«Οικονομική κρίση», φτώχεια, ανεργία· λέξεις που τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια δυστυχώς έχουν μπει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο «βίαια». Μάλιστα, από ότι φαίνεται έχουν καθιερωθεί και μόνιμα (;). Τα ποσοστά ανεργίας έχουν φτάσει σε υψηλά ποσοστά, κάνοντας την εύρεση δουλειάς αν όχι ακατόρθωτη, τουλάχιστον «οδυνηρή» στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Ψάχνοντας για δουλειά, λοιπόν, για μία ακόμη φορά βίωσα προσωπικά τη διαδικασία αυτή, στο «πετσί» μου που λένε ξανά. Μία διαδικασία αγχωτική, όλο αναμονές και «θα σας ειδοποιήσουμε», και αυτό στην καλύτερη. Γιατί πολύ απλά, τυχαίνουν και αυτές οι περιπτώσεις, που δε μπαίνει κανείς στον κόπο να σε ενημερώσει, και απλώς μένεις εσύ να αναρωτιέσαι. Μα τι σπαστικό και αυτό!
Έχοντας πάει πλέον σε τουλάχιστον άπειρες συνεντεύξεις, το πρόβλημα που μπορώ να πω ότι αντιμετώπισα- και κάθε νέος τη σήμερον ημέρα θαρρώ-είναι αυτό της «προϋπηρεσίας». Εντάξει, ας πούμε το αυτονόητο. Αν δεν έχεις κάνα θείο, θεία, μπαμπά, μαμά να έχεις δουλέψει κάνα καλοκαίρι από μικρός ή μικρή, από που στο καλό να τη βρεις την προϋπηρεσία στα δεκαοκτώ, στα δεκαεννέα, και γενικά στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας των είκοσι;
Κάποια στιγμή κοιτούσα αγγελίες για θέση καθαρίστριας και πάλι προϋπηρεσία ζητούσαν (και όχι το «με έχετε δει πώς καθαρίζω σπίτι μου, είμαι τελειομανής, καθαρίζω πολύ καλά» δεν είναι αποδεκτό καθώς φαίνεται). Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι το κύριο ζητούμενο όταν ψάχνει κανείς δουλειά, η προϋπηρεσία είναι ένα θέμα περίπλοκο.
Για να δουλέψεις πρέπει να έχεις προϋπηρεσία και για αποκτήσεις προϋπηρεσία πρέπει να δουλέψεις. Τα συμπεράσματα δικά σας. Ακόμη, μεταξύ άλλων, αυτό που δε θα μπορούσε να λείπει από τη συζήτηση περί ευρέσεως δουλειάς είναι το λεγόμενο brain drain.
Τελικά αυτό το brain drain είναι καλό ή κακό; Συμφέρει τη χώρα ή απλά «χάνει το μέλλον της». Και για όσους δεν ξέρουν ή μάλλον καλύτερα δεν έχουν ακούσει την ορολογία που αποδίδεται στο φαινόμενο, το brain drain είναι αυτό κατά το οποίο ο υψηλά εκπαιδευμένος και μορφωμένος πληθυσμός μίας χώρας μεταναστεύει σε άλλες.
Οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να συμβεί το brain drain είναι πολλοί. Στην περίπτωση της Ελλάδας ο λόγος ήταν η οικονομική κρίση και ως επακόλουθό της η απώλεια μεγάλου αριθμού θέσεων εργασίας. Ταυτόχρονα, μαζί με τις ευκαιρίες δουλειάς χάθηκαν και πολλές ευκαιρίες για ανάπτυξη νέων τομέων εργασίας στη χώρα όπως λόγου χάρη ο ερευνητικός.
Ο ερευνητικός τομέας συγκεκριμένα αποτελεί έναν κλάδο που δυνάμει θα μπορούσε να απορροφήσει ένα μεγάλο μέρος των νέων και ευρύτερα των ατόμων που βρίσκονται σε διαδικασία εύρεσης δουλειάς. Αυτό γιατί ο αριθμός αυτών που αποφοιτούν από αντίστοιχες σχολές με αυτών των θέσεων εργασίας είναι σημαντικά δυσανάλογος.
Γενικότερα, η ανεργία αποτελώντας έναν σημαντικό δείκτη για τα επίπεδα ανάπτυξης μίας χώρας, αποτελεί σημαντικό φαινόμενο, αρνητικό μεν, αλλά σημαντικό δε. Το να είναι κανείς σε μία θέση που είτε έχει απολυθεί, παραιτηθεί ή ψάχνει για την πρώτη θέση εργασίας, τον κάνει να βιώνει αυτό το φαινόμενο της ανεργίας ακόμη πιο έντονα.
Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως, όπως και με όλα τα πράγματα άλλωστε, για να καταλάβει κανείς ένα πρόβλημα πρέπει να το βιώσει ή τουλάχιστον να έχει μία «κοντινή» εμπειρία. Πολλές φορές όμως ούτε και αυτό αρκεί. Η διαδικασία εύρεση δουλειάς μπορούμε, λοιπόν, να πούμε, ιδίως σε αυτήν την εποχή, ότι αποτελεί μία συνολικά κοινή εμπειρία ως προς την αγχωτική της διάσταση για το μεγαλύτερο αριθμό ατόμων.
