπει στη θέση ενός νέου σήμερα; Έχουμε αναρωτηθεί ουσιαστικά για τους λόγους αυτής της αδιαφορίας -σχεδόν- περί των πάντων; Γιατί οι νέοι δεν μπαίνουν στην όλη διαδικασία μιας απεργίας λοιπόν;
Ναι, το να πεις πως η νεολαία στη σημερινή εποχή ενδιαφέρεται μόνο για το facebook και τις βόλτες είναι το μόνο εύκολο, όχι βέβαια πως μια μερίδα των νέων δεν νοιάζεται μόνο για τα προλεγόμενα -κρίση ειλικρίνειας- και για τίποτα άλλο. Ας δούμε όμως πως βλέπει τη χώρα του ο σημερινός εικοσάχρονος.
Από πολύ μικρή ηλικία, από τη στιγμή που αντιλήφθηκε το «περί πολιτικής», βλέπει συνεχώς ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, με μεγάλη ποικιλία από εγωιστές «πολιτικάριους», το οποίο σύστημα «βρωμάει» από παντού. Ο νέος αυτός, δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να δει πως είναι να είσαι μαθητής και φοιτητής σε ένα οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Από τη στιγμή της ενηλικίωσής του, ήξερε πως ότι και αν κάνει, το κάνει για τον εαυτό του (ναι, στην Ελλάδα δεν πας Νομική για να γίνεις δικηγόρος εν τέλει, πας καθαρά για την δική σου πνευματική ανέλιξη). Εργασία; Μηδέν εις το πηλίκον. Καμία εκτίμηση των προσόντων, καμιά ευκαιρία επαγγελματικής εξέλιξης. Αν είναι κανείς τυχερός, ίσως βρει κάποια δουλειά -δουλεία- με ελάχιστα χρήματα έναντι πολλών ωρών εργασίας. Γνωρίζετε ότι πολλοί νέοι εργάζονται σήμερα για λιγότερο από εκατό ευρώ τον μήνα(!);
Θα πει κανείς πως και οι μεγαλύτεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, μα εδώ υπάρχει μια μεγάλη διαφορά και κυρίως αναφορικά με τη ψυχολογία του ατόμου: όταν είχες πολλά και τώρα έχεις τα μισά, ή τα έχεις χάσει ακόμη και όλα, είσαι έτοιμος να παλέψεις, να διεκδικήσεις κι ας μην δεις κανένα αποτέλεσμα. Τι γίνεται όμως, στη περίπτωση που δεν σου δόθηκε ποτέ τίποτα; Τι ακριβώς να πεις σε έναν νέο, που όχι μόνο δεν του δίνεται η ευκαιρία μιας αξιοπρεπούς ζωής, αλλά του έχουν ήδη κόψει άτσαλα τα «φτερά» του μέλλοντος; Πόσο να βοηθήσει την Ελλάδα, όταν εκείνη δεν τον έχει βοηθήσει ποτέ;
Μιας και αναφερθήκαμε στο μέλλον και επειδή επιτέλους πρέπει να πετάξουμε από πάνω μας τον «μανδύα» της γκρίνιας και της μιζέριας, πρέπει να πούμε πως αυτό θα αλλάξει μόνο από εμάς τους ίδιους και αναφέρομαι φυσικά στη νεολαία. Αν πάψουμε να συλλογιζόμαστε και να αποφασίζουμε με την ίδια πολιτική και τελείως κομματική νοοτροπία, τότε ναι, ίσως μπορέσουμε να εκλέξουμε πιο έντιμους πολιτικούς. Αν για μια φορά «χρωματίσουμε» το μυαλό μας με νέες ιδέες, δίχως μνησικακίες, κόμπλεξ και ταμπού, τότε ναι, μπορεί να διαμορφώσουμε μια καλύτερη και ποιοτικότερη κοινωνία, για την οποία θα είμαστε περήφανοι.
Πολλές φορές τελικά, οι πραγματικοί αγώνες ούτε ξεκινάνε, ούτε κερδίζονται στους «δρόμους». Κερδίζονται μονάχα με μια απλή «επανεκκίνηση» του μυαλού μας, με το να ξεκινήσουμε -επιτέλους- να αποκτήσουμε μια πραγματική κριτική άποψη για όλα τα θέματα. Γιατί όχι, αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα το κάνει κανείς. Και αν δεν το κάνει κανείς, η λίστα των λαμπρών νέων μυαλών που μεταναστεύουν στο εξωτερικό, θα μεγαλώνει όλο και περισσότερο!
