Τον Ιανουάριο 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι ράτσας Ακίτα, το οποίο ονομάζει Χάτσικο. Ο καθηγητής ζούσε μόνος του λίγο έξω από το Τόκιο και μεγάλωνε τον Χάτσικο σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο του.
Καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στην εργασία του. Στη συνέχεια ο Χάτσικο γύριζε σπίτι και το απόγευμα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε να υποδεχτεί τον κύριο του. Τον Μάιο του 1925, ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στον σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι, μια συνηθισμένη μέρα. Ο καθηγητής όμως δεν εμφανίστηκε το απόγευμα στον σταθμό,- κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλικό-. Ο Χάτσικο περίμενε στον σταθμό μέχρι να φύγει και ο τελευταίος επιβάτης. Την επόμενη μέρα ξαναγύρισε στον σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο τον κύριό του και έκανε το ίδιο πράγμα κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.
Το 1925, ένας πρώην φοιτητής του καθηγητή, ο οποίος ήταν ειδικός στα σκυλιά Ακίτα, αναγνώρισε τον μεγαλόσωμο σκύλο του καθηγητή του. Παρατήρησε επίσης, πως ο Χάτσικο περίμενε στον σταθμό κοιτάζοντας τα τρένα μέχρι να βγει και ο τελευταίος επιβάτης και ρωτώντας τους θαμώνες του σταθμού οι οποίοι τον τάιζαν, έμαθε τον λόγο της καθημερινής αναμονής του. Λίγο καιρό μετά, δημοσίευσε μια εργασία για την ράτσα Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά ιαπωνικές φυλές τύπου Spitz , η οποία αριθμούσε τότε μόνο τριάντα καθαρόαιμα σκυλιά: ένα από αυτά ήταν και ο Χάτσικο. Ο μαθητής έγραψε πολυάριθμα άρθρα σε τοπικές εφημερίδες, εξυμνώντας την αφοσίωση του λευκού Ακίτα. Ένα από αυτά τα άρθρα δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας και ο Χάτσικο γίνεται διάσημος σε όλη την χώρα. Οι Ιάπωνες εντυπωσιάζονται, γονείς και δάσκαλοι χρησιμοποιούν τον ίδιο σαν παράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια.
Ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε ένα μπρούτζινο άγαλμα του Χάτσικο που τον απεικονίζει καθιστό, να περιμένει το αφεντικό του και τοποθετήθηκε σε μια από τις εξόδους του σταθμού , η οποία ονομάστηκε «έξοδος του Χάτσικο». Ο Χάτσικο έγινε η αιτία οι Ιάπωνες να ενδιαφερθούν για τους σκύλους Ακίτα, ξανά, και τους οποίους περιγράφουν ως «θαρραλέους σαν σαμουράι και συνάμα τρυφερούς σαν γατάκια, με μεταξένια καρδιά αλλά αλύγιστους σαν ατσάλι».
