Αναμφισβήτητα, στο κέντρο της Αθήνας μπορείς να περπατάς μια ζωή και πάντα να ανακαλύπτεις κάτι νέο. Κατηφορίζοντας λοιπόν προς το Μοναστηράκι εκτός από το να απολαύσεις τον καφέ ή το φαγητό σου με θέα την Ακρόπολη μπορείς να επισκεφτείς ένα πλήθος αρχαιολογικών χώρων είτε υπαίθριων είτε μουσείων. Σ’ αυτούς περιλαμβάνεται από τον περασμένο Αύγουστο, και ο Πύργος των Ανέμων ή αλλιώς «Αέρηδες» στην Πλάκα που μετά από 200 χρόνια δέχεται επισκέπτες. Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης στον αρχαιολογικό χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς Αθηνών πραγματοποιήθηκαν από το μόνιμο προσωπικό συντήρησης της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αθηνών και ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο και έτσι το κοινό μπορεί πλέον να απολαύσει από κοντά την ομορφιά του οκταγωνικού αυτού πύργου που απεικονίζει τους οκτώ ανέμους.
Είναι ένας σχετικά μικρός αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται ανηφορίζοντας από την πλατεία στο Μοναστηράκι προς Πλάκα, πίσω από την Βιβλιοθήκη του Ανδριανού. Το ιδανικό είναι να το επισκεφτείς μια ηλιόλουστη μέρα που θα μπορείς να περιηγηθείς πιο άνετα στο χώρο καθώς είναι υπαίθριος. Ταυτόχρονα μπορείς να απολαύσεις την ομορφιά από τα νεοκλασικά που το περιτριγυρίζουν αλλά και το Ερέχθειο να δεσπόζει στο λόφο από πάνω σου.
Οι μελετητές θεωρούν πως οι “Αέρηδες” ήταν ένα είδος μετεωρολογικού σταθμού της εποχής, που παράλληλα υπολόγιζε και την ώρα. Ήταν σημαντικό για τους εμπόρους να γνωρίζουν την ώρα και τους ανέμους για να μπορούν να υπολογίσουν πότε περίπου θα έφθαναν τα προϊόντα τους στον προορισμό τους.
Το περίφημο Ωρολόγιον του Ανδρονίκου, κτήριο του τέλους του 1ου αι. π.Χ., που διέθετε εννέα ηλιακά ωρολόγια αλλά και μηχανισμό «πλανηταρίου». Το Ωρολόγιο του Κυρρήστου ή Πύργος των Ανέμων ή Αέρηδες, όπως είναι σήμερα γνωστό, είναι ένας οκταγωνικός πύργος 13.5 μέτρων, κατασκευασμένος από πεντελικό μάρμαρο. Πάνω στη στέγη υπήρχε ένας ανεμοδείκτης σε μορφή Τρίτωνα, ο οποίος σήμερα δε σώζεται.
Κάτω από το γείσο της στέγης, απεικονίζονται οκτώ φτερωτοί ανάγλυφοι άνεμοι με τα σύμβολά τους: Βορρέας για τον βορρά, Καικίας για τον βορειοανατολικό, Απηλιώτης για τον ανατολικό, Εύρος για τον νοτιοανατολικό, Νότος για τον νότιο, Λιψ (Λίβας) για τον νοτιοδυτικό, Ζέφυρος για τον δυτικό και Σκίρων για τον βορειοδυτικό. Κάτω από τους ανέμους, ήταν μάλλον τοποθετημένα τα ηλιακά ρολόγια του μνημείου. Στο εσωτερικό υπήρχε υδραυλικό ρολόι για να υπολογίζουν την ώρα τις ανήλιες μέρες, αλλά και τις νύχτες.
Τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους μετατράπηκε σε παλαιοχριστιανική εκκλησία ή σε βαπτιστήριο γειτονικής εκκλησίας, ενώ στο περιβάλλοντα χώρο δημιουργήθηκε νεκροταφείο. Το 18ο αιώνα, μετά την αποχώρηση του Βενετού Μοροζίνη και την ανακατάληψη της πόλης από τους Τούρκους μετετράπηκε σε τεκέ (τόπο προσευχής) των Δερβίσηδων, του Τάγματος των Μεβλεβήδων και ονομαζόταν τεκές του Μπραΐμη. Τότε ο πύργος απέκτησε παράθυρα. Μέχρι το 1828, έμεινε στα χέρια των Δερβίσηδων. Θεωρούσαν το τόπο ιερό για αυτό και τον προστάτεψαν από τις αρπακτικές διαθέσεις του Έλγιν. Ο Βρετανός κόμης ήθελε να μεταφέρει ολόκληρο το κτίριο στη Βρετανία και μάλιστα είχε καταστρώσει ολόκληρο σχέδιο.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, ο πύργος παρέμεινε αχρησιμοποίητος. Ο λαός πίστευε ότι ήταν ναός αφιερωμένος στον Θεό Αίολο, για αυτό ονόμασαν και την κοντινή οδό Αιόλου. Μόλις το 1843 έγινε χώρος φύλαξης αρχαιοτήτων και μερικά χρόνια αργότερα ξεκίνησε η αναστήλωση όλης της περιοχής.
Με πληροφορίες από τη Μηχανή του Χρόνου
