Η λέξη «πολιτεία»: δηλώνει μια κοινότητα, με την σημασία του συνόλου των κατοίκων.Πολίτης,είναι το μέλος μιας πόλης, που συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων πού την αφορούν,και εξυπακούεται,ότι συμμορφώνεται με αυτές.
Η λέξη «άστυ», δηλώνει την πόλη ως οικισμό. Αστός αποκαλείται ο κάτοικος του αστικού κέντρου.
Οι κάτοικοι του άστεως, θεωρούντο πιο καλλιεργημένοι από τούς κατοίκους της υπαίθρου, των αγρών, που λέγονταν «αγροίκοι».
Πόσοι από μας, είμαστε μόνο αστοί, και πόσοι ΚΑΙ πολίτες; Πόσοι κατανοούν και συμπεριφέρονται συμφώνως με τους κανόνες, που, κατά βάση, εξασφαλίζουν την ομαλή συμβίωση και γειτονία με τους υπόλοιπους συμπολίτες μας;
Π.χ. Έχουμε πειστεί να πηγαίνουμε τα απορρίμματα μας στους κάδους, αλλά εάν είμαστε καθ’οδόν, δεν έχουμε καμία επιφύλαξη, ν’απαλλαγούμε από οτιδήποτε περιττό, πετώντας το όπου να’ναι, και να κραυγάζουν τον βαθμό του πολιτισμού μας, τα άδεια μπουκάλια,κονσέρβες,κουτιά,χαρτιά κλπ.
Τα πεζοδρόμια χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν..Το δικό μας αυτοκίνητο να σταθμεύσει όπως και όπου μας εξυπηρετεί, ανενδοίαστα χρησιμοποιούνται σαν επιπλέον εξωτερικός αποθηκευτικός χώρος, και κοσμούνται -στην καλύτερη περίπτωση- με γλάστρες, ασχέτως αν εμποδίζουν την διέλευση γενικώς.
Πολίτες και οδική συμπεριφορά; Ο κρατών τιμόνι, αυτοχρίζεται ο άρχοντας της ασφάλτου. Κάποιος διάσημος ραλίστας, είχε πει κάποτε, ότι προτιμά την συμμετοχή του στο πλέον δύσκολο Ράλι, παρά να του ζητήσουν να οδηγήσει στην Αθήνα.
Αυτό,τα λέει όλα..
Οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε, επειδή αρεσκόμαστε στο τάδε τραγούδι, ή ραδιοφωνικό σταθμό..βάζουμε να τα ακούσουμε στην διαπασών. Το παιδί μας, επειδή είναι παιδί, δικαιολογημένα μπορεί να τσιρίζει ανεμπόδιστα σε οποιονδήποτε χώρο και χρόνο.. Όταν δε έχουμε γιορτή, υποχρεούνται, άπαντες, να συνακροάζονται το γλέντι μέχρι πρωίας αδιαμαρτύρητα.
Αυτοθεωρούμαστε κοινωνικοί. Όμως καμία αλληλεγγύη για τους συνανθρώπους μας. Άπορους, μόνους, ανήμπορους, άρρωστους, κακοποιημένους. Δεν κατανοούμε ότι τα πάσχοντα μέλη μιας κοινωνίας κάνουν την ίδια να πάσχει,και ανήκοντας σε αυτήν και εμείς, μετέχουμε στο πάθος.
Κανείς δεν αντιδρά στον αφανισμό του εναπομείναντος φυσικού περιβάλλοντος. Αυτό που κατά τ’άλλα παραδεχόμαστε βαθυστόχαστα, ότι δίνει ζωή στη ζωή μας.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα οποιαδήποτε είδους ζώα, που τόπος τους είναι ο τόπος μας και έχουν ίδιο δικαίωμα στην ζωή όπως εμείς. Τα απαξιούμε, μειώνουμε συνεχώς το φυσικό τους περιβάλλον και τους στερούμε τις δυνατότητες επιβίωσης. Χωρίς σκέψη. Απλώς επειδή ευκαιριακά μας βολεύει και επειδή το μπορούμε…
Αδιαφορούμε για τα κοινά. Ψηφίζουμε μεν αντιπροσώπους, αλλά ποσώς ασχολούμεθα,εάν όντως μας αντιπροσωπεύουν.Αν πράττουν για το κοινό καλό. Να ενεργοποιηθούμε, ζητώντας τους έλεγχο και απολογισμό, είναι αδιανόητο.
Η ζωή στην ελληνική πόλη είναι αγχώδης. Και εμποδιζόμενη.
Γιατί, ενώ είμαστε σύνολο, φερόμεθα σαν να ζούμε μόνοι. Η ομαλή συμβίωση,θέλει και κόπο,και τρόπο.
Πριν αγανακτήσουμε, για οποιοδήποτε δεινό μας ταλανίζει, ας επιχειρήσουμε μια αυτοκριτική και ας διορθώσουμε
ο καθείς τα απ’εαυτού. Και κατόπιν, ας μην διστάσουμε να υποδείξουμε τα των άλλων.
Για να γίνουμε επιτέλους πολίτες, σε πόλεις, και όχι αγνώστου ταυτότητας άνθρωποι σε άστυ..
