Απέναντι σ’ αυτούς που αντιπαραθέτουν τη λογοτεχνία με τη δημοσιογραφία, η πειραματική ακροβασία του Hunter Thompson διέψευσε με εκκεντρικό σφρίγος και παιγνιώδη παρρησία αυτή τη σφυρηλατημένη παραδοχή, καταδεικνύοντάς την ως μία κατασκευασμένη δημοσιογραφική -επιτρέψτε μου μία διολίσθηση- προκατάληψη. Πρόκειται για μία ιδιάζουσα και χειμαρρώδη gonzo φυσιογνωμία, η οποία συνέθεσε με αυθόρμητη αυθάδεια το συγγραφικό της μωσαϊκό, συμφύροντας τις διάχυτες προσλαμβάνουσες της πραγματικότητάς του.
Ο Hunter Thompson απετέλεσε τον ανεπίσημο εκπρόσωπο της προσωπικής συγγραφικής κυματώσεως που ο ίδιος εισηγήθηκε, της gonzo δημοσιογραφίας. Σε μία προσπάθεια να αρθρώσει ο ίδιος τον ορισμό του ιδιότυπου και αταξινόμητου αυτού συγγραφικού σπασμού, απάντησε: «Αυτή η λέξη με έχει βασανίσει πραγματικά. Δεν ήμουν σίγουρος ότι έκανα gonzo δημοσιογραφία, αλλα ήμουν σίγουρος ότι δεν έκανα αυτό που ονομάζουμε ευθεία δημοσιογραφία».
Αν είναι να είσαι τρελός φρόντισε να πληρώνεσαι γι’ αυτό,
αλλιώς θα σε κλείσουν μέσα.
Αν θέλαμε να καταγράψουμε το σώμα της gonzo ειδησεογραφίας, θα διακρίναμε πολύ ρευστά τα γνωρίσματα του αιχμηρού λόγου, του κοφτερού χιουμορ, της προσωπικά χρωματισμένης εξομολογητικής και βιωματικής χροιάς, την τεχνική μας αυτοπαρουσίασης με στυλ. Ακόμα, δεν απουσιάζει η έντονα επικριτική και αθυρόστομη γλώσσα, το συνειρμικό ντελίριο και ο αυστηρός κυνισμός απέναντι στην αμερικανική κουλτούρα και συντηρητισμό. «Θα μπορούσε να οφείλεται στα ναρκωτικά, την αδρεναλίνη ή το χρόνο. Εξάλλου το είδος της έντασης που έχω, δεν μπορεί να διατηρηθεί για μεγάλο διάστημα. Είτε θα λιώσω είτε θα εκραγώ, ένα από τα δύο». Η gonzo δημοσιογραφία εμπαίζει την ψυχρή αντικειμενικότητα των γεγονότων που παραθέτει και ο γράφων ή ρεπόρτερ μετουσιώνεται σε αυτόπτη αφηγητή των γεγονότων που περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο. Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα πρωτοπρόσωπο ενεργητικό στυλ γραφής, μια σύνθεση δημοσιογραφίας και μυθιστορήματος, όπου ο συγγραφέας είναι πρωταγωνιστής και συμμετέχει στα γεγονότα και συμφύρει τα στοιχεία της κοινωνικης κριτικής, του σαρκασμού και της συναισθηματικής καταγραφής.
Για τον H. Thompson, ένθερμο θαυμαστή των beatniks, αν και ο ίδιος δεν εντάχθηκε στην παρέα τους, πίστευε σθεναρά ότι η αλήθεια ταλαντεύεται ανάμεσα στα γεγονότα και την φανταστική αφήγηση.
«Η ζωή δεν πρέπει να είναι ένα ταξίδι προς τον τάφο με σκοπό να φτάσει κανείς με ασφάλεια μέσα σε ένα όμορφο και καλοδιατηρημένο σώμα… Αλλά μάλλον να γλιστράει μέσα σε ένα σύννεφο καπνού, εντελώς εξαντλημένος, εντελώς φθαρμένος, Και να διακηρύσσει δυνατά, Γαμώτο! Τι βόλτα!
Δεν δίστασε να αναμετρηθει με όλους τους Αμερικανούς προέδρους της εποχής του, από τον Ρίτσαρντ Νίξον μέχρι τον Τζόρτζ Μπους, τον οποίο αποκαλούσε σφοδρά «αποτυχημένο», «γελωτοποιό». Διαχώρισε τον εαυτό του από τους σύγχρονους του νέους δημοσιογράφους όπως οι Tom Wolfe, η Joan Didion και ο Gay Talese.
Η ζωή του και η δημοσιογραφία που επινοεί είναι ένα ατελείωτο road movie. Ταξίδεψε σε πολλές περιοχές, μέχρι και το Πουέρτο Ρίκο, πραγματευόμενος ένα ευρύ φάσμα τοπικών ζητημάτων ενημέρωσης. Αξιοσημείωτη είναι η συνολική του εργογραφία που αποτελείται από τα βιβλία: Gonzo, το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα The Rum Diary, το Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας και το Hell’s Angels. Το τελευταίο, αφορά τη διάσημη λέσχη μοτοσυκλετιστών Hells Angels, στην οποία ενσωματώθηκε ως παρατηρητής, ενώ στη συνέχεια ξυλοκοπήθηκε άγρια από τα μέλη της λέσχης. Η αφήγηση του βιβλίου διέπεται από πρωτοτυπία, περιπέτεια και πνευματώδη γραφή.
Την ελευθερόστομη και αυθόρμητη συγγραφή, διαδέχεται το άρθρο «Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας», μία παραληρηματική περιπλάνηση που διαπερνάται από την επαφή με τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το υπερρεαλιστικό στοιχείο, η οποία μεταφέρεται και στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τους Τζόνι Ντεπ και Μπενίσιο Ντελ Τόρο.
“Το αλλόκοτο του χθες, είναι η λογική εξήγηση του αύριο.“
Καταλήγοντας, ο Hunter Thompson υπήρξε μία αυθάδης αντισυμβατική φύση απέναντι στην αμερικανική μικροαστική ηθική και επέλεξε μία πολύ πιο τολμηρή και οριακή διαδρομή αυτοέκφρασης, χωρίς ποτέ να υπαναχωρήσει η πυρετώδης και άπληστη μανία του να καταφάξει με την ζωή και τις περιπέτειές της. Το gonzo σχήμα εσωκλείει εντός του την ακατέργαστη φυσικότητα και την σωματική ένταση της ίδιας της επιθυμίας για ζωή.
Βιβλιογραφία:
Ξεπαπαδέα, Κ. (2022). Όταν ο Hunter Thompson έδειξε το Gonzo, ανάκτηση moneyreview.gr (11-11-2025)
Κωσταντίνου, Π. (2023). Ανατρεπτική δημοσιογραφία: Φόβος και παράνοια με τον Χάντερ Τόμσον, ανάκτηση newsbeast.gr (12-11-2025)
Καραντής, Τ. (2014). Ο Χάντερ Τόμσον και η Γκόνζο δημοσιογραφία, ανάκτηση TA:SOS (12-11-2025)
