Ο πόνος είναι μια οικουμενική πανανθρώπινη εμπειρία. Όμως συμβαίνει κάτι το παράδοξο, κάθε φορά που αισθανόμαστε πόνο θέλουμε να διώξουμε γρήγορα για να θεραπεύσουμε το σώμα ή την ψυχή μας. Εάν ο πόνος είναι πράγματι τόσο περιττός, τόσο άχρηστος γιατί να υπάρχει; Γιατί η ζωή να μην είναι μια διαδοχή ευτυχισμένων στιγμών;
Η συνεχής προσπάθεια να αποφύγουμε τον πόνο
Η αντίδραση μας απέναντι στον εσωτερικό ψυχικό πόνο είναι παρόμοια όπως και με τον σωματικό. Θέλουμε να τον αποφύγουμε, να τον διώξουμε, να τον εξαφανίσουμε. Αυτή η σχεδόν εμμονική προσπάθεια να αποφύγουμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις αναμνήσεις συνήθως συνοδεύεται από τα αντίθετα αποτελέσματα. Δηλαδή το αίσθημα του πόνου δείχνει να γίνεται πιο δυνατό. Στις περισσότερες μορφές ψυχικού πόνου υπάρχει σε κάποιο βαθμό η απροθυμία να βιώσουμε το επώδυνο συναίσθημα. Έχοντας λάβει το ίδιο εξωτερικό ερέθισμα, οι άνθρωποι που τείνουν να αποφεύγουν την εμπειρία τους, θα νιώσουν περισσότερο πανικό συγκριτικά με εκείνους που απλώς αποδέχονται το συμβάν. Η προθυμία που δείχνουν οι τελευταίοι φαίνεται πως επιδρά με θετικό τρόπο στη ψυχολογία τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστά το φαινόμενο της κατάθλιψης. Εν προκειμένω, πολλά από τα συμπτώματα που εμφανίζει η κατάθλιψη συντηρούνται ελλείψει αποδοχής και προθυμίας στο βίωμα της θλίψης.
Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον πόνο;
Πρώτα απ’ όλα είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε τη σημασία και ως εκ τούτου και την αξία που φέρει ο πόνος μαζί του. Ο ψυχικός μας πόνος βρίσκεται μέσα μας διότι μας μεταφέρει μια πολύτιμη πληροφορία. Ακόμη και αν εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν είμαστε σε θέση να αποκωδικοποιήσουμε τα δεδομένα του οργανισμού μας, η πληροφορία αυτή είναι σημαντική. Πιθανώς να καθορίσει ή να επαναπροσδιορίσει την μετέπειτα πορεία της ζωής μας.
Στη συνέχεια, θα πρέπει να αποδεχτούμε τον πόνο που βιώνουμε όσο δύσκολο και αν είναι αυτό. Το ένστικτο μας ωθεί έστω και υποσυνείδητα να τον διώξουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνεται. Ωστόσο, η αποδοχή της κατάστασης είναι ένα σημαντικό βήμα για να λύσουμε όλα όσα μας απασχολούν.
Συνακόλουθα, θα πρέπει να είμαστε δεκτικοί απέναντι στον πόνο. Παρόλο που πρόκειται για μια δυσάρεστη εμπειρία οφείλουμε να στεκόμαστε με διαλλακτικότητα. Ο απώτερος στόχος της προθυμίας και της αποδοχής είναι η ευελιξία. Όταν καταφέρνεις να είσαι απόλυτα παρόν στο εδώ και τώρα χωρίς να κρίνεις ή να διώχνεις τις εμπειρίες σου καταφέρνεις να είσαι ελεύθερος. Αποκτάς τη δύναμη εντός σου και έχεις την ευκαιρία να ενεργοποιηθείς αντιμετωπίζοντας όσα σας ταλαιπωρούν.
