Τα Χριστούγεννα αποτελούν μία χριστιανική γιορτή, η οποία έχει ως γνωρίσματα την αγάπη , την αλληλεγγύη , τη χαρά και την συμφιλίωση με τους γύρω μας. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Η πραγματικότητα, παρόλα αυτά, είναι αρκετά σκληρότερη και οι κοινωνικές καταστάσεις αποπνέουν, πολλές φορές, κάθε άλλο παρά την αισιοδοξία του πνεύματος των Χριστουγέννων.
Η κοινωνία μαστίζεται από ανεργία, φτώχεια , απαισιοδοξία και ανασφάλεια για το μέλλον και πολλοί βλέπουν τα Χριστούγεννα ως μια ευκαιρία για να γιορτάσουν με τους συγγενείς και φίλους τους και να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους. Εδώ έρχεται το «πνεύμα των Χριστουγέννων» για να μας παροτρύνει να ξοδέψουμε τα χρήματά μας σε διάφορα προϊόντα, που ως επί το πλείστον δεν έχουμε ανάγκη, να μας προτείνει να περάσουμε τις γιορτές μας ξοδεύοντας χρήματα σε εξόδους, που πολλές φορές δεν μας ικανοποιούν, και γενικότερα να μπούμε σε μία διαδικασία να χαλάσουμε χρόνο και χρήμα χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Αυτό το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν είναι άλλο παρά αυτό του καταναλωτισμού.
Δεν είναι κρυφό μυστικό ότι ο καταναλωτισμός ζει και βασιλεύει και αποτελεί κινητήριο μοχλό για την λειτουργία του καπιταλισμού στον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Άλλωστε, δεν έχουν εμπορευματοποιηθεί μόνο οι γιορτές, όπως αυτή των Χριστουγέννων και του Πάσχα, αλλά υπάρχουν γιορτές οι οποίες πλέον έχουν καθαρό πνεύμα καταναλωτισμού…όπως η γιορτή του αγίου Βαλεντίνου για παράδειγμα. Φυσικά, τον ρόλο του πωλητή παίζουν κυρίως οι διαφημίσεις οι οποίες, με αριστουργηματικό τρόπο, θα πείσουν τον πελάτη να αγοράσει, συνδέοντας , μάλιστα, μια χριστιανική γιορτή που θέλει να διδάξει στους πιστούς μέσω της γέννησης του Χριστού, την απλότητα της ζωής, την αγάπη και τη βοήθεια στον συνάνθρωπο, με τον ωμό καταναλωτισμό. Γιατί όμως ο καταναλωτισμός δεν συμφωνεί με το μήνυμα της γιορτής αυτής;
Η προτροπή στον καταναλωτή να ξοδεύει αλόγιστα, προφανώς, δεν συνδέεται με την χριστιανική γιορτή. Ο καταναλωτισμός δημιουργεί στον άνθρωπο την ανάγκη να ξοδεύει , άρα και να αποκτά συνεχώς αγαθά που συνήθως δεν του χρησιμεύουν και δεν του γεμίζουν τη ζωή και την καθημερινότητα. Επίσης μπαίνει στη διαδικασία της επίδειξης πλούτου, καθώς πολλοί με τις μεγάλες και ακριβές αγορές που κάνουν αποκτούν την ανάγκη να επισκιάσουν με αυτές άλλους, πράγμα το οποίο είναι προφανώς ένα εντελώς ανούσιο παιχνίδι ανταγωνισμού. Όλα αυτά σε συνδυασμό, αντί να καλλιεργούν την ενότητα και την αλληλεγγύη που πρεσβεύει η γιορτή των Χριστουγέννων, βυθίζουν τον άνθρωπο και την κοινωνία στον ανταγωνισμό και αποξενώνουν τα μέλη της ενισχύοντας τον εγωισμό τους και όχι τη διάθεσή τους για συνεργασία και αρμονική συμβίωση.
Ίσως, λοιπόν, θα πρέπει να βλέπουμε και να προσπαθούμε να βιώσουμε την ουσία και το μήνυμα των εορτών και να μην πέφτουμε στις παγίδες της διαφήμισης και του άκρατου καταναλωτισμού. Ας μείνουμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων και στα θετικά διδάγματα της γέννησης και ζωής του Χριστού και ας αποφύγουμε τα κόλπα των κερδοσκοπικών οργανισμών.
