Η εποχή του κορωνοϊού και την πανδημίας που έζησε ολόκληρος ο πλανήτης μας, είναι λογικό να έχει αφήσει αρκετά κατάλοιπα την ψυχολογία αλλά και στην ψυχοσύνθεση κάθε ανθρώπου. Ο αυστηρός εγκλεισμός μέσα στο σπίτι, η αποφυγή των κοινωνικών συναναστροφών, οι αναγκαστικοί εμβολιασμοί, οι περιορισμοί κάθε τύπου αυτονόητων ελευθεριών που μέχρι τότε θεωρούσαμε δεδομένες, η αλλαγή στο εργασιακό περιβάλλον καθώς και όλα τα υπόλοιπα επακόλουθα, έθεσαν νέα δεδομένα στις ζωές όλων των ανθρώπων. Ποιος, όμως, αναρωτήθηκε τι έχει αφήσει όλη αυτή η κατάσταση στη σημερινή ζωή μας;
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, λοιπόν, το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων που θα αντικρύσουμε θα είναι θλιμμένοι και μίζεροι. Πρόσωπα σκυθρωπά, χωρίς ιδιαίτερη χαρά και ευχαρίστηση που απλά υπάρχουν και ζουν. Άνθρωποι όλο και περισσότερο βουτηγμένοι στο άγχος και στην ανασφάλεια σε σχέση με πριν που προσπαθούν ίσως να ξανασταθούν στα πόδια τους. Έτσι, θα καταλάβουμε πως ένα από τα βασικότερα και σοβαρότερα κατάλοιπα της πανδημίας είναι η ψυχική καταρράκωση και συντριβή της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι έχασαν την αισιοδοξία και το γέλιο τους και βυθίστηκαν στο σκοτάδι, αφού τους απαγορεύτηκαν τα αυτονόητα: οι φίλοι τους, τα αγαπημένα τους συγγενικά πρόσωπα, ένας καφές στην εξοχή ή στη θάλασσα, η γυμναστική τους. Γι’ αυτό το λόγο, επομένως, έκαναν την εμφάνισή τους στο διάστημα αυτό και πολλές ψυχικές ακραίες διαταραχές.
Ακόμη, η οικονομική εξαθλίωση αρκετών συνανθρώπων μας ήταν μια ακόμα σοβαρή συνέπεια της πανδημίας που ζήσαμε. Πολλοί άνθρωποι έμειναν άνεργοι, άλλοι οδηγήθηκαν σε αναγκαστική απομάκρυνση από την εργασία τους ή μειώθηκε το ωράριο εργασίας τους, ενώ άλλοι είδαν τις επιχειρήσεις τους να μαραζώνουν και αναγκάστηκαν τελικά να τις κλείσουν. Οικογένειες βρέθηκαν σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες, μην έχοντας τα απαραίτητα για να επιβιώσουν, τα ποσοστά διαζυγίων αυξήθηκαν κατακόρυφα ενώ οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας σημείωσαν ραγδαία άνοδο.
Όλες αυτές, λοιπόν, οι συνέπειες του κορωνοϊού είναι ακόμα διακριτές και στις μέρες που διανύουμε. Οι άνθρωποι δυστυχώς έχουν κλειστεί ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους, όλο και δυσκολότερα ανοίγονται και συνάπτουν σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι έχουν συνηθίσει σε ένα βαθμό τη μοναξιά που τους είχε επιβληθεί και ίσως έχουν συμβιβαστεί με έναν διαφορετικό τρόπο ζωής που στην αρχή τους φάνηκε αρκετά ξένος προς αυτούς. Προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν το βαθμό οικονομικής ήττας στην οποία έχουν οδηγηθεί και να αναγεννηθούν ξανά από τις στάχτες τους. Ένα ακόμη επακόλουθο της καραντίνας που ζήσαμε, θα λέγαμε ότι ήταν η μεγαλύτερη ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάθε τύπου, γεγονός που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό.
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, όλοι μας σταδιακά να ξαναβρούμε τα πατήματά μας και να γεννηθούμε ξανά από τα δεινά που μας προκλήθηκαν βρίσκοντας το γέλιο, τη χαρά και την ανεμελιά μας που στερηθήκαμε όλη αυτή την περίοδο!
