Δύσκολη ήταν για μένα η εβδομάδα που πέρασε. Κάτι θεματάκια στη δουλειά και βασικά τα νεύρα μου στην απλώστρα από τη διατροφή που κάνω. Θα μου πεις τώρα «και πότε δεν είχες τα νεύρα σου εσύ Κυβέλη»;
Κάνετε λάθος! Μέχρι τα επτά μου, ήμουν ένα πολύ ήρεμο κοριτσάκι. Έτρωγα πολύ και έπαιζα για ώρες με τις κούκλες μου. Και ήμουν ήρεμη και ευτυχισμένη. Το πρώτο βέβαια εξακολουθεί να ισχύει και τώρα, εξ ου και η δίαιτα – διατροφή. Τουλάχιστον σταμάτησα να παίζω με κούκλες, κάτι είναι κι αυτό. Τέλος πάντων, πάλι πλατειάζω.
Κυριακή σήμερα κι ο Δεκέμβρης είναι ακόμη γλυκός. Η τέλεια μέρα για βόλτα και καφεδάκι. Αλλά…πάντα υπάρχει ένα αλλά ρε γαμώτο που χαλάει την εικόνα. Με ποιον να πάω για καφέ; Μόνη μου; Βλέπεις η ελευθερία και η πολλή ανεξαρτησία έχει και το τίμημα της. Όχι ότι δεν έχω φίλους και φίλες, αλλά δυστυχώς οι δύο κολλητοί σήμερα δουλεύουν. Ο ένας στο σπίτι προσπαθεί να τελειώσει μια παρουσίαση για ένα project και η άλλη στην ταβέρνα του μπαμπά της.
Μπορώ και μόνη μου
Μη μασάς Κυβέλη, θα πας μόνη σου! Φόρεσα κάτι απλό και άνετο (κολάν από δερματίνη για να με μαζεύει, ένα μπλουζάκι με αστέρια, το αγαπημένο μου κόκκινο φουσκωτό μπουφάν και φυσικά σπορτεξάκια). Ήμουνα λίγο ότι να ‘ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, αλλά έπρεπε να αδράξω τη μέρα όπως και να ‘χει!
Ξεκίνησα περπατητό χαλαρά από το Θησείο και έπιασα την Ερμού. Πολλοί τελικά είχαν την ίδια ιδέα. Ζευγαράκια, οικογένειες με χαριτωμένα παιδάκια που έτρεχαν σα δαιμονισμένα και έπεφταν πάνω σε ανυποψίαστους διαβάτες και φυσικά σικάτες ηλικιωμένες με το μαλλί λάχανο που είχαν βγάλει τα γλυκύτατα σκυλάκια τους βόλτα και κατούραγαν ότι ήταν ακίνητο (δέντρα, παγκάκια, εμένα που σταμάτησα να απαντήσω σε ένα μήνυμα, έναν τύπο που έδενε το κορδόνι του). Δεν έλλειπαν βέβαια και οι αθλητικοί τύποι που έτρεχαν άλλοι με τα πόδια, άλλοι με ποδήλατα, μηχανάκια και πατίνια. Μόνο τριαξονικό που δεν συνάντησα στον πεζόδρομο! Αλλά εγώ τίποτε. Τίποτε δεν θα μου χάλαγε τη μέρα σήμερα. Ήμουν αποφασισμένη να περάσω όμορφα.
Κάποια στιγμή για να αποφύγω να εγκληματίσω και να βρεθώ φυλακή, έστριψα αριστερά μετά τον Κεραμεικό και βρέθηκα στην οδό Ασωμάτων. Απέναντι στη γωνία ένα πολύ όμορφο νεοκλασικό κτίριο. Διαβάζω Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης. Πρώτη φορά το έβλεπα, πως μου είχε διαφύγει εμένα αυτό; Και τόσο κοντά στο σπίτι μου! Γιατί γενικά είμαι λάτρης της ιστορίας και των μουσείων. Νομίζω σας το έχω ξαναπεί ότι όταν ήμουν πιο μικρή ήθελα να γίνω αρχαιολόγος.
Καφές με θέα την Ακρόπολη
Περιττό να σας πω ότι χάθηκα μέσα στην ομορφιά των εκθεμάτων και ξέχασα και καφέδες και τα πάντα. Έμαθα μετά ότι το μουσείο άνοιξε το 2004 και περιέχει πάνω από δέκα χιλιάδες αντικείμενα, που χρονολογούνται από τις αρχές του ισλαμικού κόσμου, δηλαδή από τον 7ο μέχρι και τον 19ο αιώνα. Μοναδικά έργα που αληθινά με μάγεψαν! Σε κανά δίωρο συνειδητοποίησα ότι βρίσκομαι στον 5ο όροφο. Εκεί με περίμενε μια έκπληξη. Ένα υπέροχο πολύχρωμο καφέ. Ο εσωτερικός του χώρος ζωγραφισμένος με το χέρι, πραγματικά πανέμορφος. Δυο χαμογελαστά κορίτσια με καλωσόρισαν με χαμόγελο. Προχώρησα προς στην μπαλκονόπορτα και βγήκα στη βεράντα. Μια απίστευτη γαλήνη με πλημμύρισε. Η θέα απίστευτη. Έβλεπα την Ακρόπολη, τον Παρθενώνα, το λόφο του Φιλοπάππου, τον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού, το Αστεροσκοπείο και στο βάθος το βλέμμα έφτανε μέχρι τον Πειραιά.
Η όλη ενέργεια του χώρου ήταν καταπληκτική. Καφές με θέα την Ακρόπολη! Έκατσα μέχρι την ώρα που έδυε ο ήλιος. Τα χρώματα μαγικά στον Αττικό ουρανό. Ήπια μια φανταστική ζεστή λεμονάδα με τζίντζερ και κόκκινο πιπέρι και έφαγα ίσως το καλύτερο κανταΐφι με κρέμα γαλακτομπούρεκου που έχω φάει στη ζωή μου!
Εντάξει, νομίζω ότι βρήκα το νέο μου στέκι! Τελικά «όποιος γυρίζει, μυρίζει», όπως λέει και η γνωστή παροιμία.
Παιδιά ξεκουνηθείτε. Βγείτε έξω, περπατήστε, μη βαριέστε. Μην περιμένουμε τις ιδανικές συνθήκες για να βγούμε από το σπίτι. Σίγουρα υπάρχουν πολλά όμορφα μέρη σε κάθε γειτονιά που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Και σίγουρα μπορούμε να περάσουμε καλά και χωρίς παρέα. Αρκεί η όρεξη και η καλή διάθεση. Κι όταν δεν έχουμε αρκεί να κοιτάξουμε τον ουρανό και το μοναδικό φως του ελληνικού ήλιου και να χαμογελάσουμε.
Κι όλα θα γίνουν πιο όμορφα…
