Αν για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, κρατήσαμε παγκοσμίως ενός λεπτού σιγή, για τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, πρέπει όλοι μας να σωπάσουμε για πάντα. Οι εξελίξεις εδώ και αρκετές μέρες στην Ανατολική Γούτα στη Συρία δείχνουν πως μπορεί η «ανθρωπιά» να δώσει τη θέση της στο ανθρώπινο «τέρας». Οι άμαχοι που έχουν χάσει τη ζωή τους στους βομβαρδισμούς στην Ανατολική Γούτα της Συρίας υπολογίζονται να είναι πάνω από 500, εκ των οποίων οι 123 είναι παιδιά, ενώ όπως αναφέρουν οι διασώστες οι βομβαρδισμοί δεν σταματούν για διάστημα αρκετό ώστε να μπορέσουν να μετρήσουν τα πτώματα.
Το σημείο βομβαρδίζεται συνεχώς από τις 18 Φεβρουαρίου. Υπολογίζεται, πως οι βομβαρδισμοί της Γούτα στη Συρία, είναι οι πιο καταστροφικοί και θανατηφόροι για το έθνος, για τα τελευταία τρία χρόνια.
Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που πληκτρολογούνται οι λέξεις του συγκεκριμένου άρθρου, ακόμα και όταν εσύ θα το διαβάζεις, οι θάνατοι του άμαχου πληθυσμού και οι πολλαπλές καταστροφές στη Συρία θα συνεχίζονται. Κάτι που είναι πιο τρομακτικό, είναι η συνήθεια του πόνου και του φόβου. Ναι, ακόμα και οι Σύριοι έχουν συνηθίσει πια να βλέπουν τους κοντινούς τους ανθρώπους να σκοτώνονται, να αντικρίζουν τον τρόμο στο βλέμμα των μικρών παιδιών, να χάνονται αθώες ανθρώπινες ζωές για τεράστια συμφέροντα.
Εμείς με τη σειρά μας, ως «Δύση», επιλέγουμε κι εμείς τη «βουβή» συνήθεια του άλγους, έχουμε εθιστεί απέναντι στο αντίκρυσμα μιας ανθρώπινης καταστροφής και δεν νοιαζόμαστε τόσο πολύ πια για να διαμαρτυρηθούμε για τους βομβαρδισμούς και το χάος στη Συρία. Βλέπεις, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη μας «άγγιξαν» περισσότερο, μπόρεσαν και ανέδειξαν τη «φιλανθρωπία» όλων μας…
Πόσο ανέντιμο είναι για όλους να επιλέγουμε και να κατηγοριοποιούμε τον θρήνο και τη συμπαράσταση; Πόσο συμβάλλουμε κι εμείς στις καταστροφές στη Συρία με το να μένουμε άπραγοι, ως «Δύση», ως πολιτικές δυνάμεις, ως κάθε πολίτης ξεχωριστά;
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει Θεός, μα αν υπάρχει μάλλον θα έχει κλείσει τα μάτια του βλέποντας το ανθρώπινο δράμα στη Συρία. Συνήθισε και αυτός τον πόνο και τον θάνατο; Μπορεί!
Δεν υπάρχει λόγος για κάποιο αισιόδοξο μήνυμα σχετικά με τα γεγονότα στη Συρία και δεν υπάρχει γιατί δεν χρειάζεται. Εκείνο που έχει ανάγκη η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή, πόσο μάλιστα οι άνθρωποι της Ανατολικής Γούτα, είναι η βοήθεια, η στήριξη, η συνειδητοποίηση των γεγονότων από όλους μας.
Δεν χωράει καμιά αισιόδοξη ματιά, λοιπόν. Ίσως να μην υπήρχε και λόγος να γραφτεί το συγκεκριμένο άρθρο, αφού δεν μπορεί να βοηθήσει. Ίσως να υπάρχουν και πολλοί λόγοι να γράφονται άρθρα για τη Συρία, όταν αυτά συμβάλλουν στην εξωτερίκευση των συναισθηματικών μας «σκέψεων». Ίσως να καταλάβουμε, πως η μετριοπάθεια, η απραγία και η σιωπή ήταν, είναι και θα είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου.
Πληροφορίες από Reuters
