Η διαφορετικότητα ακόμη κατηγοριοποιείται ως ενοχή: – ποινικοποίηση της ομοφοβίας
Υποτίθεται ότι ζούμε σε έναν αιώνα όπου οι μικροαστικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις απέναντι σε καθετί διαφορετικό από εμάς έχουν ξεπεραστεί, όπως η ποινικοποίηση της ομοφοβίας.
Υποτίθεται ότι οι σύγχρονες κοινωνίες είναι έτοιμες να δεχθούν την αλλαγή και την απελευθέρωση από τα κοινωνικά «ταμπού» που εμποδίζουν την έννομη αλλά και ουσιαστική ισότητα όλων των ατόμων μεταξύ τους.
Ένα μεγάλο «υποτίθεται» χωρίζει την θεωρία από την πράξη. Μια υποκριτική στάση «αποδοχής» της διαφορετικότητας, που όμως ακόμη και σήμερα στις περισσότερες κοινωνίες κατηγοριοποιείται ως ενοχή. Περιθωριοποιώντας εκείνους που δεν «επέλεξαν» να ζήσουν μια ζωή μέσα σε μια γυναικεία ή αντρική υπόσταση. Που δεν τους εκφράζει, ούτε ολοκληρώνει την φύση τους, ποινικοποίηση της ομοφοβίας. Γιατί έτσι ακριβώς γεννήθηκαν εκ φύσεως σε ένα ‘’ξένο’’ σώμα που αδυνατεί να συμβιβαστεί με τις βαθύτερες επιθυμίες τους και το πώς οι ίδιοι αισθάνονται και αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους, ποινικοποίηση της ομοφοβίας.
Ομοφοβία και τρανσφοβία:
Η ομοφοβία, η τρανσφοβία δεν αποτελούν «εγκληματικές» ενέργειες και πράξεις από μόνες τους. Πρόκειται για ένα σύνολο σκέψεων, ιδεολογιών, ακόμη και πράξεων που εναντιώνονται στον σεξουαλικό προσανατολισμό, στον τρόπο ζωής και τα δικαιώματα που διεκδικούν οι ομοφυλόφιλοι. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι αποτελεί μια γενικευμένη φοβική αντίδραση προς τα άτομα που έχουν διαφορετικό προσανατολισμό από αυτόν του ομοφοβικού ή από αυτόν που θεωρεί τον εαυτό του «φυσιολογικό».
Η ομοφοβία και η τρανσφοβία μπορεί να πάρει εγκληματικές διαστάσεις ανάλογα με τον τρόπο που ασκείται. Και αυτή ασκείται με ποικίλους τρόπους. Από τις διακρίσεις στον επαγγελματικό χώρο, τον αρνητικό σχολιασμό στα μέσα μαζικής επικοινωνίας μέχρι και με βίαιες αντιδράσεις εναντίον ομοφυλοφίλων, ακόμη και με εγκλήματα μίσους.
Πολλοί ειδικοί μάλιστα υποστηρίζουν, πως η ομοφοβία μπορεί να αποτελεί και ψυχική νόσο. Τα αποτελέσματα πολλών ερευνών που διεξήχθησαν έως τώρα είναι αρκετά αντιφατικά. Κάποιες μελέτες υποστηρίζουν ότι οι ομοφοβικοί δεν έχουν απαραίτητα ετεροφυλόφιλο σεξουαλικό προσανατολισμό. Δηλαδή η ομοφοβία μπορεί να παρατηρείται και σε άτομα με υποβόσκουσες ομοφυλοφιλικές τάσεις. Το ομοφοβικό άτομο έρχεται εν ολίγοις σε μια εσωτερική αντίφαση με τις δικές του επιθυμίες. Άλλες έρευνες πάλι αντιτίθενται σε αυτά τα αποτελέσματα και υποστηρίζουν ότι παράγοντες όπως οι ηθικές εγγραφές, η θρησκεία, το κοινωνικό και οικογενειακό πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει ανατραφεί το άτομο μπορεί να επηρεάσουν σημαντικά τις απόψεις και τις αντιλήψεις περί ομοφυλοφιλίας.
