Ο πιο ωραίος εαυτός.
Πρώτη μέρα στο λύκειο. Προ αμνημονεύτων χρόνων. Βλέπω τους καινούριους συμμαθητές με τον αέρα της παλιάς (το γυμνάσιο που πήγαινα συστεγαζόταν). Ανάμεσά τους βλέπω ένα κορίτσι. Και το περιεργάζομαι. Έχετε ακούσει τη φράση «η φύση της τα δωσε όλα»; Ε, αυτής η φύση δεν της έδωσε τίποτα.
Την έριξε. Την ξέχασε. Τη βλέπω και στεναχωριέμαι. Ύψος καλό, προς το ψηλό. Σώμα χάλια. Μεσογειακό. Αλλά όχι το μεσογειακό το λαχταριστό. Αυτό στην ακραία μορφή του: καθόλου στήθος και μεγάλη περιφέρεια με χοντρά μπούτια. Και παχουλά χέρια. Και γουρλωτά μάτια. Χωρίς πηγούνι. Στρογγυλό όλο. Και ένα κάτασπρο δέρμα, του τύπου του βρυκόλακα που κάνει δίαιτα. Το αρρωστιάρικο. Με έντονους πόρους και τριχοφυία αραιή μεν, αλλά σαν του σκαντζόχοιρου δε. Μαλλιά βαρετά, ολόισια, καστανά. Το μόνο καλό της μεγάλα χείλη. Γαμώτο, λέω. Κρίμα το κορίτσι. Και τι να παλέψεις και τι να αναδείξεις.
Όταν γνωριστήκαμε (γιατί η τύχη την έφερε και κάθισε πίσω μου) ανακάλυψα έναν ωραίο, ευχάριστο τύπο, με χιούμορ, μυαλό και εγκαρδιότητα. Κάναμε πολύ παρέα τα χρόνια του σχολείου και παρακολούθησα από κοντά ότι όσο και να τη συμπαθούσαν τ’ αγόρια, κανείς δεν έπεσε θύμα της γοητείας του χαρακτήρα της. Η ίδια ερωτευόταν (και όχι και κανέναν ωραίο, τους μέτριους) και στεναχωριόταν και απογοητευόταν.
Η έκπληξη
Με τις σπουδές χαθήκαμε με τη Σπυριδούλα, φύγαμε σε άλλες πόλεις και κάναμε άλλες παρέες. Μέχρι προχθές. Που την είδα στην ουρά στο ληξιαρχείο και με σκούντησε. Καλά, μην περιμένετε να σας πω ότι δεν τη γνώρισα και ότι είχε μεταμορφωθεί σε Μόνικα Μπελούτσι.
Πηγή εικόνας: 4moms
Αλλά ήταν, όμως, ο πιο ωραίος εαυτός της, που θα μπορούσε να γίνει. Αξιοποίησε όλες τις δυνατότητες που της έδωσε η φύση και με πολύ κόπο, νομίζω. Σώμα μεσογειακό αλλά καλό, σφιχτό και καμπύλο όσο πρέπει. Είχε αδυνατίσει και είχε γυμναστεί. Είχαν μαζέψει τα μπούτια και οι κώλοι και μειώθηκε η αντίθεση με το πάνω μισό. Επίσης, είχε τονιστεί η μέση της και αυτό είναι πολύ θελκτικό. Είχε κάνει μελί ανταύγειες και είχε κόψει αφέλειες. Τρομερό κόλπο. Και γλύκανε και κρύφτηκε. Είχε βάλει ωραία, μικρά γυαλάκια μυωπίας και είχε ντυθεί κομψά και ζωηρά. Με το πηγούνι δεν ξέρω τι είχε κάνει αλλά και αυτό δεν το πρόσεχες, ίσως το αδυνάτισμα της το ‘χε μαζέψει. Λέω μέσα μου:
“μπράβο κοπέλα μου, έκανες ότι καλύτερο μπορούσες και το αξίζεις”
Λέω έξω μου: Σπυριδούλα πώς ομόρφυνες έτσι, δε σε γνώρισα!
Και το καλύτερο, για να σκάσουν οι οχτροί της, απ’ έξω την περίμενε ο Κώστας, ένα ψηλό, αδύνατο, συμπαθέστατο αγόρι, που ελπίζω να χαίρεται που την έχει.
Αυτά σας στα λέω, όχι για να καταλήξουμε ότι πρέπει να κάνουμε θαύματα για να αρέσουμε στους άντρες, όχι. Αλλά για να δείτε ότι για όλους μας υπάρχει ο πιο ωραίος εαυτός μας και οφείλουμε να τον βρούμε.
