Τρεις μήνες μετά την άρση του lockdown και η ζωή δεν έχει επιστρέψει ακόμη στην πρότερη μορφή της. Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, ενός αλλιώτικου καλοκαιριού που δεν ευνοεί τη ζωή σε δημόσιους χώρους και τη συναναστροφή με ανθρώπους που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις επαφές τους. Σε αυτό το κλίμα δυσχεραίνεται ακόμη περισσότερο η δημόσια ζωή, αφού περιοριζόμαστε στο σπίτι και σε μέρη όπου η προσέλευση είναι ελεγχόμενη.
Οι καιρικές συνθήκες μας δίνουν τη δυνατότητα να βγούμε από το σπίτι και να απολαύσουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, όποιο κι αν είναι αυτό. Τι θα συμβεί όμως όταν αρχίζει το φθινόπωρο να κάνει τα πρώτα δειλά του βήματα; Θα αρχίσουμε να προσγειωνόμαστε και πάλι στη διαδικτυακή ζωή της καραντίνας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η κοινωνική αποστασιοποίηση, αλλά και η αφαίρεση του δικαιώματος του ανθρώπου να ζει σε δημόσιους χώρους.
Ενώ θεωρητικά είναι ενοχλητικός ο ιδιωτικός περιορισμός, πρακτικά η εκάστοτε εικόνα και οι συνθήκες των ιδιωτικών χώρων είναι τα πιο ανησυχητικά δεδομένα. Η πανδημία επανέφερε στο φως τις άθλιες συνθήκες ζωής πολλών ανθρώπων, τα διαμερίσματα – κουτάκια, την ενδοοικογενειακή βία, το άγχος της μοναξιάς και την ανισότητα.
Πολλές φορές έχουμε βιώσει την «αδικία» της ιδιωτικής παραλίας, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να επισκεφθούμε μη οργανωμένες με ελεύθερη είσοδο. Όταν όμως είναι αδύνατο να έχουμε πρόσβαση σε έναν πράσινο χώρο, σε ένα αστικό περιβάλλον συνειδητοποιούμε την πραγματική έλλειψη ποιότητας ζωής. Η καραντίνα οδήγησε σε δύο συμπεράσματα: 1) η διαβίωση ή η συμβίωση δεν είναι ίδια σε όλα τα σπίτια 2) το ποιοτικό εξωτερικό περιβάλλον ειδικότερα σε αστικές περιοχές είναι ζωτικής σημασίας.
Η δημόσια ζωή δεν είναι πλέον δεδομένη και για αυτό ευθύνεται η πανδημία. Πριν τον κορωνοϊό, ιδιαίτερα στην Ελλάδα το αστικό περιβάλλον έμοιαζε ιδανικό, γιατί η «ιδιωτική» ελευθερία επέτρεπε την σαββατιάτικη έξοδο. Η καραντίνα ήταν μία καλή ευκαιρία να εκτιμήσουμε τη σημασία του εξωτερικού περιβάλλοντος, αλλά και να ξεδιαλύνουμε την άνιση ποιότητα ζωής. Η πανδημία δεν υπήρξε η ίδια για τους σταρ του Χόλιγουντ και τους απλούς πολίτες.
Το ενδεχόμενο ενός νέου lockdown είναι φοβικό για όλους. Πλέον η αποδυναμωμένη δημόσια ζωή είναι στο προσκήνιο. Ο άνθρωπος φοβάται να μη χάσει έστω κι το περίπατό του περισσότερο από την πρόσβαση σε κάποιο μαγαζί ή σε κάποιο κέντρο διασκέδασης. Η απλή ζωή πριν το ξέσπασμα της ιδιωτικής μαζοποίησης φαίνεται πολυτιμότερη. Ο κόσμος μας αλλάζει προς το μέλλον και εμείς προσπαθούμε να κερδίσουμε το χαμένο παρελθόν.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν στο άρθρο αυτό:
«Οι δημόσιοι χώροι πρέπει να ανακτηθούν». Ανακτήθηκε από: https://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg14220&fbclid=IwAR2AgeM4BedElryNSj4h7q2Ex_Er7Ubu1zZkEtH6Lh-6o22r21DrhUtFUFI
