Λένε πως μπορείς να συγχωρήσεις την άγνοια. Άτιμο πράγμα και αυτή, μα δεν μπορείς να την κατηγορήσεις. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να την εξαλείψεις. Την γνώση όμως; Μπορείς να την αγνοήσεις; Μπορείς, άραγε, να δικαιολογήσεις απαράδεκτες απόψεις, πράξεις και λόγια που στοιχειώνουν το μυαλό ενός ατόμου, που διαθέτει γνώση; Όχι, δεν μπορείς και δεν πρέπει κιόλας.
Σίγουρα είδες πριν από λίγες μέρες τον μεγάλο ντόρο που έγινε με την γεμάτη «αγάπη» επιθυμία του συλλόγου γονέων στο σχολείο του Ωραιοκάστρου. Γονείς, που είχαν το μεγάλος και αδιανόητο θράσος να δηλώσουν πως δεν θέλουν τα παιδιά τους να κάθονται στο ίδιο θρανίο με ένα Σύριο προσφυγόπουλο. «Γονείς».
Το μόνο εύκολο που έχεις να κάνεις είναι να τους πεις ρατσιστές, μα ίσως να πρέπει να σκεφτούμε και κάτι άλλο. Ο ρατσισμός ποτέ δεν γεννιέται αυτόνομος. Ένα παιδί δεν θα είναι ποτέ ρατσιστής. Ποτέ, μέχρι να έχει την «ατυχία» να έχεις ως μητέρα-πατέρα μια μορφή ρατσιστικού κατάλοιπου, που θυμίζει έναν αιώνα περασμένο.
Εδώ ακριβώς λοιπόν, πρέπει να επικεντρωθείς φίλε μου. Ακόμη και αν είσαι πατέρας ενός παιδιού, του παιδιού σου, έχεις το δικαίωμα να τον προδιαθέτεις για την κατάκτηση ενός ρατσιστικού μυαλού; Σου δίνει κανείς την άδεια να «σπρώχνεις» το παιδί σου σε έναν φαύλο κύκλο μίσους; Έχεις, άραγε, τόση δύναμη, ώστε να φορτίζεις ένα μικρό παιδάκι με αρνητικά «ρατσιστικά ηλεκτρόνια» απέχθειας;
Δεν το έχεις το δικαίωμα και κάποιος πρέπει επιτέλους να σε βάλει στην θέση σου. Είναι αδιανόητο εσύ, σαν γονέας, να δίνεις πρώτος το κακό παράδειγμα. Και σε ρωτάω ευθέως: πριν δηλώσεις ρατσιστής, πριν φοβηθείς το ξένο, πριν «μολύνεις» με τέτοιο μίσος και το παιδί σου, σκέφτηκες τι είσαι; Είσαι ένα παιδί προσφύγων και εσύ, ίσως λίγο πιο τυχερό. Πώς γίνεται να ξεχνάς τον παππού σου, που μια μέρα μπήκε σε μια βάρκα με προορισμό την Ελλάδα, κοιτάζοντας το σπίτι και την οικογένειά του να καίγονται; Πώς μπορείς; Σε ρωτάω.
Θα προσπαθήσω να το δεχτώ αυτό, όσο κι αν δεν θέλω, μα θα το κάνω γιατί δεν είναι το χειρότερο. Είσαι ένας ενήλικος άνθρωπος με εκατομμύρια εμπειρίες προφανώς και είναι στο χέρι σου να πιστεύεις ότι θέλεις, να εκφράζεσαι όπως εσύ νομίζεις. Δεν θα σε κατηγορήσω. Μονάχα θα σε λυπηθώ. Δεν θα δεχτώ όμως ένα αρρωστημένο μυαλό να μολύνει και μια αθώα παιδική ψυχή. Τα παιδιά είναι τα μόνο άφθαρτα σε αυτόν τον κόσμο. Με ποιο δικαίωμα εσύ, τα προδιαθέτεις να αφήσουν τον δρόμο της αγάπης και της ανοχής και να ανοίξουν έναν νέο, εκείνον του φόβου και του μίσους; Ξέρω, θα μου απαντήσεις με το δικαίωμα του γονιού φυσικά. Μα όχι, δεν μπορώ να το δεχτώ.
Και μην αρχίζεις να μου αραδιάζεις δήθεν δικαιολογίες πως δεν είσαι ρατσιστής, πως απλά φοβάσαι για το παιδί σου, για το σπλάχνο σου. Γιατί βλέπεις, το σπλάχνο σου είναι ανώτερο από το δεκάχρονο παιδάκι από την Συρία. Είναι ανώτερο λες και το πιστεύεις. Τρομακτικό. Πολύ. Έπειτα βρίσκεις και δικαιολογία. Λες με μεγάλη σιγουριά πως τα προσφυγόπουλα είναι γεμάτο από αρρώστιες. Άραγε, ενδιαφέρθηκες να ρωτήσεις ποτέ για την κατάστασή τους; Έψαξες ποτέ να δεις, πως η πλειονότητά τους είναι εμβολιασμένη; Μα τι ρωτάω, φυσικά και όχι. Μια επιφανειακή μονάχα έρευνα επί του θέματος, ε; Έμαθες μέχρι εκεί που η απάντηση θα ήταν αυτή που σε βόλευε.
Έμαθες και έπραξες μέχρι εκεί που τα δήθεν «γεγονότα» θα βόλευαν τις απόψεις σου. Για αυτές τις απόψεις λοιπόν, δεν χωράνε δικαιολογία, αγαπητέ γονιέ.
Μόλυνε όσο θες με κακία, φόβο και μίσος για το διαφορετικό τον εαυτό σου, μα σταμάτα αμέσως να μολύνεις το παιδί σου. Άφησέ το επιτέλους να εκδηλώσει τις ιδέες, που έχει στο μυαλουδάκι του, γιατί αυτές οι ιδέες είναι πάντα αγνές. Γιατί, βλέπεις, τα παιδιά είναι γεμάτα από καλοσύνη και το μίσος είναι ακόμη άγνωστη λέξη για εκείνα. Άγνωστη μέχρι να έρθεις εσύ και να τα γεμίσεις ξενοφοβία, πολιτισμένε γονιέ!
Ναι, εσύ. Παιδί ενός μετανάστη. Εγγόνι ενός πρόσφυγα.
Κι όμως, ρατσιστή. Ρατσιστή χωρίς καμιά δικαιολογία.
