Η καθημερινή ρουτίνα με τον σκύλο μου με κάνει να σκέφτομαι πολλά κατά την διάρκεια της βόλτας μας. Εκείνος είναι ευτυχισμένος για το μισάωρο που θα περάσουμε μαζί και εγώ ανακαλύπτω κάτι διαφορετικό. Είναι κάτι σαν ψυχοθεραπεία. Με έναν μαγικό τρόπο και χωρίς να το αντιληφθείς αρχίζουν και σου έρχονται εικόνες στο μυαλό σου. Και όχι εικόνες του τι έκανες εχθές ή προχθές ή τον περασμένο χρόνο. Όσο το μυαλό ηρεμεί ζωντανεύει κάτι από το παρελθόν. Και αναπόφευκτά συγκρίνεις δίχως καμία προσπάθεια. Έτσι απλά. Πόση ηρεμία υπήρχε τότε στη ζωή μας. Όσο διαρκεί αυτή η καθημερινή πρωινή βόλτα παρατηρώ το κουτάβι πόσο ευτυχισμένο είναι. Θα εκμεταλλευτεί κάθε λεπτό της βόλτας για να τρέξει, να παίξει και να εξερευνήσει .
Σε αντίθεση με μας που ούτε χαρούμε ούτε θα θελήσουμε να εξερευνήσουμε κάτι διαφορετικό από την μονότονη ρουτίνα μας. Είμαστε καλά προγραμματισμένα ρομπότ έχω την αίσθηση. Βγαίνουμε για να βγαίνουμε και όχι γιατί το θέλουμε. Βλέπω κόσμο να κυκλοφορεί, να κάθεται να πιεί τον καφέ του, να περπατάει στα μαγαζιά, πουθενά όμως στην έκφρασή τους, στην όψη τους δεν διακρίνω την χαρά αυτής της βόλτας τους.
Παρατηρώ:
Παρατηρώ τους ανθρώπους και αντιλαμβάνομαι πόσο αμήχανα αισθάνονται στο να πούνε μια “καλημέρα” όταν πλησιάζει ο ένας τον άλλον. Και δε λέω για τις μεγάλες πόλεις αλλά για την γειτονία σου. Ακόμα και στα χωρία έχει επικρατήσει στο υποσυνείδητο μας περνώντας τα χρόνια πως θα σε στιγματίσει αν καλημερίσεις έναν γείτονα. Τότε ξεπηδάνε στο μυαλό μου εκείνες, οι εικόνες από τότε που ήμουν παιδί. Οι εικόνες που όταν πηγαίναμε από το σπίτι στο ψιλικατζίδικο του χωριού καλημέριζες όλη την γειτονιά και στο ανταπέδιδαν με ένα ζεστό χαμόγελο. Ακόμα και άγνωστος να ήταν την καλημέρα θα την έλεγες. Τους αιφνιδίαζες μεν αλλά εσύ αυτό είχες διδαχτεί. Όπως λένε η καλημέρα του Θεού είναι.
Αφού έχουν γίνει τα παιδικά μας, εφηβικά μας χρόνια παρελθόν πια νοσταλγείς κάτι από το παρελθόν.
Εκείνη η δόση αυστηρότητας της εποχής κάτι σου έχει διδάξει. Το καταλαβαίνεις τώρα βέβαια και αντιλαμβάνεσαι πως χρειαζόταν. Να μάθεις τα σωστά, τα λάθος. Αντιλαμβάνεσαι την διαφορά με τα χαλαρά ινία που υπάρχουν τώρα.
