Πόσες φορές είπα ναι, αντί του όχι; Όχι δε θέλω, δε μου αρέσει, δε το αντέχω; Νομίζω πως το ναι είναι αυτό που θα με ηρεμήσει. Όντως, εκείνη τη στιγμή αν πω ναι θα σταματήσουν όλα. Δε σταματά τίποτα..
Συμβιβάζομαι ή απλά δεν εκφράζω την άποψή μου. Γιατί δεν ουρλιάζω αυτό που έχω μέσα μου; Μπορεί να είναι κάτι απλό: «ΘΕΛΩ ΠΑΓΩΤΟ», ή κάτι ακραίο: «Να πας στο διάβολο», με συγχωρείς γι’ αυτό.
Ακριβώς! Να αρθρώσω ολόκληρη τη λέξη «Διάβολο», όταν για τη δική μου ευτυχία μου επιβάλλεις να αποδεχτώ αυτό που βολεύει εσένα. Να το δεχτώ για να σταματήσει η κατάσταση πίεσης, η στιγμή του καβγά και να είμαστε εντάξει.
Όχι, όχι και πάλι όχι. Για εμένα αποφασίζω εγώ! Μπορεί κάποιος να το πει εγωισμό. Το όχι σε καταστάσεις που σε συγχύζουν δε σε κάνουν εγωιστή, σε κάνουν δυνατό. Είμαι δυνατή.
Προσπαθώ για εμένα, δεν πληγώνω κανέναν και ελαχιστοποιώ τις εσωτερικές μου συγκρούσεις. Τις συγκρούσεις αυτές που με ρίχνουν, με δίνουν σε χειριστικούς ανθρώπους, στο πιάτο, για να με διαλύσουν.
Ποια είναι, όμως, αυτή η δύναμη που με ωθεί σε σύγκρουση με τον εαυτό μου;
Είναι η αυτοεκτίμηση. Δεν με εκτιμώ, άρα δε με εμπιστεύομαι. Δεν πιστεύω πως μπορώ να «σηκώσω» τις συνέπειες του όχι. Συνέπειες όπως το να απομακρυνθεί ένας τοξικός άνθρωπος.
Ας το σκεφτώ καλύτερα γιατί δε μοιάζει τόσο άσχημο αυτό, τελικά. Ποτέ δε μας προδίδει η φωνή της συνείδησής μας, γι’ αυτό ας την ακούμε.
Όταν θα αρχίσω να με ακούω και να με συμβουλεύω, τότε θα καταφέρω να με αγαπήσω και να «κατακτήσω» τον κόσμο. Μέχρι τότε θα πέφτω, θα πέφτω και θα ξαναπέφτω.
Δεν κατηγορώ άλλον παρά τον εαυτό μου. Με πλήγωσα, με παραμέλησα, με εγκατέλειψα. Δεν είναι αργά να ξεκινήσω μια σχέση με εμένα ξανά από την αρχή. Μια σχέση που δε μοιάζει με αυτές των ανθρώπων. Σχέση ειλικρίνειας και αλληλοσεβασμού. Θα ανέβουμε ξανά στην κορυφή, εγώ και ο εαυτός μου. Δεν θα μας πληγώσει ποτέ κανείς και δε θα πληγώσουμε και εμείς κανένα. Αν σέβομαι εμένα, μπορώ να σέβομαι και εσένα.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα όρια του «κλείνομαι στον εαυτό μου» με το «τα πάω καλά με εμένα, με αγαπώ». Πολύ λογικό να σηκώσω τείχη όταν πληγωθώ και απογοητεύω, μα δε πρέπει να ξεχνώ τους ανθρώπους που έχουν την έγνοια μου. Δε μπορώ να τους αδικώ με το να μηδενίζω την προσπάθεια τους να με κρατούν ψηλά.
Κρατώ, λοιπόν, τα σημαντικά μου άτομα, τον σημαντικό μου εαυτό και σιγά σιγά θα γίνω ο καλύτερος εγώ. Τότε οι συγκρούσεις με εμένα θα είναι συζητήσεις αυτοβελτίωσης.
