Φέτος συμπληρώθηκε αιώνας από τη λήξη του φονικότερου πολέμου που γνώρισε έως τότε η ανθρωπότητα. Ο Μεγάλος Πόλεμος άφησε πίσω του περίπου 40 εκ. νεκρούς, ανυπολόγιστες φυσικές και υλικές καταστροφές και φυσικά επιζώντες με απύθμενα ψυχολογικά προβλήματα. Κάθε χρόνο στην επέτειο λήξης του Α’ Π. Π. βλέπουμε-κυρίως στη Βρετανία-πολίτες και πολιτικούς να φοράνε στο πέτο μια παπαρούνα. Πώς καθιερώθηκε το λουλούδι αυτό, όπως και το άλλο άνθος ο κυανός (κενταύρια ή μπλουέ) στη Γαλλία, να συμβολίζουν την ανθρώπινη θυσία ενός πολέμου;
Όλα ξεκίνησαν από ένα ποίημα του Καναδού γιατρού και αξιωματικού John McCrae. Έχοντας παραβρεθεί στην κηδεία ενός στρατιώτη του στις 2 Μαΐου 1915, έγραψε την επομένη ένα ποίημα με τίτλο «Στα πεδία της Φλάνδρας» (In Flanders Fields) στο οποίο μιλάνε οι νεκροί και όπου περιγράφονται αρκετές φορές τα λιβάδια με τις παπαρούνες. Ευθύς το ποίημα γνώρισε μεγάλη απήχηση. Στις 9 Νοεμβρίου 1918 η Αμερικανή καθηγήτρια πανεπιστημίου Moina Michael, εμπνευσμένη από το ποίημα αυτό, ορκίστηκε στο συνέδριο της YMCA Overseas War Secretries να φοράει πάντα μια κόκκινη παπαρούνα σε ανάμνηση των νεκρών του πολέμου. Η θέρμη της ήταν τόση που έφυγε από το συνέδριο και αφού έψαξε στην αγορά βρήκε σ’ ένα πολυκατάστημα 24 μικρές μεταξωτές παπαρούνες τις οποίες μοίρασε στους συνέδρους! Το 1920 η αντιπρόσωπος της γαλλικής YMCA Anna Guérin, πρότεινε τη δημιουργία και πώληση υφασμάτινου ομοιώματος παπαρούνας για την ενίσχυση των Γάλλων επιζώντων του Α’ Π. Π. και κυρίως των ορφανών παιδιών. Το άνθινο σύμβολο υιοθετήθηκε από βετεράνους του Καναδά, Η.Π.Α., Ν. Ζηλανδίας, Αυστραλίας και Μ. Βρετανίας. Στην τελευταία οι παπαρούνες φοριούνται ακόμη και σήμερα από τα τέλη Οκτωβρίου έως τις 11 Νοεμβρίου, ημερομηνία λήξης του Μεγάλου Πολέμου.
Παράλληλα με την παπαρούνα «άνθισε» ένα ακόμη τεχνητό λουλούδι στο πέτο όσων ήθελαν να τιμήσουν τα θύματα του Α’ Π. Π. : το κενταύριο. Φημισμένο για τις θεραπευτικές του ιδιότητες έγινε το ιδανικό σύμβολο τόσο εξαιτίας της αβρότητας που εκπέμπει όσο και για το ότι άνθιζε στα πεδία των μαχών αψηφώντας το θάνατο γύρω του. Το μπλέ χρώμα συσχετίστηκε με τις στολές των Γάλλων και με τη σημαία τους. Και πάλι γυναίκες ήταν αυτές που ξεκίνησαν το 1916 τη διάδοση μικρών υφασμάτινων λουλουδιών. Η Suzanne Lenhardt επικεφαλής νοσοκόμα στο Μέγαρο των Απομάχων και η Charlotte Malleterre σύζυγος στρατηγού, προσπαθώντας να βοηθήσουν τους τραυματίες ψυχολογικά και οικονομικά, τούς οργάνωσαν ώστε να παράγουν οι ίδιοι ομοιώματα κενταύριου για να κερδίζουν τα προς το ζην. Από το 1928 με την έγκριση του Προέδρου Gaston Doumergue το κενταύριο άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη τη Γαλλία.
Εκατομμύρια λουλουδένιες καρφίτσες έχουν φορεθεί όλες αυτές τις δεκαετίες. Κι όμως τα υφασμάτινα λιβάδια δεν φαίνονται να συνετίζουν τους πολιτικούς…
