Στα αρνητικά έχουμε εμείς οι άνθρωποι, αδιαμφισβήτητα, την τάση να εστιάζουμε, λαμβάνοντας λιγότερο υπόψιν τα θετικά στις διάφορες περιστάσεις της ζωής μας. Αποφεύγουμε να επιβραβεύσουμε τον εαυτό μας για όσα καταφέρνει γιατί κάτι μας εμποδίζει να τα δούμε. Έχουμε συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση στην οποία έχουμε υποβάλλει τον εαυτό μας, με αποτέλεσμα όντας προκατειλημμένοι να μη συνειδητοποιούμε τις όποιες θετικές εκφάνσεις. Αντιθέτως, εστιάζουμε στα αρνητικά, ακόμα κι αν αυτά είναι ελάχιστα και μηδαμινά σε σύγκριση με τα θετικά. Έχουμε κλείσει τις κουρτίνες και δε βλέπουμε ή μήπως, ορθότερα, εθελοτυφλούμε;
Σίγουρα, οι παράγοντες οι οποίοι συντελούν στη γέννηση της τάσης αυτής, είναι ποικίλοι. Ο κυριότερος και ίσως η απαρχή όλων, θα λέγαμε πως είναι η έλλειψη αυτοπεποίθησης, που διακατέχει σε μεγάλο βαθμό εμάς, τους ανθρώπους στις σημερινές κοινωνίες. Μη πιστεύοντας στον εαυτό μας, θεωρούμε πως κάθε μας βήμα οδεύει προς την αποτυχία και δεν είναι αρκετά καλό ώστε να επιτευχθεί ο στόχος μας. Μπορεί αυτό να συνδέεται και με μία προηγούμενη “αποτυχία” η οποία, ασυνείδητα, συνεχίζει να μας ακολουθεί. Ως εκ τούτου, αδυνατούμε να αντιληφθούμε τα θετικά που μας συμβαίνουν γιατί εστιάζουμε στα αρνητικά, έστω κι αν είναι μόνο ένα.
Τέτοιες μικρές καταστάσεις όπου κυριαρχεί η έλλειψη πίστης για τον εαυτό μας, είναι αυτές που μας οδηγούν στο να συνηθίζουμε στο φαινόμενο. Έτσι, γινόμαστε προκατειλημμένοι απέναντι σε οποιαδήποτε κατάσταση με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι και προτού τη βιώσουμε, θεωρούμε ότι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα. Αποτυχία και αρνητικά αποτελέσματα. Έχουμε εξ αρχής προετοιμάσει όλα τα πιθανά σενάρια τροπής της συγκεκριμένης κατάστασης και έχουμε εστιάσει στις περιπτώσεις όπου όλα θα πάνε στραβά, δηλαδή στα αρνητικά. Το πιο πιθανό βέβαια, είναι όλα να πάνε καλά. Αλλά και τότε, δε θα μπορέσουμε να διακρίνουμε πως αυτό που συνέβη είναι θετικό.
Γινόμαστε αρκετά αυστηροί με τον εαυτό μας και τον εμποδίζουμε να διακρίνει τα μικρά και θετικά πράγματα που καθημερινά πετυχαίνουμε. Αντιθέτως, τον φορτώνουμε με αρνητικά τα οποία είναι ελαχίστης σημασίας ή ακόμα μπορεί και να είναι φανταστικά. Τα επινοούμε για να βασανίζουμε τον εαυτό μας, γιατί μεγαλώσαμε με την πεποίθηση ότι υστερούμε και πάντα θα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα αρνητικά. Θεωρούμε ότι έτσι τον σκληραγωγούμε και του δίνουμε ένα μάθημα ώστε να συνεχίζει να δουλεύει αλάθητα μέχρι την επιτυχία. Δεν του αναγνωρίζουμε κανένα θετικό, παρά μόνο του θυμίζουμε συνεχώς όλα τα αρνητικά του.
Πετυχαίνουμε, στην πραγματικότητα, κάτι με όλη αυτήν την τάση μας; Η απάντηση φυσικά και είναι “όχι”. Μόνο κακό κάνουμε σε εμάς. Τι θα λέγατε λοιπόν να αποφορτίσουμε λίγο τον εαυτό μας λέγοντάς του ένα μπράβο; Για όσα έχει καταφέρει μέχρι στιγμής, τα οποία πιθανότατα υπερισχύουν των αρνητικών. Μπορούμε να δοκιμάσουμε το εξής απλό τέχνασμα: στο τέλος της κάθε ημέρας να γράφουμε σε ένα χαρτί τρία θετικά που συνέβησαν κατά τη διάρκειά της. Σε έναν μήνα, σε δύο ή και σε παραπάνω, ανάλογα με το πότε το έχει ανάγκη ο καθένας, μπορούμε να διαβάσουμε όλα όσα έχουμε γράψει συγκεντρωμένα.
Τότε, θα συνειδητοποιήσουμε πόσα θετικά έχουμε επιτύχει, τι πραγματικά έχει σημασία για εμάς και μας κάνει χαρούμενους και πόσο “λίγα” φαντάζουν τα αρνητικά μπροστά σε τόσα θετικά. Αυτό είναι που θα μας δυναμώσει γεμίζοντάς μας με αισιοδοξία και όρεξη για να γίνουμε καλύτεροι και να επιτύχουμε περισσότερα ανάλογα με τους στόχους μας. Και ίσως θα μας βοηθήσει να κάνουμε ένα βήμα προς το μακρύ μονοπάτι, που καταλήγει στην αγάπη για τον εαυτό μας. Ας κάνουμε, λοιπόν, μια θετική σκέψη για αλλαγή! Έστω μία!
