Ο Χάροντας παραιτήθηκε! Σειράς σου τώρα να γίνεις ο νέος βαρκάρης της Στύγας, ο επόμενος Spiritfarer. Πόσο ευχάριστη άραγε να είναι αυτή η διαδικασία; Παρά τις διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε αυτό το πρόσφατο indie βιντεοπαιχνίδι, μας προβλημάτισε ιδιαίτερα, όχι όμως για τους σωστούς λόγους.
Καταρχήν, έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ όμορφο παιχνίδι με φοβερό animation βγαλμένο κατευθείαν από την Ιαπωνική σχολή. Θα περάσετε την ώρα σας σε ένα πέλαγος σπαρμένο με μικρά νησάκια που μοιάζουν βγαλμένα από το σύμπαν του Hayao Miyazaki. Και εδώ ξεκινάει το βασικό πρόβλημα του Spiritfarer: είναι γεμάτο τόσες επαναλαμβανόμενες καταστάσεις που παρά το εντυπωσιακό περιτύλιγμα, καταλήγει πληκτικό.
Η κεντρική ιδέα του παιχνιδιού είναι ότι εσείς, η Stella, παρέα με τον χνουδωτό Daffodil αναλαμβάνετε τις υποχρεώσεις του αποχωρούντος Χάροντα. Δηλαδή γίνεστε ο καπετάνιος ενός πλοίου το οποίο θα βρει και θα μεταφέρει διάφορες άτυχες ψυχές στην «άλλη πλευρά». Η πρώτη ψυχή που θα πετύχετε είναι η Gwen, που απ’ ότι προκύπτει γνώριζε την Stella όταν ακόμα ήταν στον «πάνω κόσμο». Και η βόλτα μας ξεκινά… Δυστυχώς, αρκετές ώρες αργότερα έχουμε επιβιβάσει μόλις δύο ακόμα συνταξιδιώτες, ενώ η περισσότερη ώρα μας περνάει με διάφορα minigames. Μαγείρεμα, ψάρεμα, κηπουρική και άλλα.
Η περιήγησή μας και οι λοιπές δραστηριότητες έχουν στόχο την συγκέντρωση και μεταποίηση πρώτων υλών, ώστε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες των φιλοξενουμένων μας. Το πλοίο σας εξυπηρετεί ως μία πλατφόρμα πάνω στην οποία χτίζετε σταδιακά μια πλωτή συνοικία μέσα στην οποία θα διαβιούν οι ταξιδιώτες. Οι επιθυμίες των επιβαινόντων είναι τα (re)quests τα οποία θα ορίζουν την πορεία σας καθώς θα αναζητάτε το ένα αντικείμενο μετά το άλλο. Μια σειρά από απλοϊκα ‘fetch quests’ στην ουσία που πολύ γρήγορα χάνουν το νόημά τους καθώς υπάρχει ελάχιστο σενάριο να υποστηρίξει το όλο εγχείρημα.
Όλα τα παραπάνω συντελούνται με έναν οικείο και ευχάριστο platform σκελετό πάνω στον οποίο αλωνίζετε σε δύο διαστάσεις. Εύχρηστοι μηχανισμοί, που θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί για κάτι παραπάνω από resource management και base building. Στην καρδιά του όμως το Spiritfarer είναι απόγονος των Tamagochi, ένα Sims σε anime συσκευασία. Σε αντίθεση όμως με άλλα life sims, δύσκολα θα ταυτιστεί κανείς με τους έτοιμους χαρακτήρες που περιέχει το Spiritfarer. Πέρα από ιδιαίτερα στερεοτυπικοί, οι πληροφορίες σχετικά με αυτούς που θα μας έκαναν να τους νοιαζόμαστε, έρχονται σιγά σιγά και με δόσεις.
Συνολικά είναι ένα αργό παιχνίδι που ίσως εσκεμμένα να έχει σχεδιαστεί ως passatempo, για άτομα με απεριόριστο ελεύθερο χρόνο, κυρίως παιδιά προεφηβείας. Σε αυτό το συμφραζόμενο θα λέγαμε ότι είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι για μικρές ηλικίες. Εύχρηστο, ευχάριστο με βατά κείμενα και για άτομα που γνωρίζουν ελάχιστα αγγλικά αλλά και χωρίς βία. Ενδεικτική είναι η πρώτη συνάντηση με έναν θαλάσσιο δράκο. Το παιχνίδι χειρίζεται την αναμέτρηση ως εξής: αντί να σας ζητήσει να σκοτώσετε το πλάσμα αυτό, σας ζητάει να το γιατρέψετε αφαιρώντας του όγκους χαλαζία που το ενοχλούν! Η έξυπνη προσέγγιση του Spiritfarer σε βαριά ζητήματα όπως η απώλεια, αξίζει έπαινο. Είναι όμως δοσμένη με έναν τρόπο ιδιαίτερα αρμοστό σε νεαρά ακροατήρια. Αν δεν έχετε παιδιά και είστε άνω των δεκαπέντε, ίσως το συγκεκριμένο ψυχαγωγικό προϊόν να σας είναι περιττό.
