Αυτή η χώρα, αυτή η κοινωνία, αυτή η πόλη με τρέφει με μπόλικη αμφιθυμία. Αγαπώ να την μισώ αλλά στο ίδιο λεπτό θέλω να πλοηγηθώ σε κάθε κρυφή συνοικία της, σε στενά, σε δρόμους, σε σημεία που δεν βρέθηκα, να χαθώ σε λεωφορεία που το αίσθημα συνωστισμού χτυπά κόκκινο για προορισμούς άγνωστους. Προσπαθώ μάταια να αφουγκραστώ την ιστορία της, τους ανθρώπους της, να καταλάβω έστω και λίγο κάτι από το παρόν της που φαντάζει μετέωρο. Να προβλέψω στο ελάχιστο το μέλλον της που κάποιοι με ευκολία προδιαγράφουν.
Αυτή η χώρα, αυτή η κοινωνία, αυτή η πόλη με διαμορφώνει, με καταπίνει και ταυτόχρονα αποτελεί την ζωογόνο πηγή για κάθε ενέργεια μου. Δυναμική αλληλεπίδραση; Ίσως. Με κάνει να αναρωτιέμαι πόσα αρμονικά ζούμε μέσα από τις αντιφάσεις μας, τις διαφοροποιήσεις μας και την ποικιλομορφία που ανοίγεται μπροστά μας στο επόμενο στενό, στον επόμενο δρόμο.
Εικόνες γεμίζουν τις οθόνες των τηλεοράσεων μας. Εικόνες ενός παρόντος που απογοητεύει να μην δίνει απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα και προφανείς συμβιβασμούς. Σιωπή που ενοχοποιεί ή κραυγή που εκφράζει αιτήματα απλώνοντας το ανάθεμα βάσει πολιτικών χρωμάτων;
Η Ελλάδα στο μικροσκόπιο. Η εικόνα δυο ανθρώπων που τσακώνονται με διάχυτο τον εκχυδαϊσμό των πολιτικών ηθών. Η αποθέωση των προσωπικών μας στρεβλώσεων. Το έλλειμμα διαλόγου. Η μετάθεση της ευθύνης. Η διγλωσσία ως όπλο στην φαρέτρα μας. Η απομυθοποίηση και ανθρωποφαγία σε πρώτο πλάνο. Η τοποθέτηση επί παντός επιστητού ως αυτοσκοπός. Οι αλληλοκατηγορίες περισσεύουν.
Η ερμηνεία της ιστορίας βάσει μύθων. Το στρογγύλεμα στην βάση της άγνοιας και της ημιμάθειας που συντείνει στον μύλο της αδιαλλαξίας και του μοναδικού προνομίου κατοχής της αλήθειας.
«Το μνημείο του Ολοκαυτώματος στον Κεραμεικό βεβήλωσαν άγνωστοι, θυμίζοντας το περιστατικό του 2014, όταν κάποιοι είχαν γράψει με σπρέι πάνω στο μνημείο τα αρχικά της ακροδεξιάς οργάνωσης AME (Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές). Το μνημείο είναι αφιερωμένο στη μνήμη των 60.000 Ελλήνων Εβραίων που δολοφονήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.» [Πηγή:https://www.thepressproject.gr/]
Η παράταξη των ΜΑΤ απέναντι στους διαδηλωτές στο Ειρηνοδικείο Αθηνών κατά την επίσημη έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών την προηγούμενη Τετάρτη και η χρήση χημικών εκ μέρους των οργάνων του κράτους διατρανώνει την βία των καιρών μας. Η λαϊκή οικία στα χείλη όλων για την κυβέρνηση να προστατεύεται για την αντιπολίτευση να χρησιμοποιείται ως μέσο έκφρασης της αβυσσαλέας πολιτικής που εφαρμόζει. Οι πολίτες μετέωροι να ταλαντεύονται στις τεχνητές πολώσεις.
Τα βλήματα αποχώρησαν από την ημερήσια ατζέντα. Σ’ αυτό εξαντλήθηκε το ανθρωπιστικό μας καθήκον. Σε όρους τεχνοκρατικούς με έντονο τον κυνισμό για το που οδεύουν τα όπλα που δεν αξιοποιήθηκαν. Θρήνοι υποκριτικοί. Ρόλοι που η διανομή τους βρίθει ερωτηματικών για τα πραγματικά τους κίνητρα. Όλα στο βωμό της μικροπολιτικής να ροκανίσουμε λίγο από τον χρόνο για να μας βγει το πολιτικό επιχείρημα με το στανιό. Κλείνοντας τα μάτια μας στην πραγματικότητα και αγκαλιάζοντας την ιδεοληψία.
«Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.» θα γράψει ο Νίκος Γκάτσος και θα ενδύσει μουσικά ο Μάνος Χατζιδάκις σ’ ένα 1976 που φαντάζει μακρινό και νεφελώδες.
