Πολύ πρόσφατα, όπως όλοι είδαμε, καθώς το να γίνει viral κάτι τέτοιο, κάθε αλλά παρά αναμενόμενο ήταν, η Μαίρη Συνατσάκη, μέσω του προσωπικού της καναλιού στο Youtube, δήλωσε συμβολικά πως είναι «γκέι, Αλβανίδα και πρόσφυγας». Ας μη μιλήσουμε για το γεγονός πως η κόρη του προέδρου της Χρυσής Αυγής, Ουρανία Μιχαλολιάκου, έδωσε μια «απάντηση» στην παρουσιάστρια, δηλώνοντας και εκείνη αντίστοιχα πως είναι «Ελληνίδα, στρέιτ και δε γουστάρει την υποκρισία». Μάλιστα.
Αυτό που ίσως έκανε μεγάλη εντύπωση, είναι η επίθεση που δέχτηκε η Μαίρη Συνατσάκη. Θα πει κανείς, πως όταν ανοίγεις τέτοια θέματα δημοσίως, είναι τουλάχιστον αναμενόμενο για κάποιους με ρατσιστικές απόψεις να αρχίσουν τα γνωστά και ως λόγια «αγάπης». Κάτι όμως, που θα έπρεπε να μας προβληματίζει, είναι το γεγονός πως πολλοί εκεί έξω, που όχι, δεν είναι ρατσιστές, κατηγόρησαν την παρουσιάστρια για τη «δηθενιά» της, υποστηρίζοντας πως είναι αρκετά εύκολο για εκείνη να κάνει λόγο για όλα αυτά, καθώς μιλάει εκ του ασφαλούς λόγω οικονομικής θέσης, ή ακόμα την αμφισβήτησαν ολοκληρωτικά εξαιτίας της τηλεοπτικής της «ανάλαφρης» ιδιότητας (η Μαίρη Συνατσάκη είναι στο πάνελ γνωστής μεσημεριανής εκπομπής).
Αρχικά, είναι σίγουρο πως διανύουμε ένα διάστημα, που ο καθένας από εμάς αναζητάει συνεχώς λόγους για να επιτεθεί στο διπλανό του. Μέσα στην «πλάνη» της επιθετικότητας λοιπόν, ξεχνάμε την ουσία και έχουμε ως κριτικό επίκεντρο μόνο τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα. Ναι, η Συνατσάκη είναι μια πανελίστρια μεσημεριανής ανάλαφρης εκπομπής. Ποιος όμως, μπορεί να επιβεβαιώσει με σιγουριά πως είναι μόνο αυτό; Γιατί αποκλείουμε το γεγονός, πως αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος μπορεί να έχει κάποιες παραπάνω γνώσεις που εμείς δεν ξέρουμε; (Που στη προκειμένη περίπτωση, να πούμε πως η συγκεκριμένη είναι τουλάχιστον απόφοιτη Ψυχολογίας).
Γιατί δεν μπορούμε να εστιάσουμε στα λόγια της; Μίλησε για κάτι πολύ απλό και -δυστυχώς- καθημερινό, αφού σαν κοινωνία βιώνουμε έναν συνεχή καθολικό ρατσισμό. Χωρίς να αναλύσουμε το λόγο της, θα πούμε απλά πως η πρόθεση δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά η ευαισθητοποίηση του κοινού, με μοναδικό σκοπό την αγάπη.
Τι σε κάνει να πιστεύεις, πως σνομπάροντας τη συγκεκριμένη παρουσιάστρια για τη τόλμη της να εκφράσει αυτές τις απόψεις, σε κάνει να φαίνεσαι δήθεν «εναλλακτικός» και διανοούμενος; Ναι, αν με ρωτάς θα ήταν ιδανικό εν έτει 2017, να μη χρειαζόμαστε τη συμβολή των «διάσημων», ώστε να ειπωθούν κάποια πράγματα, όπως ακριβώς πρέπει. Πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούντο δεδομένα. Δυστυχώς όμως, ως κοινωνικό σύνολο εν γένει, έχουμε σημαντικές ελλείψεις, με αποτέλεσμα -ναι- να χρειαζόμαστε το δημόσιο λόγο της Συνατσάκη και της «κάθε» Συνατσάκη.
Εσύ λοιπόν, που κρίνεις μονάχα το πρόσωπο, αντί για το σκοπό των λόγων, εσύ που βγάζεις συμπεράσματα μόνο από την εμφάνιση μιας γυναίκας, αδιαφορώντας να αναζητήσεις πτυχές της συμπεριφοράς της, συγγνώμη, μα είσαι και εσύ ρατσιστής. Συμφωνούμε όλοι, πως τα «ανάλαφρα» στις περισσότερες των περιπτώσεων, δε μας προσφέρουν τίποτα, παρά μόνο λίγη ψυχαγωγία. Γιατί όμως, αποκλείουμε το γεγονός πως κάτι πιο ανάλαφρο μπορεί να περάσει και ένα σημαντικό μήνυμα;
Το πρόβλημα τελικά, είναι πως έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε μέσα σε «κουτάκια», έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τα πράγματα βάσει προτύπων, που μας έχουν περάσει κάποιοι άλλοι υποσυνείδητα. Το «ανάλαφρο» μπορεί να γίνει διανοούμενο όταν εκφράζει έναν σκοπό αγάπης και ειρήνης, όταν προσπαθεί με οποιοδήποτε μέσο, ακόμα και αν η προσπάθεια δεν είναι τόσο καλή -γιατί αν με ρωτάτε δεν θεωρώ την προσπάθεια της Συνατσάκη και τόσο επιτυχής- να περάσει ένα μήνυμα ενότητας. Αντίστοιχα, και κάτι που θεωρείται πιο «κουλτουριάρικο» -πόσο απεχθάνομαι αυτόν τον ορισμό- μπορεί να θεωρηθεί ανάλαφρο, για τον απλό λόγο πως μπορεί να μην έχει να προσφέρει κάτι κοινωνικά εποικοδομητικό.
Ας αφήσουμε λοιπόν το φόβο του ανάλαφρου και ας εστιάσουμε επιτέλους στα ουσιώδες πράγματα, μαθαίνοντας να ξεχωρίζουμε και να εκτιμάμε τις καλές προθέσεις για έναν και μόνο λόγο: δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα το καταστροφικό.
*Και για όσους δεν είδαν το επικείμενο βίντεο της Μαίρης Συνατσάκη:
