Η ιστορία του σαν βγαλμένη από ινδικό παραμύθι. Εξωτισμός, δολοφονίες, ανθρώπινη απληστία και λάμψη, πολλή λάμψη διαγράφονται σε κάθε του έδρα. Το Κoh-i-Noor (Βουνό του Φωτός στα περσικά) σίγουρα δεν είναι ένα απλό διαμάντι. Και πώς θα μπορούσε, όταν η θέση του βρίσκεται όχι στο λαιμό μιας κοσμικής κυρίας, αλλά στο Στέμμα της Βρετανίας!
Διάφοροι θρύλοι συνδέονται με την προέλευση του πολύτιμου λίθου και την πορεία του μέσα στους αιώνες. Σε έναν απ’ αυτούς, το διαμάντι χάνεται μετά από μια μάχη και το βρίσκει μια γυναίκα. Με τη σειρά της το δωρίζει στο ναό του Σίβα, όπου και κόσμησε το μέτωπο μιας θεάς ως τρίτο μάτι. Ο θρύλος θέλει το Koh-i-Noor, να έχει κλαπεί από τον θεό Κρίσνα, ενώ αυτός κοιμόταν. Σύμφωνα με τον Σίβα, «αυτός που έχει δική του την πέτρα, θα κυριαρχήσει στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα θα έχει και μεγάλη κακοτυχία, διότι μόνο ένας θεός ή μια γυναίκα μπορεί να φοράει την πέτρα ατιμώρητος».
Ιδιοκτήτες του ήταν από τον 13ο αι. φυσικά μαχαραγιάδες, αφέντες και κατακτητές της Ινδίας. Κανένας, ωστόσο, δεν χάρηκε τη λάμψη του για πολύ. Το διαμάντι,επιβεβαιώνοντας τη φήμη των ανθράκων αυτού του είδους,φρόντιζε να τους «ανταμείβει» με δολοφονίες και κακοτυχία.
Η ιστορία αρχίζει να διαφοροποιείται από το 1849. Μετά τoν πόλεμο των Σιχ και των Βρετανών κατασχέθηκε μαζί με όλους τους άλλους θησαυρούς της Λαχώρης από την Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών και τον λόρδο Λόρενς. Ο λόρδος Νταλχάουζι δώρισε το Koh-i-Noor στη βασίλισσα Βικτορία, που έγινε αυτοκράτειρα της Ινδίας το 1877. Εκείνη την εποχή, η αξία της πέτρας έφτανε τα 700.000 δολάρια.
Το 1851 ήταν ένα από τα αξιοθέατα του Crystal Palace στο Λονδίνο. Γρήγορα, όμως, απογοήτευσε τους επισκέπτες, που δεν το βρήκαν όσο λαμπερό το περίμεναν εξαιτίας της κακής στίλβωσης. Το γεγονός οδήγησε τον πρίγκιπα Αλβέρτο την επόμενη χρονιά, να αναθέσει την επεξεργασία και τη στίλβωσή του στον Levie Voorzanger, βοηθό του πιο γνωστού Ολλανδού εμπόρου διαμαντιών, Coster.
Έπειτα από 38 ημέρες το διαμάντι είδε ξανά το φως του ήλιου με μια μικρή διαφορά: από 186 καράτια μειώθηκε στα 105,6! Όταν ο μαχαραγιάς Duleep Singh (τελευταίος μη-Βρετανός ιδιοκτήτης του) το είδε, σοκαρίστηκε τόσο, που δεν μπόρεσε να μιλήσει για αρκετά λεπτά! Η βασίλισσα Βικτωρία το τοποθέτησε σε μια καρφίτσα και όρισε ότι το Koh-i-Noor, θα μπορούσε να φορεθεί μόνο από βασίλισσα. Έτσι, το διαμάντι φορέθηκε από τη βασίλισσα Αλεξάνδρα ως μέρος του στέμματος κατά τη στέψη της το 1902. Το 1937 η πέτρα δέθηκε στο στέμμα της βασίλισσας Μαίρης, ενώ το ίδιο στέμμα φόρεσε και η Ελισάβετ κατά τη δική της ενθρόνιση το 1953.
Από το 1990 η ινδική κυβέρνηση ξεκίνησε εκστρατεία επιστροφής του διαμαντιού στη χώρα καταγωγής του. Αρωγοί στη διαδικασία είναι και πολλοί ηθοποιοί του Bollywood. Με δεδομένη την αδιαφορία, όμως, της Βρετανίας σε οποιαδήποτε επιστροφή πολιτιστικών αγαθών, που αποκτήθηκαν παράνομα, ίσως περάσει καιρός, ώσπου το «Πετράδι στο στέμμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας» αναπαυθεί σε ινδική προθήκη.
