Υπάρχουν πράξεις με νόημα που κάνουν τις λέξεις πολλές φορές να φαντάζουν ασήμαντες. Γι’ αυτό οι περισσότεροι λένε «τα λόγια είναι περιττά». Παρότι είμαστε πλάσματα φτιαγμένα να επικοινωνούμε, καταφέρνουμε να δείχνουμε πράγματα που δε συνάδουν με τα όσα τυχαίνει να λέμε. Τότε λοιπόν τι ισχύει; Λαμβάνουμε υπ’ όψιν τα όσα ακούμε από κάποιον ή εκείνα που βλέπουμε πως μας «λέει» με τις πράξεις του;
Μας έφεραν κοντά τα όσα είπαμε. Οι ωραίες συζητήσεις που με έκαναν να σε επιζητώ αφού με έκανες να χαμογελώ και να νιώθω πως κάποιος με καταλαβαίνει. Φαινόμασταν να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, παρά την αμηχανία της πρόσφατης γνωριμίας.
Όταν με προσέγγισες δε χρειαζόταν καμιά κουβέντα να ειπωθεί, όμως και πάλι έλεγες τόσα πολλά με τις πράξεις σου. Με τα πανέμορφα εκείνα μάτια σου…
Κάπως έτσι πέρασε ο καιρός και καθημερινά μου έλειπε όλο και περισσότερο εκείνη η στιγμή που νιώθω κατανοητός. Η στιγμή που όταν σε έβλεπα δε χρειαζόταν να εξηγώ. Δεν είχε σημασία τίποτα και κανένας. Μόνο εμείς. Μόνο οι λέξεις που άκουγα και το βλέμμα στο οποίο χανόμουν.
Κάποια στιγμή όμως σταμάτησαν οι πράξεις και τα λόγια έγιναν απαραίτητα. Έγιναν απαραίτητα προκειμένου να μη χαθεί αυτή η σύνδεση. Ένιωθα να χάνονται τα όσα έκανες και όσα ένιωσα. Έπρεπε πια να σου μιλάω και να μου απαντάς με κουβέντες που ποτέ δε φαντάστηκα πως θα έπρεπε να πούμε οι δυο μας.
Είναι βασανιστήριο να περιμένεις πλέον να ακούσεις από τον άλλον να μιλάει. Να ακούσεις πράγματα που μέχρι τώρα ηχούσαν σ’ όλο το δωμάτιο μόνο και μόνο επειδή βρισκόσασταν μαζί εκεί. Στην προσπάθεια να εξηγήσω όμως αυτή τη συμπεριφορά μου διέφυγε ένα πράγμα. Ποτέ δε σταμάτησαν οι πράξεις σου. Ποτέ δε σταμάτησες να δείχνεις αυτά που θες.
Ακόμη λοιπόν συνεχίζεις και κάνεις, συνεχίζεις και δείχνεις αυτά ακριβώς που θες. Απ’ ότι φαίνεται όμως όλα αυτά έχουν αλλάξει. Νομίζω συνεχώς πως είναι όλα στο μυαλό μου, πως εγώ είμαι υπερβολικός όπως πάντα. Τίποτα όμως δε φαντάζει υπερβολικό όταν μέρα με τη μέρα σε νιώθω πιο ξένο απ’ ότι σε ένιωθα πριν σε γνωρίσω…
