Είμαστε ήδη όλοι σε ένα χριστουγεννιάτικο εορταστικό κλίμα, απολαμβάνοντας την όλη ατμόσφαιρα, που «μυρίζει» Χριστούγεννα, δώρα και ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές. Είπα όλοι; Λάθος. Σχεδόν όλοι.
Η τόση μεγάλη ανυπομονησία μας για την έλευση των εορτών κάθε χρόνο, αυτό το «δεδομένο» συναίσθημα πως θα έρθουν εκείνες οι ημέρες, τις οποίες θα απολαύσουμε όλοι, μας κάνει -δυστυχώς- να ξεχνάμε πως ακόμη και τα Χριστούγεννα είναι για λίγους. Η απόλαυση των εορταστικών ημερών ισχύει μόνο για όλους, όσοι έχουν την πολυτέλεια μιας ζωής, κατά την οποία έχουν τα περισσότερα προβλήματα τουλάχιστον «λυμένα». Προτού αρχίσεις πάλι να γκρινιάζεις πως οι περισσότεροι σε αυτή την χώρα αντιμετωπίζουμε αρκετά προβλήματα -πράγμα που ισχύει φυσικά- πρέπει να σκεφτείς ότι κάποιοι συμπολίτες μας δεν έχουν τον χρόνο να αναλογιστούν σχετικά με το μέγεθος των προβλημάτων τους. Απλά γιατί έχουν ένα και μόνο κύριο πρόβλημα, το οποίο ακούει στο όνομα «καθημερινός αγώνας επιβίωσης». Για αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν μιλάμε, οι οποίοι όχι, όσο ρομαντικοί και να είμαστε, δεν μπορούν να αντιληφθούν την δική μας «χαρά» των Χριστουγέννων.
Μια απλή βόλτα στο κέντρο της πόλης σου, θα σε πείσει. Εκεί μόνο βρίσκεται η πραγματική εικόνα της κοινωνίας σήμερα. Εκεί θα δεις να βγαίνουν από ένα κατάστημα γυναίκες κρατώντας δέκα σακούλες ψώνια στο χέρι τους η καθεμιά, ενώ έξω ακριβώς από τη βιτρίνα του καταστήματος κοιμάται ένας άστεγος. Ναι, όσο χαρούμενος και να είναι κανείς έχοντας κάνει τα εορταστικά του ψώνια, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για μια τέτοια εικόνα και ο λόγος είναι απλός: δεν πρόκειται για μια εικόνα ενός κοινωνικού περιστατικού μιας συγκεκριμένης πόλης, αλλά για όλο το σημερινό κοινωνικό «γίγνεσθαι».
Και ξέρεις ποια είναι η μεγαλύτερη «παγίδα» που ενδέχεται να πέσεις σε περίοδο γιορτών; Να λυπηθείς για αυτούς τους ανθρώπους, να νιώσεις οίκτο και ας μην κρυβόμαστε, νιώθεις λύπηση για έναν και μόνο λόγο: σου έχουν μάθει από πολύ μικρή ηλικία κιόλας, να πιστεύεις ότι τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος που «πρέπει» -άκου πρέπει- να κάνεις καλές πράξεις, για αυτό κι εσύ έπειτα από ένα εορταστικό «μαραθώνιο» υπερκαταναλωτισμού, θα δώσεις και «κάτι» για τον άστεγο στην γωνία. Ναι, σίγουρα δεν μπορεί να υποτιμηθεί αυτή η πράξη, καθώς όντως βοηθάς, αλλά το θέμα είναι άλλο. Γιατί να βοηθήσεις μόνο τα Χριστούγεννα; Γιατί εκείνες τις μέρες που καταλαβαίνεις πως έχεις τη δυνατότητα να αγοράσεις δώρα στα αγαπημένα σου πρόσωπα, θυμάσαι πως κάποιοι άλλοι δίπλα σου βλέπουν την επιβίωση σαν ένα «δώρο»;
Δεν αντιλέγω, καλή η όλη χαρούμενη και ρομαντική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, καλά όλα τα δώρα που θα πάρεις και θα δώσεις, αλλά ας μη ξεχνάμε πως όλο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από μια «φούσκα» ευτυχίας. Ευτυχία μεν, «φούσκα» δε. Οι γιορτές δεν είναι για όλους, μα μόνο για εκείνους που έχουν τη δυνατότητα της επιβίωσης. Και όχι, μην λυπάσαι εκείνους που δεν μπορούν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Ο λόγος; Δεν είναι κατώτεροί σου για να νιώσεις οίκτο, είναι σαν κι εσένα, απλά πιο άτυχοι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μην θεωρείς τίποτα δεδομένο, να σκέφτεσαι τους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση όλο τον χρόνο και όχι μόνο τις γιορτές. Να θυμάσαι πως οι δύσκολες καταστάσεις είναι ένας «κύκλος», όπου γυρνάει συνεχώς και από εκεί που βρίσκεται στον διπλανό σου, έρχεται απρόσμενα και σε σένα.
Δεν χρειάζεσαι εσύ το περιβόητο «θαύμα» των Χριστουγέννων. Άφησέ το για εκείνους τους «πολλούς» πια, που δεν απολαμβάνουν τις γιορτές, όπως εσύ. Και ας αφήσουμε και γενικώς αυτό το «θαύμα». Ας δούμε λοιπόν, πως θα κάνουμε αυτή την κοινωνία καλύτερη, προσπαθώντας όλες τις ημέρες του χρόνου και όχι επιλέγοντας μόνο κάποιες ημέρες «ανθρωπιάς», με σκοπό να καλύψουμε την μεγάλη μας ματαιοδοξία!
