Ο όρος Συμβουλευτική χρησιμοποιείται σε πολλούς τομείς της ζωής μας, χωρίς αρκετές φορές να το αντιλαμβανόμαστε. Είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας, αφού είναι μέσα στην εκπαίδευση, στην θρησκεία μας, στον τομέα της ψυχικής υγείας, μέσα στην οικογένεια, αλλά και στον επαγγελματικό χώρο μας. Σύμφωνα με τον όρο της American Counseling Association, «η Συμβουλευτική είναι η τέχνη να βοηθάς τους ανθρώπους» (McLeod, 2005).
Η χρήση της Συμβουλευτικής γίνεται συνέχεια στην καθημερινή μας ζωή. Πολλές φορές οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς, δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με τα παιδιά – ανεξαρτήτου ηλικίας. Οι διαφορετικές αντιλήψεις για κάποιο θέμα, η βιασύνη, οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα είναι τα συχνότερα εμπόδια στην επικοινωνία.
Η γνώση των θεωριών της Συμβουλευτικής είναι χρήσιμη και στον εκπαιδευτικό, αλλά και σε έναν γονέα. Οι βασικές θεωρητικές προσεγγίσεις της συμβουλευτικής είναι τρεις: Η Ψυχοδυναμική, η Γνωστική Συμπεριφορική και η Προσωποκεντρική Ανθρωπιστική. Βοηθάει στο να κατανοήσουν καλύτερα τα παιδιά και τη συμπεριφορά τους. Αυτό οδηγεί σε μια αποτελεσματικότερη επικοινωνία μεταξύ τους – τουλάχιστον τις περισσότερες φορές – αλλά και σε υπερβολές, μερικές φορές. Τα παιδιά θα μπορούν να εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους χωρίς φόβο, θα υπάρχει η ενθάρρυνση της αυτονομίας και της διαφορετικότητας, η δημιουργία οικειότητας και θα μπουν οι σωστές βάσεις για την μετέπειτα ζωή τους.
Τα παιδιά μαθαίνουν να πιστεύουν στον εαυτό τους και τις δυνατότητες που μπορεί να κρύβουν μέσα τους, δημιουργείται ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης ανάμεσα σε αυτούς και τους εκπαιδευτικούς/γονείς και είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που θα βρεθούν στον δρόμο τους. Μπορούν, ακόμα, και να ενισχυθούν παιδιά μη δημοφιλή στο σχολείο και να καταφέρουν να γίνουν αποδεκτά.
Βέβαια, για να γίνουν όλα τα παραπάνω,πρέπει οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς να θέλουν πραγματικά να μπουν στη διαδικασία εκμάθησης των θεωριών και να τις κάνουν πράξεις. Η Συμβουλευτική είναι ένα είδος επικοινωνίας, θα λέγαμε, αμφίδρομη και παρέχει ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Δεν είναι η παροχή συμβουλών. Στόχος είναι η δραστηριοποίηση του ίδιου του ατόμου και η ενεργοποίηση των δυνατοτήτων του. Ουσιαστικά, η ανακάλυψη του εαυτού του.
Θεραπευτές υπάρχουν πολλοί. Εκείνοι που πραγματικά ακούνε τον θεραπευόμενο και δίνουν την προσοχή που τόσο χρειάζεται, είναι λίγοι. Οι πρώτοι, όμως, που θα βοηθήσουν τα παιδιά να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζωή είναι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί.
Βιβλιογραφία:
Mc Leod, J. (2005). Εισαγωγή στη συμβουλευτική, Αθήνα, Μεταίχμιο (μετάφραση: Καραθένου, Δ. & Μαρκαντώνη ,Α.)
