Το original Scream αποτέλεσε ταινία σταθμό για μία ολόκληρη γενιά. Πήρε ένα είδος τρόμου που είχε κατατήντησει τυποποιημένο, βαρετό και βασισμένο στα sequels και το αποδόμησε, ενώ παράλληλα έδωσε μία γνώριμη ιστορία με μία φρέσκια ματιά. Οι χαρακτήρες ανήκαν σε μία γενιά που είχε μεγαλώσει με ταινίες τρόμου κι έτσι διακωμωδούσαν τα κλασικά tropes. Ο Wes Craven, βετεράνος των ταινιών τρόμου, δημιούργησε μία αριστοτεχνική μεταφήγηση, η οποία ωστόσο, δεν επισκίασε την ίδια την αφήγηση. Το αγνό final girl, ο ανίδεος αστυνομικός, ο “μπαφάκιας” φίλος που εν τέλει έχει δίκιο, όλοι λειτουργούν άψογα και στα δύο επίπεδα αφήγησης. Μετά από 25 χρόνια, 3 συνέχειες, και χωρίς τον δημιουργό του, το Scream επιχειρεί να επανασυστηθεί σε μία νέα γενιά.
Ένα καθαρόαιμο meta-Slasher, σε μία εποχή όπου ο τρόμος έχει αποκτήσει μυαλό. Το Scream κάνει τα πάντα ώστε να βρει την φωνή του σε αυτό το πεδίο. Ασκώντας κριτική κατά πάντων, από τα τοξικά fandoms, μέχρι και τα σύγχρονα franchises, καταρρέει στην ίδια του την σάτιρα.
Been there, done that
Όπως και το πρόσφατο Halloween και η συνέχεια του, το Scream βασίζεται σε legacy characters. Χαρακτήρες από την αρχική ταινία επιστρέφουν για μία ακόμα φορά να αντιμετωπίσουν τον εφιάλτη. Ωστόσο, αυτό, είναι δίκοπο… μαχαίρι. Οι legacy characters, ως μέντορες, επισκιάζουν τους νέους και οποιοσδήποτε λάθος χειρισμός (πχ θάνατος) μπορεί να αποξενώσει τους φαν. Στο Scream, Sidney Prescott, Gale Weathers και Dewey Riley μεγαλύτεροι (όπως ακριβώς και στο Scream 4) επιστρέφουν να αντιμετωπίσουν ακόμα έναν Ghostface. Μία παρέα από λυκειόπαιδα, που όλοι σχετίζονται με την παρέα του πρώτου Scream, αρχίζουν να δολοφονούνται. Το final girl μαζί με την βοήθεια των “μεντόρων” καλούνται να ανακαλύψουν τον δολοφόνο, ο οποίος “Είναι πάντα κάποιος που ξέρεις”.
Αυτοαναφορικότητα που ξεχυλίζει από κάθε μαχαιριά του Ghostface, easter eggs για τους φανς του τρόμου σε κάθε σκηνή και υπόκλιση στον Wes Craven, χαρακτηρίζουν την ταινία. Η σύνδεση με το original, σαν ομφάλιος λώρος, δεν επιτρέπει καθόλου στο νέο Scream να εξερευνήσει νέες πτυχές όσον αφορά την ιστόρια. Οι παραληλλισμοί τόσο έντονοι που ξεπετάγονται από την οθόνη και σε κάνουν να νιώθεις σαν να είναι και πάλι 1996. Κάθε χαρακτήρας είναι σχεδιασμένος ώστε να έχει κάποια σχέση με το παρελθόν.
Κι όμως όλα αυτά δουλεύουν υπέρ της ταινίας. Γνωρίζοντας την ταυτότητα του Scream, όλα τα παραπάνω μπορούν να ιδωθούν ως ένα μεγάλο meta-αστείο. Φαίνεται πως οι σκηνοθέτες έκαναν την σχέση με το παρελθόν αηδιαστικά προφανή σε μία κριτική της κατάστασης του κινηματογράφου. Το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, τα remakes και τα sequels βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην σύνδεση με το παρελθόν και την νοσταλγία. Eκεί κρύβεται η μεγαλύτερη δύναμη του Scream.
Τo Scream 2022 αποτυγχάνει εκεί όπου διέπρεψε το πρώτο. Στην σάτιρα του. Επεκτείνοντας την οπτική του και σε άλλα είδη, μοιάζει περισσότερο με την πικροχολία ενός χρήστη του ίντερνετ. Ακόμα και το Star Wars και συγκεκριμένα ο Rian Johnson, είναι θύματα. Σαν απομεινάρι μίας άλλης εποχής, το Scream επιχειρεί να σοκάρει με ήδη δοκιμασμένα και ασφαλή κόλπα. Χάνει ωστόσο την ουσία. Να ανανεώσει τον εαυτό του και να πει κάτι νέο.
Trailer:
