Προσδοκίες. Προσδοκίες από τον εαυτό μας για τον εαυτό μας, προσδοκίες που νομίζουμε ότι έχουν οι άλλοι για εμάς, προσδοκίες που όντως έχουν άλλοι για εμάς. Spoiler alert: κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος και κυρίως, κανείς δεν βγαίνει ευτυχισμένος.
Μετράω 27 χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη, συνεπώς έχω μικρή εμπειρία. Όμως, κάθε τι που μαθαίνουμε είναι πολύτιμο και χρήσιμο. Στο σχολείο ήμουν ήσυχο παιδί και έκανα παρέα με 2-3 άτομα. Δεν μου άρεσε να λέω το μάθημα ή να σηκώνομαι στον πίνακα, δεν άντεχα την έκθεση μπροστά στους άλλους. Σκέφτηκα ότι όλα θα αλλάξουν όταν πάω στο πανεπιστήμιο. Θα κάνω γνωριμίες, θα είμαι κοινωνική, θα έχω πολλές παρέες. ΧΑ ΧΑ ΧΑ!
Περιττό να σου πω ότι δεν έγινε τίποτα από αυτά. Ίσα ίσα, απογοητεύτηκα όταν είδα ότι ”έβγαλα” τον εαυτό μου εκεί έξω και απλά δεν ταίριαξα με κάποιον. Εδώ που τα λέμε, δεν προσπάθησα αρκετά. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη, αρκετή για να με κάνει να μην θέλω να πατήσω στη σχολή κάποιες φορές. Μου φταίγανε οι άλλοι; Όχι φυσικά. Είχα προσδοκίες από τον εαυτό μου. Τώρα έπρεπε να τα ζω όλα, όπως τα ονειρευόμουν. Θεωρούσα ότι και οι άλλοι περίμεναν κάτι άλλο από εμένα. Και ένιωθα ότι απογοητεύω και εκείνους.
Ποιοι είναι οι ”εκείνοι”; Άγνωστοι, κυριολεκτικά. Άτομα που τα ήξερα μόνο φυσιογνωμικά και τίποτα παραπάνω. Φοβόμουν ότι απογοήτευα τους πάντες. Και όλα αυτά, φυσικά ήταν στο μυαλό μου. Εγώ κατάφερα να δώσω στα πράγματα τέτοιες διαστάσεις που να με κάνουν να νιώθω φυλακισμένη στο ίδιο μου το κεφάλι.
Αυτό που θέλω να πω είναι: σταμάτα να έχεις προσδοκίες από εσένα και από τους άλλους! Όταν θες να κάνεις κάτι, απλά καν΄ το. Γιατί όσο αναλώνεσαι σε σκέψεις και ”χτίζεις” πράγματα στο μυαλό σου, θα παραμείνουν εκεί. Και αυτά θα μεγαλώνουν, θα σε στρεσάρουν και θα σε κρατήσουν μακριά από αυτά που θες να κάνεις, από αυτά που θες να γίνεις.
Το να έχεις προσδοκίες για σένα ή για κάποιον άλλον, είναι καταπιεστικό. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε, χρησιμοποιώντας τη λογική μας και σεβόμενοι τα όρια των άλλων. Αλλά ΔΕΝ είσαι εδώ για να ικανοποιείς τους άλλους. Δεν είσαι εδώ για να σε βάζεις σε καλούπια και να είσαι ρομπότ. Είσαι εδώ για να δημιουργείς, να περνάς όμορφα, να συνδέεσαι με ανθρώπους, να μαθαίνεις, να ταξιδεύεις, να γελάς.
Και κάτι ακόμη. Η απογοήτευση είναι μέρος της ζωής, που δεν πρέπει να σε κρατάει πίσω. Δώσε λίγο χρόνο, αλλά σήκω και πήγαινε παρακάτω. Είναι πολύ εύκολο να βολευτούμε στη θέση του θύματος και να λέμε πόσο κακοί είναι όλοι οι άλλοι ή πόσο ατυχείς είναι οι συνθήκες. Απλά συνέχισε, ακόμα και αν δεν βλέπεις την αλλαγή. Γιατί όταν γυρίσεις να κοιτάξεις, ακόμα και 1-2 χρόνια πίσω, όχι απλά θα δεις τις αλλαγές και την πρόοδό σου, αλλά θα τις νιώσεις. Και με αυτό το συναίσθημα σαν γαργαλητό στο στέρνο, θα κοιτάξεις πάλι μπροστά και θα συνεχίσεις.
