Στην ελληνική κοινωνία υπήρχε για αρκετές δεκαετείες η νοοτροπία ότι ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που ολοκλήρωσε τις σπουδές του και πήρε στα χέρια του το πτυχίο του, το χρυσό βραχιόλι όπως ονομαζόταν. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια μικρογραφία της σκέψης αυτής και του τρόπου που κατάφερε να διαμορφώσει πολλές γενιές και μια ολόκληρη χώρα.
Στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, οι γονείς όλων των κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων, θεωρούσαν ότι το μοναδικό όπλο που θα βοηθήσει τον άνθρωπο να πορευτεί στη ζωή του είναι οι σπουδές. Στην επαρχία η αντίληψη αυτή ήταν ακόμα πιο διαδεδομένη μια και τόσο οι μεγάλοι όσο και οι μικροί πίστευαν πως η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ήταν αυτή που θα απελεύθερωνε τον νέο από τη σκληρότητα της χειρονακτικής εργασίας, την οποία τα παιδιά της επαρχίας του ’50 ζούσαν απο νεαρή ηλικία και θα τον οδηγούσε σε έναν ανώτερο κόσμο μακριά από τις μέχρι τότε δυσκολίες. Για τα κορίτσια ο κόσμος αυτός ήταν ακόμα πιο απλησίαστος εφόσον έπρεπε να αντιταχθούν στις επιταγές της εποχής που τους περιόριζαν το μορφωτικό επίπεδο και τις ήθελαν περιορισμένες στα ενδιαφέροντα του νοικοκυριού. Έπρεπε να παλέψουν ακόμα πιο πολύ, να αποδείξουν ότι είναι άξια άτομα για σπουδές, έναν αγώνα που πολλές φορές δεν έδιναν μόνα τους αλλά με συμμάχους τους τους δασκάλους που ήξεραν την αξία τους και την τόνιζαν αλλεπάληλλα στους γονείς τους.
Στο βιβλίο αυτό καμιά ιστορία δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Είναι πραγματικές ιστορίες, όπως τις διηγήθηκαν στη συγγραφέα τα άτομα που τις έζησαν. Από τις πόλεις ή τα χωριά τους, σε ένα κόσμο γεμάτο σπουδές, ένας κόσμος που θεωρούταν διαβατήριο για μια καλή ζωή, άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών θυμούνται την πορεία κατάκτησης του πολυπόθητου πτυχίου, του μεταπτυχιακού για κάποιους από αυτούς, και τον τρόπο που αυτά τα δυο χαρτιά σημάδεψαν την πορεία τους. Τρεις γενειές που τις ενώνει ένα κόσμημα διαφορετικό από τα άλλα. Μια Ελλάδα στην οποία πολλά φαίνεται να αλλάζουν και τελικά ίσως να παραμένουν ίδια.
Κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις: “Μεταίχμιο“.