Μην βαριέσαι την δραστηριότητα, το παιχνίδι, το χόμπι, να φοβάσαι την απραξία, την βαρεμάρα και να παραιτηθείς από την ζωή
Σίγουρα όλοι μας θα θέλαμε να ήμαστε χαλαροί και ηρεμεί αλλά διάφοροί λόγοι μας το κάνουν πολύ δύσκολο. Ακόμα πιο δύσκολα τα κάνουμε εμείς. Χαίρομαι να βλέπω και θαυμάζω τους ανθρώπους που θα ασχοληθούν με κάτι άλλο εκτός από μια οθόνη του κινητού τους. Ζευγάρια να κάνουν κάποια δραστηριότητα μαζί ή ένα χόμπι. Αντί αυτού χάνουμε τις ώρες μας μπροστά σε μια οθόνη.
Μας ηρεμεί μια βόλτα στην φύση σε ένα πάρκο. Πολλοί θα το σκεφτούν λίγοι θα το κάνουν. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία να μην κάνεις κάτι. Κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως εκείνα τα χρόνια που ήσουνα μικρό παιδί σε ένοιαζε να περνάς καλά και να διασκεδάζεις. Πόσο παιχνίδι κάναμε στις αλάνες. Στις αυλές μέχρι να νυχτώσει και να ακούς την φωνή της μάνας σου που έσχιζε τους αθέρες με τα ντεσιμπέλ της. Πολλοί έχουν την δικαιολογία πρόχειρη να την πουν. Πόσο κουραστικό να είναι να πας να περπατήσεις για ένα τέταρτο να ξεμουδιάσεις. Πόσο κόπο θέλει να κάνεις δέκα λεπτά γυμναστική. Πόση ταλαιπωρία να καλέσεις ένα φίλο ή με το έτερον ήμισυ να παίξετε ένα επιτραπέζιο.
Και καταλήγουμε μόνο να γκρινιάζουμε. Θέλουμε να έχουμε μια ήρεμη ζωή. Θέλουμε κάτι να μας ηρεμεί αλλά μένουμε στο θέλω.
Αποκωδικοποίησε αυτά που βλέπεις:
Ας πούμε πως έχουμε δύο σπίτια απέναντί μας και μπορούμε να βλέπουμε καθαρά τις αυλές τους.
Στο πρώτο λοιπόν παρατηρούμε έναν ηλικιωμένο κύριο που κάθε πρωί θα βγει στην αυλή και θα ασχοληθεί με την περιποίησή της . Ο ηλικιωμένος αν και το περπάτημά του δεν τον βοηθάει βλέπεται να προσπαθεί. Και κάθε ώρα που περνάει θα κάνει και κάτι άλλο.
Στο δεύτερο σπίτι λοιπόν παρατηρούμε ένα πολύ νεότερο άτομο να κάθεται και να ανάβει τσιγάρο να πίνει καφέ και κρατάει και το κινητό στα χέρια.
Όσες ώρες παρατηρείτε τον έναν παρατηρείτε και τον άλλον. Ενώ ο ένας αν και δεν τον βοηθάνε οι δυνάμεις του το προσπαθεί. Ενώ ο άλλος αν και πολύ πιο νέος απλά εξασκεί τα χέρια του, κάνοντας ρολάρισμα της οθόνης, πιέσεις του αντίχειρά με τον δείκτη στρίβοντας το τσιγάρο και δικέφαλο όταν σηκώνει την κούπα του καφέ του.
Συμπέρασμα; Καταλαβαίνουμε πως ο ένας έχει ζήσει την ζωή του κάνοντας ουσιώδες πράγματα και αν τον ρωτήσεις θα έχει να σου πει και από μια ιστορία που θυμάται από την γεμάτη ζωή του. Ο νεότερος το μόνο που θα θυμάται ίσως τις ιστορίες από το Στράτο ( αν έχει κάνει και δεν είναι 2 μέσα 5 έξω) και τις γυμναστικές επιδείξεις με τα χέρια και το τσιγάρο.
Ο ένας μπορεί να φύγει κουρασμένος από την ζωή δυστυχώς όμως ο άλλος θα φύγει απογοητευμένος όταν συνειδητοποιήσει πως ξόδεψε την ζωή του με το τίποτα.
