Λίγα χρόνια πριν, στο όχι και τόσο μακρινό, 2015, η Βρετανική Βιβλιοθήκη αρνήθηκε να πάρει τα αρχεία των Ταλιμπάν, επικαλούμενη κυρίως τον αντιτρομοκρατικό νόμο της Βρετανίας. Ένα θέμα, που κάλλιστα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να γίνει επίκαιρο, καθώς φέρνει αντιμέτωπα δύο «στρατόπεδα»: την ιστορική γνώση και την επιλογή(;) της απέναντι στην ηθική.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός, πως οι Ταλιμπάν αποτέλεσαν μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι σκορπούσαν τον θάνατο, κάτι που χαρακτηρίζεται σίγουρα ανήθικο. Μα εδώ πρέπει να τεθεί το ερώτημα: χρειάζεται να συγκεντρώνουμε και να μαθαίνουμε μόνο την «ηθική» ιστορία, ή μήπως πρέπει να σκεφτούμε πως η ιστορική γνώση δεν ενδέχεται να γνωρίζει σύνορα, περιορισμούς και αντιτρομοκρατικούς όρους (βλέπε Ταλιμπάν);
Ας δούμε λοιπόν τι επικαλέστηκαν και οι δύο πλευρές, τόσο οι ερευνητές, όσο και οι υπεύθυνοι της Βρετανικής Βιβλιοθήκης:
Οι ακαδημαϊκοί οι οποίοι ασχολήθηκαν περισσότερα από 2 χρόνια προκειμένου να συγκροτήσουν και να καταλογογραφήσουν τη συλλογή, δήλωσαν στον Γκάρντιαν ότι έχουν αρχίσει να επικοινωνούν με πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων του Γέιλ και του Στάνφορντ, για τη φιλοξενία του αρχείου.
Ο ακαδημαϊκός Alex Strick van Linschoten, ο οποίος πήρε ενεργά μέρος στο σχέδιο διάσωσης αυτού του μεγάλου αρχείου χαρακτήρισε την απόφαση της Βιβλιοθήκης κοντόφθαλμη και δήλωσε ότι:
«υπάρχει ήδη ένα αξιοπρεπές ποσοστό φόβου όταν ένας ερευνητής εργάζεται σε τέτοια θέματα, ειδικά αν δε δουλεύει για την κυβέρνηση ή δε χρηματοδοτείται από κάποιον οργανισμό και ότι οι ακαδημαϊκοί ξέρουν και είναι πολύ προσεκτικοί όταν έχουν στα χέρια τους και ταξιδεύουν με τέτοια έγγραφα. Είναι κρίμα, συνέχισε, δεδομένου ότι αυτή η συλλογή έχει σημαντική αξία, κυρίως για την ιστορική καταγραφή που έχει γίνει, είναι κρίμα για τους αναλυτές, και τους πολιτικούς, καθώς και για τους Αφγανούς, που αυτή η συλλογή θα τους επέτρεπε να κατανοήσουν και να συμβιβαστούν με την ιστορία τους».
Η Βρετανική Βιβλιοθήκη, δήλωσε ότι:
«αν και αναγνωρίστηκε η αξία της έρευνας του αρχείου, κρίθηκε ότι περιείχε κάποιο υλικό το οποίο θα μπορούσε να παραβιάζει τον νόμο κατά της τρομοκρατίας [2006], και το γεγονός αυτό θα μπορούσε να παρουσιάσει περιορισμούς στη δυνατότητα της βιβλιοθήκης να παρέχει πρόσβαση του Αρχείου προς τους ερευνητές. Ο νόμος κατά της Τρομοκρατίας θέτει προ συγκεκριμένων ευθυνών οποιονδήποτε μέσα στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να παρέχει πρόσβαση σε τρομοκρατικές εκδόσεις, και η νομική συμβουλή που έλαβαν ήταν να μην αναλάβουν να κάνουν προσιτό ένα αρχείο τέτοιου είδους».
Οι ακαδημαϊκοί από τη μεριά τους δήλωσαν ότι δεν υπάρχει μέσα στο αρχείο υλικό τέτοιο που θα παραβίαζε την νομοθεσία και ότι το μεγαλύτερο μέρος του είναι αρκετά αβλαβές. Πρόσθεσαν ότι η Βρετανική Βιβλιοθήκη ήδη, έχει στην κατοχή της παρόμοιο υλικό όπως το Anarchist Cookbook.
Το αρχείο συγκρότησαν οι Strick van Linschoten και Felix Kuehn, οι οποίοι έζησαν για πολλά χρόνια στο νότιο Αφγανιστάν και έχουν γράψει αρκετά βιβλία για τους Ταλιμπάν, συμπεριλαμβανομένου και του An Enemy We Created. Τα έγγραφα που συνέλεξαν προσφέρουν μια σπάνια εικόνα της μυστικοπαθούς ομάδας και της μυστηριώδους κυβέρνησης που δημιούργησαν οι Ταλιμπάν, πριν ανατραπούν το 2001 από υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ δυνάμεις.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι λογικό να είμαστε στη θέση που θα μπορούμε να επιλέξουμε το είδος της συλλογής των ιστορικών αρχείων. Παρά την τότε άρνηση της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, θα ήταν πρέπον, αν ο καθένας από εμάς επιθυμεί πραγματικά τη γνώση μέσω των ιστορικών γεγονότων, να καταλάβει πως δεν γίνονται επιλογές και διαχωρισμοί στην ιστορία -ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να γίνονται. Η αιτία, είναι μία και πανίσχυρη: η ιστορική πραγματικότητα ισούται -αναμφίβολα- με την αλήθεια -ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ισούται!
