«Ο θάνατος πήρε το Λευκό Θάνατο» έγραψαν οι φινλανδικές εφημερίδες στις αρχές Απριλίου του 2002. Φυσικά αναφέρονταν στο Σίμο Χέιχε, τον ήρωα του Ρωσοφινλανδικού Πολέμου του 1939 και της μάχης της Κόλλαα, τον ελεύθερο σκοπευτή που μέσα σε 100 ημέρες σκότωσε 705 Σοβιετικούς στρατιώτες!
Ο Χέιχε γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1905 στο Ραουτγιέρβι, μια πόλη κοντά στα ρωσο-φινλανδικά σύνορα. Οι γονείς του ήταν αγρότες κι έτσι ο Χέιχε μεγάλωσε όπως πολλά άλλα παιδιά της εποχής του βοηθώντας στις αγροτικές δουλειές. Οι στιγμές που τον έθεταν σε εγρήγορση κι έκαναν την καρδιά του να χτυπά γρηγορότερα ήταν όταν συνόδευε τον πατέρα του στο κυνήγι. Χρόνο με το χρόνο συνήθιζε τη χρήση του όπλου κι εξασκούνταν στο να πετυχαίνει το θήραμά του. Σε ηλικία 20 ετών ο μικροκαμωμένος Χέιχε (το ύψος του έφτανε τα 1,60 μ.) κατατάχθηκε στην Εθνοφυλακή της Φινλανδίας όπου προκάλεσε εντύπωση με την ακρίβεια της βολής του. Τον Απρίλιο του 1938 οι Σοβιετικοί επιτελείς ανησυχούσαν για τυχόν εισβολή του Χίτλερ στη Μόσχα μέσω της Φινλανδίας. Αν και η Φινλανδία τηρούσε ουδέτερη στάση και διαβεβαίωνε την ΕΣΣΔ πως θα απέκρουε οποιαδήποτε επίθεση, δεν έπειθε το Κρεμλίνο .
Έπειτα από διαπραγματεύσεις ενός έτους περίπου, στις 30 Νοεμβρίου 1939, ο Κόκκινος Στρατός εισέβαλε στην Φινλανδία με την πατρώα γη του Σίμο Χέιχε να είναι από τις πρώτες που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Οι αριθμοί ήταν ξεκάθαρα υπέρ των Σοβιετικών. Η αναλογία στρατιωτών ήταν 1 Φινλανδός/100 Ρώσους, απειράριθμα άρματα μάχης και 3.500 περισσότερα αεροπλάνα! Η λύση για τους Σουόμι ήταν όχι βέβαια η κατά μέτωπον επίθεση, αλλά οι ελεύθεροι σκοπευτές και ο ανταρτοπόλεμος. Σε θερμοκρασίες που ήταν δύσκολο να επιζήσει άνθρωπος (-40 βαθμοί), ο Σίμο Χέιχε κατάφερε να χτίσει το μύθο του. Με ολόλευκη στολή (εξ ου και το παρατσούκλι Λευκός Θάνατος) σκότωσε εξακριβωμένα 505 Σοβιετικούς στρατιώτες και άλλους 542 ανεπιβεβαίωτους. Στη μάχη της Κόλλαα τα θύματα του ήταν 800! Το κάθε τι στην επίθεσή του ήταν υπολογισμένο ώστε να δίνει λιγότερο στόχο: χρησιμοποιούσε μεταλλικό σκόπευτρο (με το τηλεσκοπικό σκόπευτρο έπρεπε να σηκώσει ψηλότερα το κεφάλι), κατά τη διάρκεια αναμονής μπουκωνόνταν με χιόνι για να μην φαίνονται τα χνώτα του, ενώ συμπίεζε το χιόνι μπροστά από το όπλο για μην εκτοξεύεται καθώς πυροβολούσε. Μια σφαίρα το Μάρτιο του 1940 από το όπλο ενός Σοβιετικού μπορεί να μην του πήρε τη ζωή, αλλά του παραμόρφωσε το πρόσωπο. Χαροπάλευε για 7 ημέρες. Όταν συνήλθε, η χώρα του τον τίμησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Μετά το τέλος του πολέμου ασχολήθηκε με την εκτροφή σκύλων και το κυνήγι ταράνδων.
Ο επιτάφιος του θα μπορούσε να είναι τα ίδια του τα λόγια: «Έκανα ό,τι μου είπαν όσο καλύτερα μπορούσα».
