Η αλήθεια είναι πως στην εποχή μας, η γενικότερη κρίση αξιών και ιδανικών κατάφερε να αποδομήσει την έννοια των σχέσεων “παλιάς κοπής” που γνωρίζαμε ή έχουμε ακούσει στο παρελθόν. Λίγο το διαδίκτυο, λίγο οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς, λίγο οι πειρασμοί. Με τόσα πολλά που ακούμε και βλέπουμε καθημερινά, αναρωτιόμαστε πραγματικά εάν είναι δυνατόν πλέον κάποιος να έχει εμπιστοσύνη, χωρίς δεύτερες σκέψεις, έναν άλλον άνθρωπο. Το θέμα εμπιστοσύνης δεν αφορά μόνο τις ερωτικές σχέσεις, αλλά εμείς θα επικεντρωθούμε σε αυτές για την ώρα.
Θέμα εμπιστοσύνης ή αλλιώς “trust issues”. Ακούγεται πολύ απλό και κατανοητό όμως δεν είναι. Η εμπιστοσύνη αποτελεί ένα βασικό συστατικό μίας επιτυχημένης και “καρποφόρας” σχέσης. Η μερική ή παντελής απουσία της θα επιφέρει αργά ή γρήγορα το τέλος της, ενώ πρώτα θα έχει προκληθεί ένα έντονα τεταμένο κλίμα εντάσεων, πίεσης και συνεχούς αμφιβολίας.
Η απουσία της εμπιστοσύνης, για να το πάρουμε από την αρχή, οφείλεται σχεδόν κατ’εξοχήν σε παρελθοντικές άσχημες εμπειρίες. Θα μπορούσε κανείς να παραλληλίσει τα θέματα αυτά με τις ιώσεις. Όταν ξεπεράσουμε μία ίωση, ο οργανισμός μας αρχίζει να διαμορφώνει αντισώματα ώστε να μην προσβληθεί ξανά από τον συγκεκριμένο ιό. Στη συγκεκριμένη αλληγορία, τα αντισώματα είναι η απουσία της εμπιστοσύνης και οι αρνητικές εμπειρίες είναι ο ιός που μας “προσέβαλε” και μας “ισοπέδωσε” . Μία απιστία, ένα ψέμα, κάποιο μυστικό, αρκούν για να μας κάνουν πιο καχύποπτους και απόμακρους στην επόμενη “συναισθηματική μας εμπλοκή”. Τίθεται, λοιπό, θέμα εμπιστοσύνης.
Πώς γίνεται ορατό το θέμα εμπιστοσύνης;
- Θεωρούμε πως όλοι πρόκειται να μας βλάψουν ή να εκμεταλλευτούν τα συναισθήματα μας επειδή κάποιος κάποτε το έκανε. Δε χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχουν αποδείξεις ή ενοχοποιητικά στοιχεία.
- Οι σχέσεις παραμένουν τυπικές και δεν οδηγούν κάπου, παρόλο που υπάρχει η διάθεση έκθεσης των “ενδότερων”. Ο κλονισμός της εμπιστοσύνης συνήθως δημιουργεί απροσπέλαστα τείχη με τα οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος ο επόμενος σύντροφος.
- Οι πράξεις των άλλων μεταφράζονται πάντα υπό τη σκιά της καχυποψίας και της υστεροβουλίας. Στο μυαλό ενός ανθρώπου με θέματα εμπιστοσύνης πάντα “κάτι” σημαίνει “κάτι”. Δε συμβαίνει απλά. Μη λαμβάνοντας υπόψιν πως ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί διαφορετικά και ίσως απρόβλεπτα κάποιες φορές.
Η σωστή δοσολογία επιφυλακτικότητας και η χρήση της λογικής ως γνώμονα σχετικά με το ποιους πρέπει να εμπιστευόμαστε και ποιους όχι, θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Είναι αναγκαίο να αποδεχτούμε πως στη ζωή όλα αποτελούν ένα είδος επένδυσης, ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις. Η νίκη και η ήττα είναι μέρος αυτής της διαδικασίας όμως κανείς δεν μπορεί εξ αρχής να είναι βέβαιος για το αποτέλεσμα. Η εμπιστοσύνη είναι μέρος του ρίσκου που παίρνει κανείς όταν αγαπά και νοιάζεται κάποιον. Χωρίς αυτή, κάθε προσπάθεια συναισθηματικής επένδυσης είναι ανεπαρκής και μάταιη.
Πηγές:
https://blogs.psychcentral.com/
