Ο τελικός-παρωδία του κυπέλλου το περασμένο Σάββατο και τα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν νομίζω δεν προκαλούν έκπληξη σε κανέναν. Κυριαρχεί μια απίστευτη λογική του παραλόγου. Μια λογική που βρίσκει λογικά όσα έγιναν σε μία ακόμη «γιορτή» του αθλητισμού. Και όχι άδικα.
Ο αθλητισμός αντικατοπτρίζει τον πολιτισμό του κάθε λαού. Αυτό έχουμε και αυτό δείχνουμε. Για αυτό άλλωστε κανείς δεν μπορεί να πει πως εξεπλάγη από τα όσα διαδραματίστηκαν στο Βόλο. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν το περίμενε ή ότι έκανε κάτι για αυτό ή ότι αυτό που έγινε θα αλλάξει κάπως τη ζωή του. Μέχρι να την αλλάξει. Μέχρι κάποιος να μην επιστρέψει στο σπίτι του.
Αν για κάποιους ανθρώπους, ο τελικός και τα γεγονότα του Σαββάτου ανήκουν στο παράλογο εγώ θα πω πως ανήκουν στη λογική. Ή μάλλον στη λογική του παραλόγου. Τι με κάνει να το πιστεύω αυτό; Πολλά. Μια Πολιτεία που δεν είναι ότι δεν μπορεί αλλά δεν θέλει. Επιλέγει να μην δίνει στο σημαντικό αυτό κομμάτι του πολιτισμού την πρέπουσα σημασία του. Μια Πολιτεία που στέκεται για άλλη μια φορά κατώτερη των περιστάσεων, μένοντας άπραγη και εμφανώς ανέτοιμη και ανοργάνωτη.
Ελλιπής αστυνομική επιτήρηση, ελλιπή μέτρα ασφαλείας, ελλιπή ελλιπή ελλιπή. Ένα γήπεδο χωρίς τις κατάλληλες υποδομές, προχειροστήθηκε σε 5 μέρες για να φιλοξενήσει έναν τελικό. Θέσεις με αυτοκόλλητα, εισιτήρια χωρίς λόγο ύπαρξης, αστυνομία εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά και πάλι, αυτή ακολουθάει εντολές. Θα πάρει κάποιος την ευθύνη ποτέ; Μια ομάδα ρε παιδιά, ένα κόμμα, ένας πρόεδρος, ένας υπουργός, ένας κάτι τελοσπάντων. Να πει ως εδώ. Αλλά γιατί να το κάνει; Μήπως και τον κυνηγάει κανένας; Μπα.
Όταν το κράτος είναι απόν, είναι δυνατόν κάποιος να «κράξει» τους χουλιγκάνους για ότι έκαναν. Αυτό ξέρουν, αυτό έκαναν και αυτό θα κάνουν. Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο ή για οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Απλά έτυχε το ποδόσφαιρο να είναι το πιο διαδεδομένο. Δεν ξέρω ακόμη και αν έχουν οπαδικές προτιμήσεις. Ή ακόμη και αν έχουν, αδυνατώ να πιστέψω πως αυτοί οι «άνθρωποι» αγωνίζονται και μάχονται για την ομάδα τους. Αδυνατώ να πιστέψω πως κάποιοι άνθρωποι δίνουν τη ζωή τους για μια εταιρεία, λες και αυτή η εταιρεία τους βάζει φαγητό στα σπίτια τους. Ή μήπως τους βάζει; Μήπως όλα ξεκινάνε από εκεί; Και ακόμη και δεν τους «ταΐζει» σίγουρα δεν θέλει να τους διώξει. Και αφού ούτε η ομάδα θέλει να τους απομακρύνει, ούτε το κράτος, ούτε κανείς, αυτοί λέτε μόνοι τους θα σηκωθούν και θα φύγουν; Μήπως θα φοβηθούν από τις αστείες ποινές, όταν και αν αυτές εφαρμόζονται; Ή από τις 20! προσαγωγές και 4! συλλήψεις που έκανε η αστυνομία;
Ένας νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του πριν λίγες μέρες προσπαθώντας να ξεφύγει από τη μανία οπαδών αντίπαλης ομάδας. Στον τελικό, για να τιμήσουν το όνομα του έβγαλαν μαχαίρια, λοστούς και καδρόνια για να κάνουν το ίδιο. Πήγαν να σκοτώσουν τον αντίπαλο, σταμάτησαν για την 1 λεπτού σιγή και μετά συνέχισαν. Τρομοκρατήσανε κόσμο, διέλυσαν το γήπεδο και αποχώρησαν ως κύριοι. Ένας ακόμη αντιπροσωπευτικός τελικός της πολιτισμικής μας κουλτούρας. Και αν αισθάνεστε κάποιοι σοκαρισμένοι από τα βίντεο και τις φωτογραφίες, απορώ πραγματικά γιατί. Η λογική του παραλόγου θριάμβευσε για μία ακόμη φορά. Έως πότε;
Αν ούτε ο θάνατος ενός ανθρώπου τους σταματάει, τότε πώς και πότε θα μπει ένα τέλος; Πόσοι στρατιώτες θα πέσουν μέχρι να καταλάβουν οι ίδιοι πως ο πόλεμος αυτός δεν φέρει κέρδη για κανέναν τους. Πως εσύ φίλε που πετάς τη καρέκλα, υπερασπιζόμενος την ομάδα σου στο τέλος δεν θα πάρεις τίποτα; Είσαι αναλώσιμος και αυτό θα μείνεις. Μέχρι να χαθείς στη μάχη και να σε αντικαταστήσουν.