Για το λόγο αυτό, θα πρέπει πάντοτε να έχουμε υπό όψη μας ότι τα παιδιά αντιγράφουν και μιμούνται τις γονικές συμπεριφορές. Όταν ένας έφηβος μεγαλώνει σε ένα ομοφοβικό περιβάλλον για παράδειγμα, το πιο πιθανό είναι ότι θα καταλήξει και ο ίδιος ομοφοβικός. Παρά το γεγονός ότι ο ομοφυλοφιλικός ρατσισμός ιδιαίτερα στις χώρες του δυτικού κόσμου δεν αποτελεί τόσο έντονο φαινόμενο, οι προκαταλήψεις εναντίον των ομοφυλοφίλων συνεχίζουν να υφίστανται. Στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο η ομοφοβία εξακολουθεί να κάνει αισθητή την παρουσία της παρά τη φαινομενική αποδοχή του ομοφυλοφιλικού και του αμφιφυλοφιλικού σεξουαλικού προσανατολισμού. Πράγμα που θα πρέπει να αφυπνίσει τόσο τις κοινωνίες όσο και τις κυβερνήσεις για πιο αποτελεσματικά μέτρα.
Η Ελβετία κάνει τη διαφορά ποινικοποιώντας την ομοφοβία:
Το Ελβετικό κοινοβούλιο αποφάσισε να δώσει μια πιο δραστική απάντηση στο ζήτημα του ομοφυλοφιλικού ρατσισμού και της τρανσφοβίας, ψηφίζοντας να αλλάξει ο ποινικός κώδικας προκειμένου να καταστεί η ομοφοβία και η τρανσφοβία παράνομη πράξη, όπως ακριβώς ο ρατσισμός.
Το Εθνικό Συμβούλιο ψήφισε υπέρ του νόμου με 118, έναντι 60 ψήφων κατά. Για να καταστήσει παράνομη τη διάκριση που βασίζεται στη σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Όποιος μάλιστα βρεθεί ένοχος για πρόκληση τρανσφοβίας ή ομοφοβίας θα δέχεται ποινές φυλάκισης έως και τριών ετών.
Ο εθνικός σύμβουλος των σοσιαλιστών Mathias Reynard, ήταν εκείνος που ηγήθηκε την αλλαγή των νόμων της ευρωπαϊκής χώρας. Ο Reynard είχε αγωνιστεί για περισσότερα από πέντε χρόνια για να αλλάξει τους νόμους. Όταν το νόμο-ψήφισμα πέρασε και επίσημα στο κοινοβούλιο υποστήριξε ότι:
«Η ομοφοβία δεν είναι γνώμη, είναι έγκλημα. Ένας στους πέντε ομοφυλόφιλους επιχείρησε να αυτοκτονήσει, το 50% από αυτούς πριν από την ηλικία των 20 ετών. Αυτή η νίκη στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα. Έχω ήδη λάβει εκατοντάδες αντιδράσεις».
Οι LGBTI ομάδες της Ελβετίας χαρακτήρισαν την ψηφοφορία ως «ένα σημαντικό βήμα που θα κατατάξει πιθανότατα την Ελβετία, στις θέσεις της Διεθνούς Ένωσης LGBTI Ανθρώπων.,καθώς η χώρα βρίσκεται σήμερα στην 22η θέση, πίσω από την Εσθονία και την Ουγγαρία».
Επιπροσθέτως, ο Reynard δήλωσε ότι θα προωθήσει τώρα τον γάμο του ίδιου φύλου στην Ελβετία. Η χώρα έχει επιτρέψει την καταχώρηση συμφώνων συμβίωσης ίδιου φύλου από το 2007. Ωστόσο τα ζευγάρια του ιδίου φύλου εξακολουθούν να μην έχουν ίσα δικαιώματα όσον αφορά τη φορολογία, τη γονιμότητα, την ευημερία και την υιοθεσία.
Με άλλα λόγια μιλάμε για μια τεράστια προσπάθεια αλλαγής και εξάλειψης του ρατσισμού που όμως χρειάζεται ακόμη δουλειά και αρκετή υπομονή προκειμένου να αλλάξει η οπτική του κόσμου. Η οπτική που θα ξεπεράσει επιτέλους τον φόβο και την άγνοια για τον ίδιο μας τον εαυτό και τις πραγματικές του επιθυμίες.
