Η μέρα που οι Ιρανές θα καταφέρουν να πετάξουν οριστικά τις μαντίλες προφανώς δεν έχει φτάσει ακόμα. Κάτι, όμως αλλάζει για τις γυναίκες στο Ιράν.
Πριν από μία εβδομάδα, οι Ιρανές μπόρεσαν να μπουν στα γήπεδα, για να παρακολουθήσουν τον αγώνα Ιράν-. Για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, οι Ιρανές είχαν πρόσβαση σε κάτι που θεωρείται αυτονόητο για τις γυναίκες της Δύσης: το δικαίωμα στην διασκέδαση.
Η θέση των γυναικών στο Ιράν επιδεινώθηκε σημαντικά αμέσως μετά την Ισλαμική Επανάσταση το 1979. Μέχρι τότε, το Ιράν του σάχη ήταν η πιο φιλελεύθερη χώρα της Μ. Ανατολής. Ο δυτικός τρόπος ζωής και η ελευθερία των ηθών χαρακτήριζαν την τότε ιρανική κοινωνία.
Φυσικά, αυτός ο τρόπος ζωής ήταν πρωτόγνωρος για τον μουσουλμανικό κόσμο.
Ιρανές vs μπουργκα: Το Facebook κερδίζει
Ο γυναικείος κόσμος αναγκάστηκε να προσαρμόσει την μόδα στις επιταγές του ισλαμικού καθεστώτος.
Τα περιοδικά δυτικής μόδας απαγορεύτηκαν, ενώ τα μοντέλα εμφανίζονταν σεμνά ντυμένα. Την ίδια στιγμή, απαγορεύτηκαν οι γυμνές φωτογραφίσεις, ακόμα και οι ταινίες πορνό!
Η μπούργκα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας ενδυμασίας. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν σε δημόσιους χώρους χωρίς την μπούργκα (ή γενικά κάποιο κάλυμμα κεφαλής).
Η νομοθεσία αυτή ισχύει μέχρι τις μέρες μας.
Τα πράγματα, ωστόσο, αλλάζουν τα τελευταία χρόνια. Η άνοδος των social media και ειδικά του Facebook έχει καταλυτική επίδραση.
Η Μασίχ Αλινετζάντ είναι Ιρανή δημοσιογράφος που ζει και εργάζεται στην Βρετανία. Το 2014 άνοιξε μία σελίδα παροτρύνοντας γυναίκες να δημοσιεύσουν φωτογραφίες όπου πετούν τις μαντήλες.
Πολύ γρήγορα, πολλές γυναίκες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Αλινετζάντ και η εκστρατεία έγινε ευρέως γνωστή.
Η καμπάνια δεν πέρασε φυσικά απαρατήρητη. Σήμερα στο Ιράν υπάρχουν ομάδες γυναικών, οι οποίες περιδιαβαίνουν τους δρόμους με σκοπό να τιμωρήσουν γυναίκες που πετούν το χιτζάμπ. Ιδού το οξύμωρο: γυναίκες τιμωρούν γυναίκες!
Πέραν όλων αυτών, το σίγουρο είναι ότι κάτι αλλάζει για τις γυναίκες του Ιράν. Αυτή η αλλαγή, ωστόσο, πρέπει να έχει σταθερά αποτελέσματα και κυρίως να οδηγήσει σε μία πραγματική βελτίωση της θέσης των γυναικών.
Αυτό μοιάζει δύσκολο σε μία χώρα όπου 3,6 εκατομμύρια γυναίκες διώκονται για την απόρριψη ενός ξεπερασμένου κομματιού υφάσματος…
