Η φιλοσοφία του κομμουνισμού έγκειται στη θεωρητική βάση της ριζοσπαστικοποίησης του υπάρχοντος συστήματος, έτσι όπως εκφράστηκε μέσα από τις πολιτικές απόψεις του Καρλ Μαρξ. Βέβαια η η φιλοσοφία του κομμουνισμού αντικειμενικά διέπεται από την φιλοσοφία της αφαίρεσης.
Σύμφωνα λοιπόν με τον ορισμό της αφαίρεσης, στην φιλοσοφία, είναι η ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να απομονώνει τα βασικά χαρακτηριστικά ομοειδών αντικειμένων και να σχηματίζει τη λογική έννοια στην οποία υπάγονται αυτά τα αντικείμενα. Ο νους δηλαδή συγκρατεί τα βασικά γνωρίσματα των αντικειμένων αφαιρώντας τα υπόλοιπα.
Ο παραπάνω ορισμός μεταφράζεται στον κομμουνισμό ως πολιτική της ισότητας, χωρίς να αφαιρεί την ιδεολογική προσέγγιση, η οποία είναι βασισμένη στην δικαιοσύνη ή αλλιώς στην ισότητα όλων των ανθρώπων απέναντι στους νόμους. Η αφαιρετική πολιτική θέτει ερωτήματα φιλοσοφικού περιεχομένου, τα οποία έχουν σχέση με την επανάσταση. Η επανάσταση είναι μια κατάσταση με την οποία ο λαός αντιδρά και διεκδικεί τα δικαιώματά του καθώς φτάνει σε σημείο (μέσω της αφαιρετικής ικανότητας) να επικρίνει το σύστημα που είναι υπεύθυνο για την καταπίεσή του.
Με γνώμονα τη φράση του Μαρξ: «η πραγματικότητα τείνει να γίνει σκέψη» συμπεραίνουμε πως η πολιτική του κομμουνισμού βασίζεται στη φιλοσοφική αρχή της επανάστασης, η οποία αφορά στα δικαιώματα των ανθρώπων, του λαού, που αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα. Η φιλοσοφία του κομμουνισμού σε αυτή την περίπτωση μετατρέπει τη σκληρή ανάγκη του ανθρώπου σε ιδέα, η οποία υποκινεί την επανάσταση μέσω της οποίας ο κάθε άνθρωπος βελτιώνει το βιοτικό του επίπεδο.
Με εφαλτήριο τη φιλοσοφία της αφαίρεσης, οι ανάγκες διαιρέθηκαν σε θεωρητικές ανάγκες και πρακτικές ανάγκες. Μέρος της κομμουνιστικής ιδεολογίας έχουν γίνει οι πρακτικές ανάγκες, καθώς πιστεύεται ότι οι θεωρητικές ανάγκες δεν μετατρέπονται σε πρακτικές ανάγκες αν προκύπτουν από την αδιάλλακτη φιλοσοφική κριτική. Από αυτό προκύπτει πως η αλλαγή του ανθρώπου ιδεολογικά τον βοηθά να καλύψει τις πρακτικές του ανάγκες, όπως είναι οι καθημερινές και βιολογικές ανάγκες (π.χ. ένδυση).
Βέβαια η κομμουνιστική αλλαγή δεν αναφέρεται σε μια απλή αλλαγή αλλά σε μια ριζοσπαστικοποιημένη, η οποία ξεκινά από την απλή πραγματικότητα και τείνει έως και την πιο σκληρή πραγματικότητα των αλυσοδεμένων καταδίκων.
Η φιλοσοφία του κομμουνισμού είναι αδιαμφισβήτητα υλιστική. Διαχωρίζοντας λοιπόν τα αγαθά της ανθρωπότητας σε υλικά και πνευματικά, για τους κομμουνιστές, η αφαιρετική φιλοοσοφία αποδεικνύει πως τα υλικά αγαθά είναι πιο χρήσιμα από τα πνευματικά. Σχεδόν φανατισμένοι, όλοι οι άνθρωποι που πίστεψαν στον κομμουνισμό, πίστεψαν και στην παραπάνω αρχή. Οι άνθρωποι, δηλαδή, για να γίνουν κοινωνικά όντα με στόχο την επιβίωσή τους πρέπει να βασιστούν στις υλικές ανάγκες και να τις ικανοποιήσουν.
Άλλο ένα στοιχείο της φιλοσοφικής αφαίρεσης είναι και η αμφισβήτηση, η οποία θέτει κοινωνικά ερωτήματα. Ο κομμουνισμός λοιπόν έθεσε το ερώτημα για το πώς θα μπορούσαν, ο κόσμος κια η ανθρωπότητα, να ζήσουν πιο δίκαια αλλά και ισότιμα απέναντι στον νόμο, το δικαστικό σύστημα και την διεκδίκηση για ένα καλύτερο αύριο.
Τέλος όλες οι φιλοσοφίες (όπως και αυτή του κομμουνισμού) που προκύπτουν μέσω της αφαίρεσης και όχι μέσω του επαγωγικού συλλογισμού έχουν καθαρά επαναστατικό χαρακτήρα, ο οποίος μάλιστα κατάφερε να εδραιώσει την αρχή των δικαιωμάτων του ανθρώπου για ένα πιο δίκαιο μέλλον.
Πηγή
Toscano, Alberto. (2016). Η πολιτική της αφαίρεσης: κομμουνισμός και φιλσοφία. Ανακτήθηκε από https://praxisreview.gr/%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%86%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C/. (τελευταία πρόσβαση 8-4-2025)
