Δεν είναι λίγος ο καιρός που δοκιμαζόμαστε όλοι με τα νέα δεδομένα της πανδημίας. Έχουμε περάσει μία άνοιξη, ένα καλοκαίρι κάπως πιο υποφερτό, ένα φθινόπωρο και τώρα διανύουμε έναν δύσκολο και αβέβαιο χειμώνα.
Από το παράθυρο διακρίνεται μία αφύσικη και περίεργη ησυχία. Βγαίνουμε για τα απαραίτητα και αφουγκραζόμαστε το θέαμα της ερημιάς. Αναρωτιόμαστε πόσο θα κρατήσει αυτό το φαινόμενο καθώς όλα μοιάζουν να έχουν μπει σε αναμονή.
Δυστυχώς είναι εύκολο να εκτιναχθούν στα ύψη η ανεργία, η οικονομική εξαθλίωση, οι ψυχολογικές μεταπτώσεις κλπ. Ίσως ένα καθημερινό πρόγραμμα βοηθήσει στην ψυχολογία μας, όπως να σημειώνουμε πιθανές εργασίες και να στέλνουμε βιογραφικά, να γυμναζόμαστε στο σπίτι ή να βγαίνουμε για περπάτημα μια συγκεκριμένη ώρα, να ακούμε μουσική, να διαβάζουμε ένα βιβλίο με οποιαδήποτε θεματική μας αρέσει, να γράφουμε τις σκέψεις μας, να δοκιμάζουμε νέες συνταγές, να παρακολουθήσουμε ένα διαδικτυακό σεμινάριο κλπ.
Άλλο ένα φαινόμενο είναι ότι ¨βομβαρδιζόμαστε ¨ από ανυπόστατες αλλά και άχρηστες πληροφορίες. Χρειάζεται να φιλτράρουμε πρώτα ότι διαβάζουμε ή ότι ακούμε καθώς πλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν ¨βήμα ¨ στον κάθε έναν να αναπαράγει ότι νομίζει.
Υφίσταται, πάραυτα, και μία άλλη όψη. Εκείνης της ελπίδας και του ονείρου. Δε σταματήσαμε να υπάρχουμε, δε σταματήσαμε να ονειρευόμαστε. Και μπορούμε να ονειρευτούμε-ακόμα- και μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τα θέλω μας και τις ανάγκες μας. Το ότι όλα μοιάζουν να είναι σε αναμονή, δε μας σταματάει από το να συνεχίσουμε να σχεδιάζουμε το μέλλον μας. Η κάθε κατάσταση που διανύουμε είναι πρόσκαιρη, το ίδιο λοιπόν ισχύει και για την συγκεκριμένη. Σαφώς το δεδομένο χρονικό διάστημα δε μας βοηθάει, αλλά υπάρχουν τρόποι να ξεκινήσουμε από κάπου. Ο καθένας από εμάς ξέρει τις αδυναμίες του αλλά και τα δυνατά του σημεία.
Είναι σημαντικό, επίσης, να περιβαλλόμαστε από ανθρώπους με θετική σκέψη και όχι με γκρίνια και μιζέρια. Ναι ξέρω, δεν είναι εύκολο. Υπάρχουν όμως και αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να βλέπουν λίγο πιο θετικά, λίγο πιο αισιόδοξα τα πράγματα και είναι πραγματικά ¨δώρο ¨ να τους έχουμε δίπλα μας. Έστω και από το τηλέφωνο, έστω και από την κάμερα.
Εν κατακλείδι, ας προσέχουμε λίγο παραπάνω τον εαυτό μας και τους γύρω μας κι ας αφήσουμε ένα παράθυρο ¨ανοιχτό ¨ να εισχωρήσουν οι αχτίδες αισιοδοξίας των νέων στόχων και της επανεκκίνησης!
