Μη αποδοχή των καταστάσεων:
Αναλογιστείτε την τελευταία συζήτηση που είχατε με φίλους κατά την οποία αναλύατε ένα προσωπικό ζήτημα, είτε εσείς είτε εκείνοι. Θα βοηθούσε εάν αυτό ήταν αισθηματικής φύσεως, το οποίο “δεν είχε θετική κατάληξη” ή έστω, έχει πάρει αρνητική τροπή. Ο “τάδε” μιλά για τον χωρισμό του, για παράδειγμα με την “τάδε”. Ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο, κλάματα, οδυρμός για το πώς θα την ξανακερδίσει. Σε μία πιο “light” περίπτωση, εάν δεν έχει ακόμα διαλυθεί η σχέση, παραπονιέται για το πόσο δυσαρεστημένος νιώθει, πόσο αυτή η σχέση δεν τον καλύπτει, ενώ αναρωτιέται πώς θα μπορέσει να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Οι ατέρμονες συζητήσεις αποτελούν ένδειξη ότι δεν παίρνω απόφαση το τετελεσμένο μιας κατάστασης.
Oι μη αναστρέψιμες καταστάσεις:
Όλους εμάς τους ανθρώπους μας διακατέχει ενίοτε μία ισχυρή θέληση να τροποποιήσουμε τα πράγματα, να τους αλλάξουμε φορά με έναν τρόπο που θα μας ευχαριστεί. Θεωρούμε πως έτσι θα μπορέσουμε να διώξουμε τα αρνητικά συναισθήματα και να αρχίσουμε από την αρχή. Ως έναν βαθμό, αυτό είναι δυνατόν, ειδικά στις υποθέσεις που αφορούν εμάς προσωπικά, όπως για παράδειγμα η αλλαγή καριέρας ή μία μετακόμιση που θέλαμε να κάνουμε καιρό.
Όμως υπάρχουν κι εκείνες οι περιπτώσεις που δυστυχώς για εμάς, είναι μη αναστρέψιμες. Ένα παράδειγμα είναι αυτό που αναφέραμε στην αρχή και έχει να κάνει με τις ερωτικές σχέσεις. Θα αφαιρέσουμε από την υπόθεση μας το ενδεχόμενο μίας επανασύνδεσης. Ο “τάδε” πρέπει να μάθει να ζει χωρίς την “τάδε”. Όπως επίσης, εάν δεν το έχει κάνει, πρέπει να χωρίσει εάν δε νιώθει πλέον ευτυχής σε αυτή τη σχέση. Πολλοί θα βιαστούν να κρίνουν αυτή τη διαπίστωση ως ουτοπική, όμως δεν είναι. Είναι λογικό τα αρνητικά συναισθήματα να “παρελαύνουν” στο μυαλό του “χωρισμένου”, του “εξαπατημένου” και του “δυσαρεστημένου”. Όμως όλο αυτό έχει, και πρέπει να έχει μία ημερομηνία λήξης και όχι να παίρνει τη μορφή της καθημερινότητας. Ας το παρομοιάσουμε με έναν ιό που κάνει τον κύκλο του (αισιόδοξη λεπτομέρεια: το διάστημα της επώασης αφήνει “αντισώματα” για αποφυγή πιθανής επανα-λοίμωξης).
Ποια είναι τα στάδια της αποδοχής ή αλλιώς “παίρνω απόφαση”
Πριν παραθέσω τα στάδια, θα ήθελα να τονίσω πως στις μη αναστρέψιμες καταστάσεις που θα αναφέρω δεν έχω εντάξει την παράμετρο “πένθος” και αυτό γιατί θεωρώ πως σαν κατάσταση έχει ένα μεγαλύτερο βάθος και ως συνακόλουθο έναν ψυχικό πόνο που διαφέρει στην ένταση. Οπότε προς στιγμήν, ας μείνουμε στα έμβια όντα.
- Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν περνάνε όλα από το χέρι μας: Σε μία κατάσταση που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, δεν είναι δικό μας το φταίξιμο. Εάν καταμερίσουμε τις ευθύνες, με λογική, θα καταφέρουμε να ξεκαθαρίσουμε το ¨τοπίο¨.
- Πρέπει να κατεβάσουμε άτομα από το βάθρο που μόνοι μας τα τοποθετήσαμε: Καμία αντίληψη για τον “άλλον” δεν είναι πιο διαστρεβλωμένη εκτός από εκείνη που έχουμε διαμορφώσει για ένα άτομο που αγαπάμε και θέλουμε στη ζωή μας. Και λέγοντας διαστρεβλωμένη, δεν αμφισβητώ εντελώς την εγκυρότητα της, απλά οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις κυρίως για δικό μας όφελος και να μεταφράζουμε τα σημάδια με τρόπο που να μην μας πληγώνει.
- Πρέπει να σκεφτούμε λίγο πιο εγωιστικά: Λέγοντας εγωιστικά, εννοώ να βάλουμε τον εαυτό μας ως προτεραιότητα. Να κατανοήσουμε πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κάποιον/α στη ζωή μας και να μην αφήνουμε πράγματα και καταστάσεις να μας αδρανοποιούν και να μας φθείρουν.
πηγή:
- psychorropia.gr
