Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης στις 3 Σεπτεμβρίου του 1940. Κατά την διάρκεια της ζωής του υπήρξε δημοσιογράφος, λογοτέχνης και συγγραφέας καθώς αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις αριστερές του αντιλήψεις όσον αφορά την πολιτική και την οικονομία και υπήρξε από τους πιο πολιτικοποιημένους συγγραφείς παγκοσμίως. Η οικογένεια του είχε ευρωπαϊκές ρίζες, ήταν καθολική και άνηκε στην μεσαία τάξη αφού πρωτύτερα είχε εκπέσει της αριστοκρατίας.Ο Γκαλεάνο αναγκάστηκε να παρατήσει το σχολείο για να δουλέψει σε ηλικία 14 ετών, έχοντας ολοκληρώσει μόνο δύο τάξεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Για σύντομο χρονικό διάστημα έγραφε στο σοσιαλιστικό περιοδικό «Ελ Σολ».
Τα πρώτα βήματα
Ουσιαστικά η καριέρα του Γκαλεάνο ως δημοσιογράφος ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 όταν και ξεκινάει να εργάζεται ως συντάκτης στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Μάρτσα». Έπειτα θα δουλέψει ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή εφημερίδα «Έποκα».Ήδη από το 1959 είναι παντρεμένος με την Σίλβια Μπράντο και το 1962 έχοντας χωρίσει θα κάνει τον δεύτερο του γάμο αυτή τη φορά με την Γκρασιέλα Μπέρο.
To 1973, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα θα ανατρέψει την Ουρουγουανή κυβέρνηση και την εξουσία θα πάρουν ακροδεξιοί στρατιωτικοί. Ο Γκαλεάνο φυλακίστηκε κι έπειτα αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην Αργεντινή, όπου και θα ιδρύσει το περιοδικό «Κρίσις».Ένα από τα διασημότερα βιβλία του «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» θα απαγορευτεί από την δικτατορική κυβέρνηση. Το 1976 θα παντρευτεί ξανά, αυτήν την φορά με την Έλενα Βιγιάγκρα, ωστόσο την ίδια χρονιά στην Αργεντινή την εξουσία θα αρπάξει το καθεστώς Βιδέλα μέσα από ένα αιματηρό στρατιωτικό πραξικόπημα. Ξανά η ζωή του Γκαλεάνο απειλείται, καθώς το όνομα του φιγουράρει στην λίστα με τα ονόματα αυτών που είχαν καταδικαστεί εις θάνατον από το εκτελεστικό απόσπασμα. Αναγκάζεται λοιπόν ξανά να διαφύγει αυτήν την φορά στην Ισπανία, όπου και προχωρά στην συγγραφή της διάσημης τριλογίας του «Μνήμες της φωτιάς».
Η επιστροφή του Γκαλεάνο στην Ουρουγουάη
Στις αρχές του 1985 ο Γκαλεάνο θα επιστρέψει στο Μοντεβίδεο μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.T o 2004 τις εθνικές εκλογές θα κερδίσει το «Ευρύ Μέτωπο» του Ταμπαρέ Βάσκες μια αριστερή συμμαχία κομμάτων και θα σχηματίσει την πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας.Ο Γκαλεάνο για να δείξει την υποστήριξη του στην νεοεκλεχθείσα κυβέρνηση γράφει ένα άρθρο με τίτλο «Όπου ο λαός ψήφισε ενάντια στον φόβο».
Τα επόμενα χρόνια η υγεία του Γκαλέανο αρχίζει να χειροτερεύει. Το 2007 θα υποβληθεί επιτυχώς σε εγχείρηση λόγω καρκίνου του πνεύμονα. Σχολιάζοντας την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα το 2008,ο Γκαλεάνο είπε :«Ο Λευκός Οίκος θα είναι σύντομα ο οίκος του Ομπάμα, αλλά ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από μαύρους σκλάβους. Και θα μου άρεσε και ελπίζω να μην το ξεχάσει ποτέ». Κατά την διάρκεια της 5ης Συνόδου της Λατινικής Αμερικής τον Απρίλιο του 2009, ο Αμερικανός Πρόεδρος θα δεχθεί ένα αντίτυπο του «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» ως δώρο από τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας,Ούγκο Τσάβες. Μετά από 6 χρόνια,ο Γκαλεάνο θα νικηθεί από τον καρκίνο και θα απεβιώσει στις 13 Απριλίου του 2015 σε ηλικία 74 ετών.
Τα σημαντικότερα έργα του
- «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» : περιγράφει την οικονομική και μη εκμετάλλευση της Λατινικής Αμερικής από τους αποικιοκράτες αρχικά την εποχή των ανακαλύψεων και μετέπειτα από τις Η.Π.Α την σύχρονη εποχή
- «Ένας κόσμος ανάποδα» : σειρά δοκιμίων για την εποχή της παγκοσμιοποίησης
- «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» : μια ιστορία για το δημοφιλέστερο άθλημα παγκοσμίως που φτάνει στα όρια της θρησκείας
- «Μνήμες της φωτιάς» : τριλογία που παρουσιάζει την ιστορία της Λατινικής Αμερικής μέσα στους αιώνες, από την προκολομβιανή εποχή μέχρι τους αγώνες για την ελευθερία τον 20ο αιώνα
Διάσημες ρήσεις
- Τα κράτη δεν ασχολούνται πλέον με την διοίκηση και αφοσιώνονται στην αστυνόμευση. Οι πρόεδροι μετατρέπονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών. Οι Υπουργοί Οικονομικών είναι καλοί διερμηνείς. Οι βιομήχανοι μετατρέπονται σε εισαγωγείς. Οι πολλοί εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από τα περισσεύματα των λίγων. Οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους. Οι αγρότες χάνουν την γη τους. Τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία. Οι νέοι χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν.Οι ηλικιωμένοι χάνουν την σύνταξή τους. “Η ζωή είναι λαχείο” ισχυρίζονται όσοι κερδίζουν.
- Είμαστε όλοι θνητοί μέχρι το πρώτο φιλί και το δεύτερο ποτήρι κρασί
- Όταν ένας παραβάτης σκοτώνει για τα χρέη που οφείλει, η εκτέλεση ονομάζεται ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ενώ όταν η διεθνής τεχνοκρατία αποφασίζει να κάνει εκκαθάριση σε μια υπερχρεωμένη χώρα, η εκτέλεση ονομάζεται πρόγραμμα μακροοικονομικής ρύθμισης. Ο οικονομικός εκβιαστής, αν δεν πάρει τα λύτρα, δημεύει τις χώρες και ανακατεύεται στα εσωτερικά τους: σε σύγκριση μαζί του, οποιοσδήποτε μαχαιροβγάλτης αποδεικνύεται αβλαβής σαν τον Δράκουλα στο φως της μέρας. Η παγκόσμια οικονομία είναι η πιο αποδοτική μορφή του οργανωμένου εγκλήματος. Οι διεθνείς οργανισμοί ελέγχουν το νόμισμα, το εμπόριο και τις πιστώσεις των φτωχών χωρών με τόσο ψυχρό επαγγελματισμό και ατιμωρησία, που τρομοκρατούν και εξευτελίζουν πολίτες περισσότερο κι από τα βομβαρδιστικά
- Όσοι έχουμε θέληση για δικαιοσύνη και ομορφιά θα είμαστε όλοι αδέρφια, όποτε κι αν έχουμε γεννηθεί, όπου κι αν έχουμε ζήσει, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουμε καθόλου τα σύνορα του κόσμου και του χρόνου
