Ο Uwe Boll θεωρείται ως ένας από τους χειρότερους σκηνοθέτες της γενιάς του.Ένας σύγχρονος Ed Wood που με τις ταινίες του έχει κάψει και έχει εξοργίσει αμέτρητα εγκεφαλικά κύτταρα θεατών. Στο συγκεκριμένο άρθρο, όμως, θέλω να δικαιώσω την φιλμογραφία του. Δεν θα την αναπαραστήσω ως υψηλή τέχνη αλλά περισσότερο ως χρυσωρυχείο γεμάτο trash διαμάντια. Ο Γερμανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος δούλευε για χρόνια σε ανεξάρτητες low budget ταινίες που τις παρήγαγε και τις χρηματοδοτούσε ο ίδιος. Η μεγάλη του στιγμή έγινε το 2002 με την όγδοη μεγάλου μήκους ταινία του, Blackwoods, όπου κέρδισε μεγάλη αναγνώριση. Αυτή θα είναι και η μοιραία στιγμή για τον Boll, όπου θα καταπιαστεί με τις μεταφορές επιτυχημένων βιντεοπαιχνιδιών σε κινηματογραφικές ταινίες και θα κερδίσει το στίγμα του χειρότερου σκηνοθέτη.
Το 2003 δημιουργεί το ζόμπο-έπος του, το House of the Dead, βασισμένο στην επιτυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών της SEGA. Η ταινία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα κλασσικά b-movies των 80ς. Ζόμπι, όμορφες γυναίκες με όπλα σε ένα καταραμένο και έρημο νησάκι και ένας Jurgen Prochnow (Das Boot) να βαράει με καλάσνικοφ ορδές πεινασμένων ζόμπι.Το 2005 επιστρέφει με δύο μεταφορές βιντεοπαιχνιδιών, το αδιάφορο Alone in the dark, με τον Christian Slater στον ρόλο του Edward Carnby και το άκρως ερωτικό Bloodrayne, με την Kristanna Loken στον ρόλο της αιμοδιψούς βρυκολακίνας, Rayne. Τα δύο έργα ήταν εμπορικές αποτυχίες ενώ οι κριτικοί κινηματογράφου συνέχιζαν να τρίβουν τα μάτια τους. Το 2007 επέστρεψε με μία ακόμα μεταφορά γνωστού videogame, το επικό In the name of the King. Η ταινία κόστισε εξήντα εκατομμύρια ενώ στο διεθνές box office έβγαλε μόνο τα δέκα.
Μετά από τις συνεχόμενες αποτυχίες και την διεθνή κατακραυγή από κριτικούς και θεατές, ξεκινάει για τον Boll μία καλλιτεχνική αναγέννηση. Αρχίζει να γίνεται ανεξάρτητος δημιουργός και τα επόμενα πονήματα του είναι έξυπνα και πολιτικοποιημένα. Κερδίζει ξανά αναγνώριση με το Assault on Wall Street (2013), όπου ο Dominic Purcell παίρνει τον νόμο στα χέρια του για να εκδικηθεί τους τραπεζίτες που τον εξαπάτησαν. Ενώ στο ακραίο Rampage (2009), ένας νεαρός με το όνομα Bill Wiliamson αγοράζει όπλα και βγαίνει στον δρόμο για να θερίσει κόσμο. Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε σε δύο sequel, το Rampage: Capital Punishment (2014) και το Rampage: President Down (2016). Σήμερα, ο Uwe Boll έχει παρατήσει την σκηνοθεσία και έχει ανοίξει δικό του εστιατόριο στο Vancouver, όπου για πρώτη φορά απολαμβάνει κριτικές πέντε αστέρων.
