Είναι γνωστός στους περισσότερους ο σάλος που προκλήθηκε από την πρωτοβουλία(;) των αναισθησιολόγων του Νοσοκομείου Σάμου, οι οποίοι αρνούνται να χορηγούν αναισθησία σε περιπτώσεις διακοπής κύησης, εκτός αν συντρέχει κάποιος σοβαρός ιατρικός λόγος. Μάλιστα.
Από την πλευρά τους λοιπόν, αν και δεν υπάρχει μέχρι στιγμής επίσημη ανακοίνωση, οι αναισθησιολόγοι επικαλούνται το άρθρο 31 του Νόμου 3418/2005 (κώδικας ιατρικής δεοντολογίας) το οποίο αναφέρει: «Ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διαδικασίες τεχνητής διακοπής της κύησης, εκτός εάν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της».
Βέβαια, θα έχουν ξεχάσει μάλλον τον Νόμο 1609/1986, σύμφωνα με τον οποίο «η μέριμνα για την προστασία της γυναίκας και την εξασφάλιση περίθαλψης σε οργανωμένες νοσηλευτικές μονάδες κατά την διακοπή της εγκυμοσύνης είναι υποχρέωση της πολιτείας».
Είναι σαφές πως ένα τέτοιο γεγονός μας θυμίζει μεσαίωνα και ακόμα σαφέστερο πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι -το λιγότερο- απερίσκεπτοι. Το να αποφασίζει κάποιος για την υγεία μια γυναίκας και ιδιαίτερα σε τέτοιες ιδιαίτερα ψυχοφθόρες περιπτώσεις είναι απαράδεκτο. Οι αναισθησιολόγοι ισχυρίζονται βέβαια, πως κάτι τέτοιο γίνεται για ηθικούς λόγους. Η ηθική τους άραγε, μέχρι εκεί δύναται να φτάσει;
Γιατί οι συγκεκριμένοι κύριοι και κυρίες δε μιλούν για τη μεγαλύτερη αξία της ηθικής, που -κατά τη γνώμη μου- δεν είναι άλλη από την ελευθερία και τα δικαιώματα που έχει ο καθένας από εμάς πάνω στο σώμα του;
Η διακοπή της κύησης είναι αναμφίβολα μια δύσκολη απόφαση για κάθε γυναίκα που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση και πέρα από το τι πιστεύει ο καθένας σχετικά με το αν είναι ηθικό ή όχι, μεγαλύτερη σημασία έχει η υγεία και η ηρεμία ενός ανθρώπου.
Ένα θέμα σαν και αυτό δεν πρέπει να προβληθεί για να χωριστούμε -για άλλη μια φορά- σε άτομα που τάσσονται υπέρ της έκτρωσης ή κατά. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη και τη δικιά του ηθική. Το μείζον ζήτημα είναι πως ό,τι κι αν πιστεύουμε, θα ήταν καλό να θεωρούμε ως πρωταρχική αξία την ελευθερία βούλησης του ατόμου και να σεβόμαστε τις επιλογές του. Ναι, ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με αυτές.
Το σώμα είναι η ιδιοκτησία του καθενός. Εμείς παίρνουμε τις αποφάσεις που θεωρούμε ότι είναι σωστές και από εκεί και πέρα το ιατρικό προσωπικό καλείται να τις σεβαστεί και στη συνέχεια να κάνει τα πρέποντα, ώστε να είμαστε υγιείς. Πράγμα τόσο απλό, μα να που φτάσαμε να μη θεωρείται δεδομένο το 2017!
Πληροφορίες από newsbeast.gr
