Το backround
Η πλοκή διαδραματίζεται στη Havana το 1994, μετά το εμπάργκο. Οι κεντρικοί ήρωες της ιστορίας είναι η Candelaria (Veronica Lynn), μία φλογερή γυναίκα που περιποιείται τον εαυτό της, τραγουδάει τα βράδια για την αγάπη και τον έρωτα μέσα στο κόκκινο φόρεμα της και με βαμμένα της χείλη, και ο Victor Hugo (Alden Knight) ο ζηλιάρης άνδρας της που ακόμα κι αν ο ίδιος βαλτώνει πολλές φορές, αρπάζει κάθε ευκαιρία να κάνει τον έρωτα της ζωής του να νιώσει ξεχωριστή, σαν πριγκίπισσα.
Η ιστορία αγάπης
Όχι, δε μιλάμε για ένα νεαρό ζευγάρι στο ξεκίνημα της κοινής του ζωής, αλλά για δύο ηλικιωμένους ανθρώπους, άκληρους, με λιγοστές αντοχές και πολλά χρόνια συμβίωσης στο ιστορικό τους. Το ζευγάρι προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από φτώχεια, λιγοστό φαγητό και προβλήματα υγείας, έχοντας ένα μόνο κερί να τους φωτίζει τα βράδια και πέντε κοτοπουλάκια ως κατοικίδια και όχι ως «προσεχώς» φαγητό. Έτσι από τη μία έχουμε το ταλαιπωρημένο ζευγάρι που χάνει τις δυνάμεις του με την πάροδο του χρόνου, ενώ από την άλλη το ίδιο ακριβώς ζευγάρι επιχειρεί να δώσει αξία σε κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία.
Η Candelaria, λοιπόν, βρίσκει τυχαία μία κάμερα και παρ’ όλες τις αντιρρήσεις του άνδρα της ξεκινάει ένα παιχνίδι που αναζωπυρώνει τα συναισθήματα τους. Η φλογερή γυναίκα παίζει με ερωτικά βίντεο λικνίζοντας το ζαρωμένο κορμί της μόνο για τα μάτια του έρωτα της, ενώ εκείνος της αφιερώνει τραγούδια και την αποθεώνει. Τελικά το ζευγάρι μπλέκει σε περιπέτειες που δε θα φανταζόταν ποτέ, αλλά στο τέλος τι έχουν να χάσουν;
Η κοινή γνώμη
Η ταινία απέσπασε καλές κριτικές, κυρίως λόγω της κουβανέζικης παραγωγής της, της ιδιαιτερότητας των ηθοποιών που πρωταγωνιστούν αλλά και των χαρακτήρων τους.
“Με τους καθιερωμένους Κουβανούς ηθοποιούς,
οι σχέσεις (διαφυλετικές, διαγενεακές) αντιμετωπίζονται με ζεστασιά
που ομορφαίνει την ταινία με τη γοητεία και το χρώμα της.
Η Candelaria είναι μαγευτική, αισθησιακή, άτακτη.”
Rebecca Wilson, www.soundsandcolours.com
Δεν παύει όμως να είναι μια εναλλακτική ταινία με ιδιαίτερες εικόνες, με μία ιστορία διαδραματιζόμενη σε μία δύσκολη και καθοριστική περίοδο της Κούβας.
“Η μουσική (…) προσθέτει μια χαλαρή γοητεία
σε μια ταινία που δεν πείθει εξ ολοκλήρου,
ιδιαίτερα ως πορτρέτο της Κούβας σε μια από τις πιο
ταραγμένες περιόδους της πρόσφατης ιστορίας της.”
Wendy Ide, www.screendaily.com
Η δική μας άποψη
Όσο κι αν προσπαθεί η ταινία να μας κάνει να λυπηθούμε τους δύο πρωταγωνιστές για τα περασμένα νιάτα τους, στο τέλος όλοι θα θέλαμε να καταλήξουμε όπως εκείνοι. Η ταινία καταφέρνει να αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση στο θεατή. Η εικόνα του ζευγαριού είναι ωμή και άκρως ρεαλιστική, αλλά ο ρεαλισμός αυτός τους κάνει πραγματικούς και χειροπιαστούς. Ο σκηνοθέτης και οι υποκριτικές ικανότητες των δύο βετεράνων ηθοποιών κατάφεραν να μας κάνουν να αγαπήσουμε και να συμφιλιωθούμε με το αναπόφευκτο τέλος μιας ιστορίας αγάπης.
