Μασάει η κατσίκα ταραμά τελικά; Δεν είναι λίγες οι φορές θαρρώ, που όλοι μας κάπου κάποτε βρεθήκαμε σε μια συζήτηση περί αλλαγής του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει, απλά αποκαλύπτει ποιος είναι σιγά σιγά. Ο άνθρωπος αλλάζει αν πονέσει ή αν αγαπηθεί πολύ. Οι υποθέσεις και τα σενάρια σίγουρα αρκούν για μια ταινία μικρού μήκους. Ας προχωρήσουμε λοιπόν λίγο πιο χειροπιαστά.
Το μόνο στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι είναι πώς αλλάζουμε σωματικά. Γεννιόμαστε μωρά, μικροσκοπικοί, νέοι και ανέμελοι. Μεγαλώνουμε, βγάζουμε σπυράκια (η μπορεί και όχι οι πιο τυχεροί), ενηλικιωνόμαστε, δουλεύουμε, ζούμε, ασπρίζουμε και καλό μας ταξίδι. Το σώμα μας αλλάζει κάθε ώρα και στιγμή. Σίγουρα οι εμφανισιακές αλλαγές δεν είναι άμεσα ορατές, μέσα μας όμως το μυαλό ξέρει. Μιλώντας για το αν ο ανθρώπους αλλάζει τελικά, εννοούμε την αλλαγή της προσωπικότητας ενός ανθρώπου σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Παράλληλα λοιπόν με την προαναφερθείσα σωματική μας αλλαγή, εκτυλίσσεται και η πνευματική αλλαγή. Μεγαλώνουμε, εξελισσόμαστε, μαθαίνουμε, κάνουμε λάθη, προχωράμε παρακάτω. Κάθε μέρα ξεχωριστά, λειτουργεί σαν αυτόνομος κρίκος στην σφυρηλάτηση της αλυσίδας της προσωπικότητάς μας. Συνεπώς, παίρνοντας τα δεδομένα καθαρά από την πλευρά της λογικής, μέχρι το τέλος της ζωής του ο άνθρωπος αλλάζει. Σε έναν κόσμο που αλλάζει μέρα με τη μέρα, είναι λίγο δύσκολο να παραμένουμε ίδιοι.
Σαφώς, κάπου εδώ πατάει το κουμπάκι η αντίπαλη ομάδα. Μιλώντας σε ένα πιο γενικό πλαίσιο, υπάρχουν εξίσου αρκετοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να πιστεύει κάποιος ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Η αλλαγή σε προσωπικό επίπεδο σίγουρα κρύβει πολλές δυσκολίες. Γεγονότα του παρελθόντος, άσχημες αναμνήσεις, έλλειψη αυτοεκτίμησης είναι αρκετοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στο να μη μπορεί ένας άνθρωπος να βρει τη δύναμη της θέλησης και να προχωρήσει σε αλλαγές στη ζωή του. Το αίσθημα της ασφάλειας σε μια κατάσταση όπου ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει να ζει είτε αυτή είναι καλή, είτε άσχημη, είναι από τα πιο κυρίαρχα συναισθήματα της προσωπικότητας του ατόμου.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη δεν μπορεί να παρέμβει κανείς, παρά μόνο αν του το επιτρέψουμε. Η αλλαγή είναι μία προσωπική αναζήτηση. Όσο πιο βαθιά βγει το καραβάκι στο πέλαγος, τόσο πιο μεγάλα ψάρια θα ψαρέψει. Όλοι ξέρουμε πώς η θάλασσα όσο εύκολα σε ελκύει, τόσο εύκολα σε βουλιάζει. «Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη». Αυτό είναι και το πιο δύσκολο στάδιο του ταξιδιού. Ορισμένοι άνθρωποι τρομάζουν και μόνο στην ιδέα αυτού που θα αντικρύσουν. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να ξυπνάς το πρωί και να μη βλέπεις το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη. Άλλοι γυρίζουν πίσω με το.. πρώτο καράβι, άλλοι συνεχίζουν.
Όσο δυνατή είναι η ασφάλεια της εικόνας που έχει ο καθένας για τον εαυτό του όμως, άλλο τόσο είναι δυνατή η χαρά της ανακάλυψης ενός ανεξερεύνητου μέρους γεμάτο εκπλήξεις και καταστάσεις που ποτέ δεν φανταζόσουν. Την επόμενη φορά που θα πας στο χωριό λοιπόν, μη ξεχάσεις. Πάρε ένα κεσέ ταραμά, και άστον εκεί στην άκρη. Ποτέ δεν θα μάθεις ποιος τον έφαγε αν δεν περιμένεις να δεις.
