Το Vesper μας ανακοινώνει στο κείμενο της αρχής ό,τι ο κόσμος βρίσκεται σε έναν νέο μεσαίωνα εξαιτίας μιας οικολογικής καταστροφής. Σε ατελείωτα δάση η 13χρονη Vesper προσπαθεί να επιβιώσει μαζεύοντας σπόρους που είναι το δεύτερο σημαντικότερο αγαθό μετά από τις πηγές ενέργειας. Έχει μόνο έναν άνθρωπο δίπλα της, τον πατέρα της, ο οποίος είναι παράλητος και συνοδεύει την Vesper ελέγχοντας ένα drone. Mακρυά ζουν οι Ολιγάρχες του νέου κόσμου στην Ακρόπολη χωρίς ακριβώς να ξέρει τι κάνουν.
Στις biopunk ιστορίες, ένα είδος που δεν βλέπουμε συχνά στον κινηματογράφο το κύτταρο είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. Η φύση είναι παραμορφωμένη, τα δέντρα αναπνέουν κυριολεκτικά σε αυτό το κόσμο. Αν και έχει δανιστεί για τον σχεδιασμό της στοιχεία της αισθητικής του Cronenberg δεν είναι κάποια εφιαλτική δυστοπική απεικόνιση της φύσης αν και η ίδια η ταινία είναι δυστοπική. Η επιβίωση η ίδια είναι μια δυστοπική κατάσταση, ο κόσμος είναι πέρα για πέρα παραμυθένιος. Μοιάζει σαν παλιές εικονογραφίες παραμυθιών. Οι εσωτερικοί χώροι θυμίζουν το εργαστήριο του Hannibal Chew από το Blade Runner. Μια προσπάθεια των ανθρώπων να κατανοήσουν και να αναπαράξουν να κατανοήσουν ένα κόσμο που δεν είναι πιο γι’αυτούς. Ο διευθυντής παραγωγής (Feliksas Abrukauskas) είπε ό,τι εμπνεύστηκε από πίνακες του Rembrandt και του Vermeer για το φως. Η ταινία γυρίστηκε παρά τις δυσκολίες στην παραγωγή στα δάση τις Λιθουανίας ακόμα και το drone τις Vesper ήταν αληθινό drone πέρα από λίγες σκηνές που δεν γινόταν γιατί έκανε θόρυβο και δε μπορούσαν να συγκεντρωθούν οι ηθοποιοί.
Οι ταινία φτάνει μια ονειρική και θρησκευτική υφή. Σκηνοθέτες του αργού σινεμά όπως ο Αγγελόπουλος ή ο Tarkovsky έφτιαχναν καθαρά θρησκευτικές ταινίες μέσω της απεικόνισης της φύσης. Με αργές λήψεις και την έλλειψη πλοκής/ιστορίας αναγκαζόμαστε να δημιουργήσουμε νόημα από τις εικόνες. Το Vesper δεν χρησιμοποιεί τη φύση εώς μέσω για να πάει κάπου. H ίδια η απεικόνιση της φύσης είναι ο στόχος και αυτή δημιουργεί την αίσθηση πως υπάρχει κάτι ανώτερο.
Η ταινία δεν είναι μία ταινία με τέτοιους αργούς ρυθμούς δε θα έλεγα όμως ό,τι πέφτει στη παγίδα να κάνει μια ποπ εκδοχή ένας ιδιαίτερου κινηματογραφικού ύφους.Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να μου δημιουργεί όση έκληξη μου δημιούργησε αλλά μια ιστορία ενηλικίωσης ταιριάζει τόσο με στοιχεία του αργού σινεμά. Όμως οι ιστορίες ενηλικίωσης έχουν στο πυρήνα τους την ανακάλυψης και ελπίζω να δούμε περισσότερες τέτοιες προσεγγίσεις.
Δυστυχώς οι διάλογοι και οι ερμηνείες κλωτσάνε και όταν πρέπει να περάσουμε σε σχηματικές σκηνές για να προχωρήσει η ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι επειδή οι δημιουργοί(Kristina Buožytė και Bruno Samper) είναι επειδή έγραψαν το σενάριο στα αγγλικά ώστε η ταινία να πιάσει μεγαλύτερο κοινό(και δικαιολογημένα) αλλά υπάρχουν στιγμές που γειώνουν την ταινία απότομα. Καλύτερα να είχαν επιμείνει σε έναν αφαιρετικό και σουρρεαλιστικό τόνο. Η καλύτερη ερμηνεία έρχεται από την πρωταγωνίστρια. Η ένταση και το άγχος που έχουν συνήθως τα παιδιά ηθοποιοί μεταφέρεται ακριβώς στο χαρακτήρα της.
Παρότι μέχρι τώρα έχω πει τα καλύτερα για τα τεχνικά στοιχεία της ταινίας το περιορισμένο για το όραμα των δημιουργών budget φαίνεται στο τρόπο που είναι σκηνοθετημένα κάποια πλάνα που υπάρχει μεγάλος αριθμός ψηφιακών ειδικών εφέ στην ταινία. Οι προσπάθειες της ταινίας για ένα παραδοσιακό οπτικό θέαμα επιστημονικής φαντασίας καταλήγουν σε ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Νιώθω πως ο λόγος είναι ό,τι δεν νοιάστηκε καν κανείς για αυτές τις σκηνές εξ’αρχής. Το μεγαλύτερο,από όλες τις πλευρές, θέαμα της ταινίας συμβαίνει τη τελευταία στιγμή, το στόμα μου όμως δεν έφτασε καθόλου κοντά στο πάτωμα. Με έκανε να αναρωτιέμαι όμως τη σκέφτεται η Vesper. Ακόμα δε ξέρω αλλά σαν κάθε σωστή ιστορία ενηλικίωσης το μέλλον θα συνεχίσει να παραμένει αβέβαιο αλλά τουλάχιστον θα είναι αποτέλεσμα των πράξεων της πρωταγωνίστριας . Πρώτη φορά τη βλέπουμε περιτριγυρισμένη από τα τεράστια δέντρα, τώρα είναι πάνω από αυτά και κοιτάει τον ορίζοντα.
