Πριν από σχεδόν 4 μήνες, λίγο πιο έξω από την ακριτική Ορεστιάδα, συνέβη ένα γεγονός που έμελλε να γίνει ένα από τα σοβαρότερα θέματα της επικαιρότητας πανελληνίως. Πρόκειται για το περιστατικό με τη σύλληψη και τη κράτηση των 2 Ελλήνων στρατιωτικών -Μητρετώδη και Κούκλατζη- στις φυλακές της Ανδριανουπόλεως. Αρχικά, θεωρούταν ένα ζήτημα ωρών, μιας και τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά στα σύνορα και επιλύονται μεταξύ των στρατιωτικών και των 2 χωρών. Εν τέλει, αποδεικνύεται πως είναι μείζον ζήτημα – αποτελώντας αφορμή για τη Τούρκικη πλευρά κατά πώς φαίνεται – και οι ρίζες του ξεκινάνε περίπου 2 χρόνια πριν με το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Τουρκία, και την αίτηση ασύλου των 8 πραξικοπηματιών, που κατάφεραν να διαφύγουν στην Ελλάδα. Και εδώ δημιουργείται το εξής ερώτημα: Ποιος ο λόγος για όλη αυτή τη κατάσταση;
Υπό άλλες συνθήκες, το άρθρο αυτό θα μιλούσε για τυχούσες προκλητικές συμπεριφορές από τη Τουρκική πλευρά, και θα ασκούσε προπαγάνδα, εκμεταλλευόμενο δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων. Ωστόσο, ο σκοπός του είναι πολύ βαθύτερος.
Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να διαφυλάττουν αυτά που θεωρούσαν κεκτημένα τους, και κατ’ επέκταση τον τόπο που θεωρούσαν δικό τους. Γι αυτή την ανάγκη, δημιουργήθηκαν σύνορα μεταξύ των περιοχών και στρατολόγηση ατόμων που θα αναλάμβαναν την υπεράσπιση του εδάφους από επιθέσεις άλλων. Αυτό, ισχύει μέχρι σήμερα, και ο απλός κόσμος έχει δηλητηριαστεί από άτομα που αναπαράγουν προπαγανδιστικές πρακτικές αλυτρωτισμού και ακραίου εθνικισμού, αγνοώντας το γεγονός ότι οι άνθρωποι που ζουν στα σύνορα και των 2 χωρών, ζουν αρμονικά και ήρεμα, και ότι οι εκάστοτε προκλητικές συμπεριφορές είναι ως επί το πλείστον αποκυήματα των κυβερνήσεών τους. Ως αποτέλεσμα αυτών, υπάρχουν άνθρωποι -και στις 2 πλευρές- που τρέφουν μίσος και αποστροφή για τους «γείτονες», χωρίς να γνωρίζουν το πραγματικό λόγο, έχοντας υποστεί πλύση εγκεφάλου ότι απειλούνται. Προφανώς, και η διαφύλαξη του πολιτισμού, της γλώσσας, της συμφωνημένης εδαφικής ακεραιότητας, και της ταυτότητας της εκάστοτε χώρας πρέπει να υφίσταται, ωστόσο, μόνο σε περιπτώσεις απειλής τους, και όχι «προκαταβολικά». Σ’ αυτό το σημείο, γίνεται φανερό πως εάν δε παύσουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, θα υπάρξουν και άλλα τέτοια περιστατικά δυνητικά, ταλαιπωρώντας και άλλους ανθρώπους, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι ομάδες ατόμων που θεωρούν και τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους που αγαπούν τη χώρα τους, όχι επειδή είναι ανώτερη από τις υπόλοιπες, αλλά επειδή είναι δική τους, ως εθνικιστές, ακροδεξιούς, και φασίστες, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα κλίμα διχασμού και διάσπασης, καλλιεργώντας αναταραχές και συγκρούσεις. Το ουσιαστικό πρόβλημα όμως, είναι να βρεθεί μία ισορροπία ανάμεσα στα άτομα που θεωρούν ότι τα σύνορα υπάρχουν για να μας χωρίζουν, και σ’ αυτούς που τα θεωρούν ότι είναι για να μας ενώνουν ή ως πληγές πάνω στη γη. Πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους ανθρώπους, να κατανοήσουν πως οι λαοί του κόσμου δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, και ούτε θα έπρεπε να υπάρχουν έχθρες μεταξύ τους, με τη προϋπόθεση πως ο ένας δεν απειλεί τον άλλον ή δεν εποφθαλμιά την αφάνιση του άλλου, στο όνομα επεκτατικών πολιτικών ορισμένων ατόμων με καίριες θέσεις.
Και εν τέλει προκύπτει ακόμη ένα ερώτημα, που οι απαντήσεις ποικίλουν, αλλά αξίζει να σημειωθεί: Μήπως θα έπρεπε οι άνθρωποι να σκεφτόμαστε περισσότερο, και να φιλτράρουμε αυτά που ακούμε μακριά από φανατισμούς, και να μην επηρεαζόμαστε από ανθρώπους που προσπαθούν να χειριστούν καταστάσεις με βάση το δικό τους συμφέρον, και όχι των ανθρώπων;
