Ο νόμος του Murphy έγινε γνωστός εξαιτίας μίας σειράς αποτυχημένων δοκιμών της Πολεμικής Αεροπορίας τη δεκαετία του ’40. «Whatever can go wrong, will go wrong», η φράση αυτή συνοψίζει τον νόμο του Murphy και αποδίδει, σχεδόν, μοιρολατρικά, τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την αποτυχία, η οποία σαν μια άλλη εντροπία, οδηγεί όλα τα συστήματα στην κατάρρευση. Η ιστορία πίσω από την καθιέρωση του νόμου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, ως προς τον τρόπο που καθιερώθηκε.
Όλα ξεκίνησαν στην California και τη στρατιωτική βάση Edward, όπου διεξάγονταν δοκιμές για το μέγεθος της βαρυτικής δύναμης που μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος σε συνθήκες πρόσκρουσης και τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για το μελλοντικό σχεδιασμό αεροπλάνων. Στις μελέτες προσομοίωσης πρόσκρουσης πυραύλου, ένας ιατρός της Πολεμικής Αεροπορίας, ο John Paul Stapp, προσφέρθηκε ως εθελοντής.
Μετά τις δοκιμές, ο Stapp κατέληξε με σπασμένα οστά και διάσειση. Παρακολουθώντας τις δοκιμές, ο μηχανικός Edward Murphy της Πολεμικής Αεροπορίας, δημιούργησε ένα σύστημα ανιχνευτών, βάσει των αποτελεσμάτων και των κακώσεων του Stapp. Στις δοκιμές που διεξήχθησαν στη συνέχεια, οι ανιχνευτές συνδέθηκαν όλοι με το λάθος τρόπο. Τότε ο Murphy, αναφερόμενος στον τεχνικό που ήταν υπεύθυνος για το λάθος ανέφερε κάτι σχετικό με: «If there are two ways to do something, and one of those ways will result in disaster, he’ll do it that way». Αργότερα, όταν ο Stapp ρωτήθηκε για την πορεία των δοκιμών, ανέφερε ότι η έκβαση εξαρτήθηκε από το “νόμο του Murphy” , ο οποίος δεν ήταν άλλος από το «Whatever can go wrong, will go wrong». Αυτή ήταν και η αρχή της εξάπλωσης του νόμου.
Ο νόμος του Murphy, μετά την εξάπλωση και εδραίωση του στη σύγχρονη κουλτούρα, ενέπνευσε μία σειρά από άλλους νόμους και ιδιώματα. Βρίσκει τεράστια εφαρμογή στην καθημερινή ζωή και υπενθυμίζει τη ματαιότητα της πρόβλεψης. Για τους επιστήμονες είναι μία ακόμη απόδειξη για το ότι τα συστήματα μπορεί και να αποτύχουν. Κάτι τέτοιο, δεν είναι αποθαρρυντικό, μιας και η επιστήμη στηρίζεται στο πείραμα, το οποίο, συχνά, πρέπει να επαναληφθεί. Έτσι δίνει τη δυνατότητα βελτιστοποίησης, αλλά και λήψης μέτρων για τον περιορισμό των ενδεχόμενων λαθών.
Ας φανταστούμε ότι είμαστε στο δρόμο και οδηγούμε προς τον επιθυμητό προορισμό, ενώ βρέχει, πιστεύοντας πως ο συμπλέκτης του αυτοκινήτου μας θα λειτουργήσει κανονικά. Ο νόμος του Murphy, και η μαθηματική του απόδειξη, μας καταδεικνύει ότι ο συμπλέκτης θα χαλάσει. Έτσι, τουλάχιστον, μας προετοιμάζει ότι κάτι που μπορεί να πάει στραβά, τελικά θα πάει.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το άρθρο:
“How Murphy’s Law Works BY JOSH CLARK” ανακτήθηκε από: people.howstuffworks.com
