Τι είναι το αντίο;
Για κάποιους είναι η ιταλική λέξη «addio», δηλαδή αποχαιρετιστήρια προσφώνηση για αυτόν που φεύγει, μα για άλλους είναι κάτι πιο σύνθετο. Το αντίο μπορεί να είναι ο ήχος που παράγεται καθώς συγκρούεται το μυαλό με την καρδιά. Μπορεί να είναι η αντανάκλαση της εσωτερικής δύναμης του καθενός. Το αντίο μπορεί να είναι η αγανάκτηση και η κατάπληξη. Η έκρηξη μιας συσσωρευμένης πίεσης και ανεκτικότητας. Είναι αυτό που λες, μα δε θες να εννοείς πάντα. Είναι κάτι κακό; Το αντίο είναι απελευθέρωση. Δεν πρέπει να φοβάσαι να πεις αντίο σε μια κατάσταση ή έναν άνθρωπο. Πρέπει να συμφιλιωθείς με τη λέξη και την έννοια αυτής. Να έχεις μια «καβάτζα» από αντίο και να τα πετάς όταν σε χτυπούν.
Το αντίο σε βοηθά να εξελίσσεσαι. Σταματά τη τοξικότητα και ενισχύει την ανάπτυξη υγιών σχέσεων. Μη φοβάσαι λοιπόν το αντίο.
Πότε να πεις αντίο.
Στη ζωή υπάρχουν μικρά και μεγάλα αντίο. Τα μικρά είναι αυτά που λες, μα δε τα λες. Τα ξεστομίζεις με μυαλό γεμάτο αμφιβολίες για το αν έπρεπε να τα πεις ή όχι. Αυτά τα αντίο που παρακαλάς ο άλλος να παραλείψει και να συνεχίσει να σε διεκδικεί. Να προσπαθήσει για εσένα, να γίνει ο καλύτερος εαυτός του. Να μη χρειαστεί το μεγάλο αντίο.
Τα μεγάλα αντίο είναι αυτά που, ναι μεν πονούν, όμως, φέρνουν μαζί τους λύτρωση. Το μεγάλο αντίο προωθεί την αυτοεκτίμησή σου. Το μεγάλο αντίο δεν το ξεστομίζεις, το εκφράζεις. Σπέρνει το μυαλό την ιδέα του αντίο αυτού στην καρδιά, σιγά σιγά φυτρώνει με τα χτυπήματα, έπειτα μεγαλώνει και μετά Μπαμ! Ας πούμε τα χτυπήματα αυτά μικρά αντίο, αν θες.
Ποιος ορίζει πόσα μικρά αντίο αντέχεις;
Η ζωή φεύγει γρήγορα και κρίμα να αναλώνεσαι σε μικρά αντίο. Βυθιζόμαστε σε μίζερες καταστάσεις απλά και μόνο επειδή μας φοβίζει ο ήχος της μεγάλης έκρηξης. Ή μας φοβίζει η μοναξιά.
Λέμε πονάει η μοναξιά και καταφεύγουμε στα μικρά αντίο. Αλλά δεν καταλαβαίνουμε πως το μεγάλο θα μας βοηθήσει να πάμε παρακάτω και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας που τόσο πληγώνουμε. Ποια μοναξιά; 24 ώρες τη μέρα, επτά μέρες την εβδομάδα, έχεις παρέα. Έχεις έναν άνθρωπο που ξεχνάς πως υπάρχει και ξεχνάς να φροντίσεις. Όπου πας είναι εκεί. Σε όμορφες στιγμές, σε άσχημες και δύσκολες. Αυτός είναι ο εαυτός σου. Σταμάτα να λες αντίο σε εσένα, πες το εκεί που το ζητούν.
Αν νιώθεις πως αδικείς κάποιον απομακρύνοντάς τον, ή αν σε κάνει αυτός να νιώθεις έτσι, πίστεψέ με, εσύ ακούς καλύτερα την καρδιά σου από τον οποιοδήποτε. Και αν πέσεις έξω μια φορά, μη ξεχνάς, ό,τι αξίζει μένει και προσπαθεί για εσένα. Προσπαθεί να απορροφήσει από το μυαλό και την καρδιά σου την ανάγκη να εκφράσεις το αντίο. Και τότε, μόνο τότε, αγαπιέσαι αληθινά.
