Αραβική Άνοιξη είναι το κίνημα που ξέσπασε σε χώρες της Μέσης Ανατολής (Υεμένη, Ιράκ, Ιράν, Ιορδανία, Ομάν, Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Συρία, Κουβέιτ ) και της Βορείου Αφρικής (Αίγυπτο, Λιβύη, Λίβανο, Αλγερία, Μαρόκο, Σουδάν, Τυνησία, Μαυριτανία, Τζιμπουτί (ανατολική Αφρική ), ως απάντηση στο ολοκληρωτικό καθεστώς των ηγετών του εκάστοτε κράτους. Η Αραβική Άνοιξη κορυφώνεται στις 18 Δεκεμβρίου 2010 και έπειτα, με οργανωμένες πορείες, διαμαρτυρίες και απεργίες ως προς τον τρόπο διακυβέρνησης. Τα αίτια είναι διπλής σημασίας καθώς από τη μία η φτώχεια, η ανέχεια και η ανεργία συνεχίζουν να δραματοποιούν τις ήδη οξυμένες συνθήκες διαβίωσης των πολιτών και από την άλλη, η ανελευθερία του λόγου και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δοκιμάζουν καθημερινά την αντοχή τους.
Η Αραβική Άνοιξη αφήνει στο πέρασμά της νεκρούς και διοικητικό χάος. Μολονότι, τα καθεστώτα είτε κατέρρευσαν, είτε αποδυναμώθηκαν, οι δομές και τα προβλήματα παρέμειναν ίδια ή αντικαταστάθηκαν από άλλα. Εμφύλιοι πόλεμοι και εμφύλιες συρράξεις λαμβάνουν χώρα στον Αραβικό κόσμο, προσφέροντας χώρο σε εξτρεμιστικές ισλαμικές δυνάμεις (IS). Η ανεργία, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανελευθερία και η έλλειψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνεχίζουν και εντείνονται.
Οι συνέπειες αυτές αποτελούν κοινό παρονομαστή για όλες τις εμπλεκόμενες χώρες. Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι και σχεδόν εννιά χρόνια από την Αραβική Άνοιξη, και στη καθημαγμένη Λιβύη συνεχίζονται οι εμφύλιες συγκρούσεις ανάμεσα σε δυνάμεις του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (ΛΕΣ) και των δυνάμεων της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ). Από το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης και τον θάνατο του Καντάφι, οι εμφύλιες συγκρούσεις δεν έχουν ακόμα σταματήσει. Μετά τον θάνατο του δικτάτορα, διάφορες κυβερνήσεις ανεβαίνουν στην εξουσία ή ανατρέπονται με αποτέλεσμα την έλλειψη δομών και σταθερότητας στην χώρα.
Αυτό που σε κάθε περίπτωση, κατέδειξε το κίνημα της Αραβικής Άνοιξης για τη σύγχρονη ιστορία, είναι ότι κάθε επανάσταση και κάθε κίνημα χρειάζονται όχι μόνο χρόνο, αλλά και την κατάλληλη οργάνωση προκειμένου να πετύχουν τις αλλαγές που στοχεύουν. Χωρίς σχέδιο για την επόμενη μέρα’ το οποίο να βασίζεται σε στέρεο έδαφος και αντικειμενικά κριτήρια, οι συνέπειες θα είναι πάντα επίφοβες και επισφαλείς. Το τι θα συμβεί και ποια πραγματικά θα είναι τα αποτελέσματα του παραπάνω κινήματος θα το δείξει μόνο η ιστορία και αυτό σε βάθος χρόνου.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για το άρθρο αυτό:
Όταν καταρρέουν τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα και οι αστικές θεωρίες, ανάκτηση από: rizospastis.gr/story.do?id=9652809
Αραβική Άνοιξη – και τώρα το επόμενο πρωί, ανάκτηση από: nato.int/docu/review/2012/Arab-Spring/AR-TXT1/GR/index.htm
Η επανάσταση της Λιβύης του 2011… σε 2 λεπτά, ανάκτηση από: nato.int/docu/review/2012/Arab-Spring/Libya-2012-revolution/GR/index.htm
Αραβική Άνοιξη: Η Μάχη Για Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ανάκτηση από: powerpolitics.eu/
Η χαμένη Αραβική Άνοιξη, ανάκτηση από: protagon.gr/epikairotita/i-xameni-araviki-anoiksi-44341044272
Λιβύη: Συγκρούσεις ξέσπασαν ανάμεσα σε δυνάμεις του ΛΕΣ και της ΚΕΕ, ανάκτηση από: news4money.gr/
Λιβύη: Μία χώρα βυθισμένη στο χάος, οκτώ χρόνια μετά το θάνατο του Καντάφι, ανάκτηση από: news247.gr/kosmos/livyi-chora-vythismeni-chaos-okto-chronia-meta-thanato-kantafi.6710659.html
