Χωρίς κάποια ιδιαίτερη αφορμή, αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους ένα αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου δεν είναι ποτέ άκαιρο. Μία ηθοποιός και μία ποιήτρια, ένας πανέμορφος άνθρωπος, με βαθιά την αίσθηση της ελευθερίας, μπλεγμένη κάπου ανάμεσα σε ζωή και σε θάνατο, η Γώγου έλαβε μια απρόσμενη αποδοχή από τον κόσμο τη στιγμή που η ίδια δεν έβρισκε πουθενά χώρο για τον εαυτό της. Κάθε ποιητικό ρεύμα γνωρίζει τη συντριβή στη γραφή της Γώγου που στέκεται με μία μοναδικότητα σαν ανεξάρτητη δημιουργός και καταδεικνύει την ωμή όψη της πραγματικότητας, δίχως ιδέα σεμνοτυφίας ή αναστολής, αγγίζοντας σε με την αλήθεια της .
“Ήθος ποιώ . Έγινα ηθοποιός”
Γεννημένη την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα, η Κατερίνα Γώγου, περνά δύσκολα παιδικά χρόνια μέσα στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Από 5 χρονών συμμετέχει σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους και αργότερα φοιτά στη Δραματική Σχολή Μουζενίδου και στις Σχολές Χορού Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη. Σε ηλικία 12 ετών κάνει την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία “Ο Άλλος” , ενώ ακολουθεί “Το ξύλο βγήκε απ ΄τον παράδεισο”, “Μια τρελή, τρελή οικογένεια” και μια σειρά ταινιών 14 στον αριθμό. Η συμπάθεια που έδειχναν οι σκηνοθέτες σε δεύτερους ρόλους για τη Γώγου της γέννησε ένα παράπονο και παρότι χαρακτηριζόταν ως παιδί-θαύμα δεν βρήκε το θαύμα που έψαχνε στον χώρο της υποκριτικής. Αξίζει να σημειωθεί μια μεγάλη στιγμή για την Κατερίνα Γώγου όταν το 1977 κερδίζει το βραβείο ερμηνείας Α’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην ταινία του Παύλου Τάσιου “Βαρύ Πεπόνι”. Πρωταγωνιστεί και στην επόμενη ταινία του Τάσιου “Παραγγελιά” στη οποία μελοποιούνται ποιήματα της. Θα μοιραστεί τέσσερα χρόνια αργότερα με τον Α. Θωμόπουλο το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία “Όστρια” ενώ η ίδια πρωταγωνιστεί και πάλι.
Παράλληλα ξεκινά την ποιητική της δράση. Γράφει και τα βιβλία της ξεπουλάνε ,μιλά για την χαμένη επανάσταση που σημάδεψε τη γενιά της, αμφισβητεί,μοιράζει ευθύνες και τα λόγια της μετατρέπονται σε μια ανελέητη επίθεση απέναντι σε ό,τι πληγώνει την ανθρωπότητα, παρασύροντας με την ορμή της όποιον διαβάσει τα ποιήματά της. Πρώτο έρχεται το “Τρία κλικ αριστερά”, στη συνέχεια το “Ιδιώνυμο”, “Το ξύλινο παλτό”, οι “Απόντες”,το ανέκδοτο “Ρόδον”, “Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών” και τέλος τα “Νόστος” και “Με λένε Οδύσσεια” που εκδόθηκαν μετά το θάνατό της. Όλα τους βιβλία που χρωματίζονται από την εκρηκτική προσωπικότητα της δημιουργού τους ,υποδηλώνουν την ιδεολογική συγγένεια της Γώγου με την αριστερά, χωράνε έρωτες, απογοητεύσεις, αύριο και χθες, ελπίδες και μικρούς θανάτους, όλα σαν μια πανέμορφη και ασύμβατη συσσωμάτωση που λέγεται Κατερίνα. Αυτό το οργισμένο παιδί που χαράζει λόγια πάνω στην κόκκινη γραφομηχανή του με μια αέναη και κρυφή ευαισθησία, ζωντανεύει κάθε λογής συναίσθημα με λέξεις τραχιές που εκφράζονται συνειρμικά και χτυπούν απ’ευθείας στα μηλίγγια. Ένας είναι ο τρόπος για να καταλάβεις την ποίηση της Γώγου: να μπεις μέσα σ ‘αυτή σαν πρωταγωνιστής… σαν απλός αναγνώστης, σαν να διαβάζεις εφημερίδα δεν γίνεται να την αγγίξεις.
“Προκάλεσα με πάθος τη ζωή” …
Πέρασε τη ζωή της με παιχνίδια αυτοκαταστροφής η Κατερίνα. Πουλούσε και αγόραζε τη ζωή της, άλλοτε τη χάριζε ,άλλοτε την πετούσε. Κάπως έτσι μπήκαν στη ζωή της τα ναρκωτικά, τα ψυχιατρικά ιδρύματα και κάπως έτσι ήρθε τελικά η αυτοκτονία στις 3 Οκτωβρίου 1993. Μια πλημμύρα από αλκοόλ και χάπια την πήρε μακριά αφήνοντας πίσω την κόρη της Μυρτώ που απέκτησε με τον σκηνοθέτη Παύλο Τάσιο. Η Γώγου κράτησε από το χέρι τον θάνατο και τον ταξίδεψε στη χώρα των ζωντανών, του χάρισε το σώμα της ξέροντας πως έχει διαφυλάξει τη ζωή της μέσα στα ποιήματά της κι έτσι θα ζει όσο υπάρχουν άνθρωποι να τη διαβάζουν!
